Tindersticks :: The Something Rain

Op voorganger Falling Down A Mountain was Tindersticks te hard op zoek naar z’n eigen relevantie. Op The Something Rain, een rouwplaat die zo niet genoemd mag worden, vinden ze die met bravoure terug.

Toen Waiting For The Moon hen definitief in een keurslijf duwde, waar ze zich de vorige twee platen mordicus uit hadden proberen te murwen, werd Tindersticks voor enkele jaren on hold gezet. Op The Hungry Saw vijf jaar later legde de ondertussen gehalveerde band voorzichtig de brug naar een toekomst, maar bleef toch vooral aan de vertrouwde oever. Op Falling Down A Mountain werd de stap naar de overkant gezet, maar die bleek ook voor hen achteraf gezien wat te doelloos. Dat doel blijkt twee jaar later echter The Something Rain te zijn, een plaat waarop Tindersticks zo fris klinkt als tijdens de periode CurtainsSimple Pleasures, en die het stoppen en zoeken van de laatste tien jaar totaal rechtvaardigt.

Het is een album dat laat horen hoezeer Tindersticks de laatste tien à vijftien jaar op kousenvoeten veranderd is terwijl ze, tot haar eigen frustratie, alleen maar trefwoorden als “strijkers” en “tristesse” bleef oproepen. Van strijkers geen spoor meer: een treurende cello niet te na gesproken, eist een moordende groove bijwijlen de hoofdrol op. Ze geeft “This Fire Of Autumn” en het fantastische, koortsige “Frozen” een dwingende, nerveuze gejaagdheid mee die de band al veel te lang niet meer liet horen. Dit had Waiting For The Moon moeten zijn. Ook de blazersarrangementen zijn overstuurser en avontuurlijker dan ooit.

Op The Something Rain verwerkt de band het verlies van enkele vrienden, al doen ze dat vooral tussen de lijnen. Het is een plaat van aanvaarding, meer dan van rouw. Het straf opgebouwde “Show Me Everything” vat de kern van het album samen: niet alles moet uitgesproken en gedeeld worden, hoezeer je ook wilt. De donkerste gedachten bleven dus buiten de studiomuren. Zo luidt het devies in “Slipping Shoes”: als wij, met al die ellende, niet dansen, wie dan wel? Opener “Chocolate” is een negen minuten durende monoloog van David Boulter die vooral om z’n hilarische pointe herinnerd zal worden – meer dan de muzikale onderstroom die na een paar beluisteringen ook voor u de plaat met “Show Me Everything” zal laten beginnen. Toch is het vooral een verhaal geweven uit herinneringen van Staples en Boulter aan overleden vrienden uit hun tienerjaren in Nottingham.

“Medicine” leunt muzikaal (die cello, basklarinet, Staples’ frasering zelfs) dicht aan tegen wat Lhasa de Sela deed — Staples’ hartsvriendin en somtijds duetpartner die begin 2010 aan borstkanker overleed — dat het een eerbetoon lijkt te zijn aan haar, al hoeft u dat er niet in te horen. Niet alles moet uitgesproken worden, weet u wel. Samen met “A Night So Still” is dit de meer vertrouwde Tindersticks, zonder er zomaar “pur sang” achter te plakken. Dit album, en misschien wel dat hele tweede leven van Tindersticks, mondt uit in het koortsige “Frozen”, waarin Staples het mantra “If I Could Just Hold You” op z’n onrustwekkends doet klinken. Straffer dan dit was Tindersticks in vele jaren niet.

Ondanks z’n thematiek is The Something Rain meer een plaat van vooruitkijken. