De eerste echte amourette tussen de NASA en psychedelische rock kwam er in 2009 toen een werknemer van bovengenoemd agentschap de Flower Of Hellsong “Sympathy For Vengeance” gebruikte als soundtrack bij beelden van de lancering van het ruimteveer Discovery. Evengoed had hij daarvoor een flinke brok van Moon Duo’s 12-cylinder fuzzed-out rock kunnen gebruiken.
Of een nummer van op Joe Meeks conceptalbum I Hear A New World, want geïnspireerd door de space race tussen de Sovjet-Unie en de Verenigde Staten zette die plaat in 1959 al de bakens uit voor generaties van psychedelische muziek. Het warm water hebben Wooden Shipsgitarist Ripley Johnson en diens amice Sanae Yamada dus niet uitgevonden. Het was trouwens pas in 2009 dat dit duo met de EP Killing Time zijn neus aan het venster stak. Met succes overigens, want de zinderende melange van Suicideachtige elektropunk en Silver Apples’ psychedelica werd meteen met lof overladen.
Die snelle weerklank verleidde de Californiërs er niet toe om een Killing Time II op tape te pleuren. Bij het maken van het langspeeldebuut Mazes opteerden Johnson en Yamada immers voor een melodieuzere en meer heldere sound die het gevolg was van een liaison dangereuse tussen Krautrock, Spacemen 3-zweverigheid, het bitterzoete van The Velvet Underground en het hypnotiserende van Loop.
Op Circles wordt die lijn verder doorgetrokken en dat resulteert in een vijfenveertig minuten durende hazy geluidsgolf. Zo is opener “Sleepwalker” meteen een op een Rhythm Ace-drumcomputerritme voortjakkerende en van fuzzy gitaren vergeven smack in the neck. Daarna doet het, op een tamboerijn en Nord Electro 3-orgel gestutte, melodieuze titelnummer de gemoederen bedaren. Niet voor lang echter, want bij het horen van het sublieme “Dance Pt.3” hoor je als het ware Alan Vega en Joey Ramone een tong draaien in de vunzige toiletten van CBGB’s. En als ze daarna aan de oevers van de Hudson samen van de zonsondergang genoten, zou hun walkman zonder twijfel het dromerige “Free Action” afspelen.
Toch hebben Johnson en Yamada nog werkpunten; het in een trenchcoat gehulde en naar The Cramps refererende “I Can See” kan ons maar matig boeien en voor een nummer als “I Been Gone” is de skiptoets uitgevonden.
Maar laat dat de pret niet bederven; Circles is een authentiek en opwindend schijfje geworden, zij het niet bijster origineel. Een plaat waarmee u zonder twijfel gewapend zal zijn tegen een alweer vervaarlijk dichterbij komende werkweek.
Moon Duo speelt op 7 november 2012 in De Kreun in Kortrijk.
