Met Björk, Sigur Rós, Jóhann Jóhannsson, Valgeir Sigurðsson, Emiliana Torrini, en Ólafur en Ólöf Arnalds heeft IJsland heel wat artiesten in huis die international aardig wat krediet verworven hebben (en legers recensenten inwijdden in de wereld van helse spelling), al gaat het dan vooral om de werelden van pop/rock, elektronica en aanverwanten. Dat het landje net zo goed mag beginnen denken aan een jazzafvaardiging, wordt bewezen door pianiste Sunna Gunnlaugs.
Gunnlaugs trok in de jaren negentig naar New York om er te studeren, bleef er meer dan een decennium rondhangen en wist aardig wat goeie kritieken los te peuteren met een kwartet met daarin Tony Malaby, Drew Gress en drummende echtgenoot Scott McLemore, waarmee ze zelfs jazz en IJslandse folklore bij elkaar wist te brengen. De platen die ze met de kwartetten maakte, bewaarden steeds dat evenwicht van Amerikaanse en Europese invloeden, iets dat eigenlijk verschoven is op Long Pair Bond, dat in elkaar gestoken werd na haar terugkeer naar Europa en haar eerste trioplaat is sinds het debuut uit 1997.
Met McLemore en bassist Þorgrímur Jónsson maakte ze een plaat die nog wel schatplichtig blijft aan de pianojazz van invloeden Keith jarrett en Bill Evans, maar vooral de Scandinavische pracht van een Bobo Stenson oproept. Je zou kunnen zeggen dat ze wat meer aansluiting zoekt bij de ECM-stijl, al is haar sound niet van de kristalheldere, soms wat grondig gedesinfecteerde soort waar het label doorgaans mee uitpakt. Het begint nochtans allemaal heel erg lyrisch en afgemeten met de korte titeltrack, die meteen laat horen wat voor een fragiele lyriek hier in de aanbieding is. Dit is jazz die met de nodige omzichtigheid in elkaar wordt gestoken, maar dan zonder te vervallen in al te luchtige breekbaarheid.
De muzikanten vervullen hun rol met verve. Zo is het mooi om Jónsson het simpele motiefje van Gunnlaugs in “Thema” van mooi weerwerk te horen voorzien (en later over te nemen) op bas, terwijl McLemore amper hoorbaar, maar zeer stijlvol in de weer is met gedempte tomslagen en sierlijk zinderende cimbalen. In “Autumnalia” wordt na een aarzelende start de boel wat meer opengetrokken en een krachtiger statement gemaakt. Het is echter pas daarna dat de plaat echt gaat openbloeien: het op een walsritme drijvende “Elsabella” koppelt het pastorale, aan open landschappen refererende samenspel aan een grotere warmte en krijgt een heel knap vervolg in het beweeglijke “Crab Canon” en het ontroerende “Fyrir Brynhildi”, dat je overvalt met de directe schoonheid van een bloedmooie folkpopsong.
Het is tegen dan ook wel duidelijk dat Gunnlaugs, Jónsson en McLemore er bijzonder goed in slagen om binnen die Scandinavische stijl toch eigen dingen te laten horen. De afstandelijkheid en rigide virtuositeit wordt hier immers terzijde geschoven voor een intimistisch samengaan van prikkelende, soms melancholische en dan weer wat dromeriger resultaten. Dat Gunnlaugs bovendien covers van Rufus Wainwright (“Vicious World”) en Ben Harper (“Diamonds On The Inside”) mooi weet te integreren in Long Pair Bond bewijst dan ook dat dit geen toevalstreffer is, maar een absolute aanrader voor wie jazz graag onweerstaanbaar lyrisch heeft.



