RAT EVENT 2012 (12/10 – 16/12) :: Impro à la carte

“You want me to go pick apples in Albania and the next day be in Seattle for a gig? YEAH!”, was de treffende manier waarop Henry Rollins z’n legendarische werklust ooit samenvatte. De iets minder brede en luidruchtige (nu ja) versie is een Belg, zit achter de vellen en heet Teun verbruggen.

De (vermoedelijk) drukst bezette muzikant van het land is een echte jazzdrummer. Als zijn bekendste broodheren – of ze nu Peter Vermeersch of Jef Neve heten – in alle rust aan het componeren slaan, dan is Verbruggen alweer vertrokken met z’n cimbalen en stokken onder de arm. Er is altijd wel iemand die een drummer kan gebruiken, of het nu is binnen de rammelende improvisatie of lijzige nachtclubjazz, en Verbruggen is de go-to guy voor een hele resem collega’s. Naast muzikant is hij ook beheerder van het Rat Records-label, waarmee hij vooral kleinschalige, maar daarom niet minder boeiende projecten uit de periferie van de Vlaamse en Nederlandse jazz in de schijnwerpers zet.

Al verschillende jaren is Verbruggen ook de man achter de zogenaamde Rat Events, concertreeksen waarmee hij eigen en gerelateerde projecten een duwtje in de rug geeft. Voor de eerste keer werkte Verbruggen hiervoor samen met managementbureau Aubergine en het resultaat mag gezien worden: in de loop van twee maanden doet de karavaan zeven Belgische steden en het Nederlandse Tilburg aan, met steeds verschillende combinaties uit de reeks artiesten. Opvallend is dat Verbruggen zich niet wilde beperken tot het klassieke jazzcircuit, maar muzikanten betrok die op de een of andere manier vooral betrokken zijn bij de werelden van rock en/of noise. Verwacht dus niet noodzakelijk makkelijk in het gehoor liggende zondagnamiddagmuziek, maar puur experiment. Er mag gelachen en buiten de lijntjes gekleurd worden.

Daarvoor wordt gezorgd door onder meer toetsenist Jozef Dumoulin, die in de weer gaat met Verbruggen als duo, in een trio met Verbruggen en Jeroen Van Herzeele en met zijn reguliere trio met Trevor Dunn en Eric Thielemans. De organisator treedt ook aan met z’n project Chaos Of The Haunted Spire en haalt trompettiste Sanne Van Hek (ooit nog op Rat Recors met The Black Napkins) erbij, met drummer Onno Govaert en Shahzad Ismaily, rechterhand van onder andere Marc Ribot. Dan zijn er nog de bands Going en Talibam! (met manische drummer Kevin Shea), het power trio Dans Dans en wordt er een carte blanche gegeven aan Fred ‘Lyenn’ Jacques en Rudy Trouvé. Het gaat ongetwijfeld spetteren en knetteren.

Dat vroeg om een woordje uitleg, dus schotelden we de drukke drummer nog enkele vragen voor. Zo vroegen we ons af hoe hij al z’n projecten weet te combineren, want het voorbije jaar zagen we hem al in de weer met het Igor Gehenot Trio, het Bruno Vansina Quintet, Flat Earth Society, de Christian Mendoza Group, Jef Neve/Sons Of The New World, Chaos Of The Haunted Spire en Bert Dockx & Rodrigo Fuentealba. Hoe krijgt een mens dat allemaal nog verwerkt?: “Ik leef van dag tot dag en heb de filosofie dat elke ervaring me sterker maakt voor een volgende. Een optreden of opname met Othin Spake scherpt mijn gevoeligheid en drumspel aan voor een concert met Jefs Trio en andersom. Voor mij is muziek muziek. Ik denk niet in stijlen en probeer in elke band mijn stem te vinden. Ik laat me wél inspireren door stijlen en ideeën van anderen, maar het word toch altijd een rommelpotje van mezelf.”

“Op de duur word je hiervoor ook gevraagd en verwachten mensen niet dat je een perfecte bebop- of free drummer bent maar gewoon jezelf. Dan word het pas leuk. Ik probeer me wel voor te bereiden door moeilijke grooves van bands te oefenen en te repeteren. Soms is dat organisatorisch gezien wel moeilijk, maar tot hiertoe lukt het nog, denk ik. Het enige vervelende is dat agendagedoe. Ik zit soms uren te puzzelen en te mailen. Onlangs ben ik echter ook beginnen sporten, en dat maakt mijn hoofd leeg. Samen met een gezondere levensstijl heeft het mijn leven veranderd. Een half jaar geleden zag ik in dat een leven als topsporter, want dat is wat zoveel spelen, organiseren en reizen is, vraagt om een goede mentale gezondheid. Daar probeer ik nu echt op te letten.”

Het interessante aanbod, waarbij concertzalen van Oostende tot Leuven betrokken werden, lijkt te bevestigen dat de voorbije jaren steeds meer oor is naar geïmproviseerde muziek in Vlaanderen, iets wat Verbruggen ten dele lijkt bij te treden: “Ik heb de indruk dat het aanbod van muziek in het algemeen ook groter is. Er studeren ontzettend veel muzikanten af aan de conservatoria en de muziekscholen hebben nu ook hun afdeling. Ik weet niet of de interesse voor experiment en improvisatie op zich groter is, maar enkele belangrijke spelers en journalisten in het circuit dragen deze muziekvorm een warm hart toe, waardoor improvisatie en experiment niet meer alleen in donkere keldertjes, maar ook meer en meer ook op interessante en grotere podia hun plek krijgen.”

