Sinead O’Connor :: How About I Be Me (And You Be You)

Yep, wij zijn al van bij haar debuut uit 1987 met ons lijf, hart en leden helemaal méé met Sinéad O’Connor. Heeft de Ierse zangeres niet afgetekend een van de mooiste stemmen uit de popmuziek? En rijdt ze qua persoonlijkheid niet als de betere spookrijdster consequent de minder evidente richting uit?

Na het fel gecontesteerde Theology uit 2007 blijkt la Connor in haar laatste worp How about I be me (and you be you) verrassend down to earth, al hoort u ons niet beweren dat iets fundamenteel gewichtigs als gebrek aan seks minder ernstig is dan religie. Maar muzikaal zit het dus allemaal snor.

“4th and wine” begint bijvoorbeeld zo heftig als een uit de hand lopend bisnummer van pakweg The Chieftains. Een poepsimpel, bijna hypnotiserend folkgitaartje blijkt het ideale fundament voor Sinéads als vanouds kristalheldere stem. Meer van dit, we willen meer van dit. En, het dient gezegd, we worden op onze wenken bediend. “Reason with me” drijft immers op een piano, een folkgitaar en een zijdezachte drum die in de betere Ierse kroeg beste maatjes zijn geworden met Sinéad zelf. Het ideale wiegeliedje voor mensen met een onnavolgbaar gevoel voor klasse? You bet. Een sublieme slow voor muziekkenners met smaak? Reken maar.Kartonnen wolkjes pure schoonheid die je haast per ongeluk uitblaast als vrieslucht? Absoluut.

Om maar te zeggen dat la Connor het nog steeds voortreffelijk kan en dat dat als de betere deodorant rozengeur en maneschijn in onze dag, om niet te zeggen onze volledige week, blaast. Luister bijvoorbeeld naar de weldadige distortion van “Old lady”, die meer rockt dan een dozijn stofzuigers, ingeplugd op de elektriciteitstoevoer van een middelgroot industrieland. “Take off your Shoes” tapt uit een heel ander vaatje: ook deze song rockt in de refreinen even hard als een drilboor, toegegeven, maar ademt toch heel tegendraads dezelfde wanhoop uit als “Troy” op la Connors onnavolgbare debuut. Of hoe je dodelijk eenzaam kan zijn met twee. De pijn van het verlangen naar liefde maar ook de onmogelijkheid van een relatie vormt overigens een knoert van een rode draad door dit album en trekt ook diepe sporen op het eeltige gemoed van de argeloze luisteraar. U weze gewaarschuwd.

Gelukkig is onze favoriete zangeres zo verstandig om die loodzware boodschap te verpakken in prachtige muziekjes die je aaien én bijten, opzwepen en je liefjes ‘slaapwel’ toefluisteren. Neem nu “Back where you belong”: zacht roffelende drum, prachtige akoestische ritmegitaar, de song had zo uit de pen van The Smiths in de jaren tachtig kunnen kruipen, baf. Nog meer inktzwarte bedenkingen over het al dan niet sterke geslacht? Wat dacht u van het adequaat rockende “The wolf is getting married”? Of “Queen of Denmark”, waarin onze Ierse, kwestie van de halve verstaanders finaal ook helemaal mee aan boord te krijgen, “All I want from you is sex” zingt? Nou nou.

Een mindere godin zou er niet mee wegkomen, maar Sinéad O’Connor is dan ook niet de eerste de beste, een vrouw die meer talent in haar linkerpink heeft dan zo’n drie dozijn plastieken r&b-zangeresjes. En dus combineert de ballade “Very far from home” nog eens de twee sterke punten van deze plaat — en bij uitbreiding van het gros van haar oeuvre: Sinéads stem die na al die jaren nog steeds klinkt als een Zwitsers klokkenspel en haar feilloos gevoel voor loepzuivere melodieën. Luister in dat verband ook naar “I had a baby”, rock met weerhaken die wel gemaakt lijkt om hele voetbalstadia een aansteker-moment en bijhorende krop in de keel te bezorgen.

Hekkensluiter “V.I.P.” gaat over Sinéads legendarische haat-liefdeverhouding met de Heer zelve en is een prachtige, lichtjes adembenemende brok a capellazang, al maakt de tekst — wij schrijven deze recensie op onze halfjaarlijkse rustkuur in een benedictijnenabdij — het er ons niet makkelijker op om een passende conclusie te formuleren. Want Sinéad tekent 24 jaar na haar debuut nog steeds voor muziek die de liefde voor het metier uit alle poriën uitwasemt, maar heeft meer ballen aan haar lijf dan het verzamelde testosteron op een voetbalmatch en vertaalt dat in vaak provocerende teksten die je niet meteen vrolijk door je dag doen surfen. Maar net dat vlijmscherpe randje maakt haar muziek natuurlijk nog steeds even avontuurlijk als dokter Livingstone in het Amazonewoud. Voorwaar, er bestaat saaiere muziek om uw dagen mee te vullen. Aanrader.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien + 19 =