In Nederland heeft zich intussen een resem improviserende muzikanten aangediend, vooral vanuit Amsterdam – Oscar Jan Hoogland, Yedo Gibson, de mannen van Cactus Truck – die ook echt beschouwd wordt als een echt nieuwe ‘generatie’. Dat heeft hier een tegenhanger, zij het in andere vorm: “In België leeft ook een bloeiende scene. Een band goed leiden en laten groeien vraagt om veel fantasie, inspanning en frustratie kunnen relativeren en gebruiken als een positieve motor. Veel bands in België zijn misschien iets minder gemotiveerd en ambitieus dan het Nederlandse Cactus Truck, maar die jongens hebben dan ook een uitzonderlijk uithoudingsvermogen.”

“Ik denk dat het niet zozeer om een verschil in mentaliteit van nationaliteiten, België versus Nederland, gaat, maar eerder over individuele mentaliteit en het talent om een band een extra zetje te geven. Kijk in België maar eens naar Joachim Badenhorst, Bart Maris, Eric Thielemans, Andrew Claes, Jozef Dumoulin, Dennis Tyfus, Jean D.L., … en natuurlijk de oudere garde met Peter Jacquemyn, Fred Van Hove, … En ik noem er maar een handvol op.”

Gevraagd naar zijn eigen mening over de aan te treden artiesten: “Talibam! was een suggestie van Dirk Segers, de programmator van Récyclart. Ze hadden me een paar jaar geleden ook al eens gemaild voor een Rat Event, maar toen was er geen plaats op de mogelijke data. Door een gelukkig toeval en het oplettende oog/oor van Dirk zijn ze er nu wel bij. Frederik Lyenn heb ik erbij betrokken omdat ik hem een heel inspirerende muzikant vind. Zijn singer-songwriterwerk (opgenomen met Marc Ribot & Ceramic Dog) is prachtig. Ik speelde met hem in Bert Dockx’ Dans Dans en vond zijn sound en manier van bas spelen geweldig. We hebben in die tijd ook samen wat de wereld zitten verbeteren op café. Hij is me altijd bijgebleven en ik ben blij dat hij erbij is (met de fantastische Shelley Hirsch).

Rudy Trouvé heb ik altijd een heel speciaal muzikant gevonden. Ik hou enorm van de plek die hij inneemt in bands. Hij is een zeer galante, muzikale en eigenzinnige gitarist en ik ben heel benieuwd naar zijn carte blanche. Jozef Dumoulin is een van mijn muzikale partners in crime en vrienden waar ik al het langst mee samenspeel. Zijn trio met Trevor (die ook in the Bureau of Atomic Tourism speelt en waar ik binnenkort een duoalbum mee uitbreng) en Eric Thielemans, één van mijn lievelingsdrummers in België, is ook geweldig. Hun album is echt een superplaat. Ik zag ze in het Citadelpark in Gent en ze overstegen moeiteloos mijn verwachtingen, die al erg hoog lagen. Jozef is een specialleke, zoals ze in Antwerpen zeggen, met een heel specifieke muzikale smaak en manier van schrijven, orchestreren en spelen. Het worden concerten om naar uit te kijken.”

Sanne Van Hek is dan weer iemand uit de Amsterdamse scene waar ook de gasten van Cactus Truck uit komen. Ik leerde haar kennen via Facebook en heb samen met mijn band Gowk wat concerten met haar georganiseerd. Ze speelt erg mooi en onwezenlijk trompet. Shahzad Ismaily is naast de bassist van Marc Ribot’s Ceramic Dog een producer multi-instrumentalist waar iedereen zijn ogen van zal opentrekken. Ga maar eens naar zijn website en je gaat niet geloven wat die man allemaal gedaan heeft. Het trio met Jeroen Van Herzeele en Chaos Of The Haunted Spire zijn dan weer twee projecten waar ik zelf mee aan het roer sta. Met Chaos gaan we proberen om met wat summier geschreven materiaal wat meer richting aan onze improvisaties te geven en met Jeroen begin ik een nieuw trio, samen met Geoffrey Burton (de gitarist van Arno en Hong Kong dong).

In 2011 kreeg Verbruggen zelf ook carte blanche tijdens het Follow The Sound festival. Het resultaat was Bureau Of Atomic Tourism, een zeer geslaagd project met onder meer Nate Wooley, Trevor Dunn en Andrew D’Angelo. Op de vraag of er een vervolg aan gebreid wordt: “Ik ben er net mee bezig. Ik ben een cd aan het afmixen en we gaan terug op tournee van 12 tot 20 april 2013.” Gevraagd naar de muzikanten die hij in huis zou halen als er geen financiële of andere beperkingen zouden zijn komt het antwoord al even vlot: “Mike Patton, Yamatsuka Eye, Kim Gordon en Sam Pluta.”

Zopas verscheen ook een nieuwe LP op Rat Records: Black SWan, een samenwerking met de Noorse trompettist Arve Henriksen: “Ik heb Arve een paar keer zien spelen in Noorwegen en heb hem een mail geschreven om samen iets op te nemen. Ik heb hem vervolgens ontmoet in Brussel waar hij een plaat aan het opnemen was voor een samenwerking tussen Rat Records en Off. Dat album heet Clinamen. Door onze drukke agenda’s en het feit dat hij liever niet te veel meer op tournee gaat, hebben we via internet samengewerkt. Ik heb drie uur drums en elektronica opgenomen (hij vroeg om vier lange en een tiental korte stukken) en die naar hem gestuurd. Daar is hij thuis mee aan de slag gegaan: die files geknipt, geplakt, trompet op gespeeld, gezongen en snare drum, harp en elektronica aan toegevoegd. En daar is Black Swan uit voortgekomen. Dus een oude drager, maar een nieuwe technologie, en binnenkort ook op cd verkrijgbaar!”

Meer info over de data en artiesten op de Rat Event website.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 + een =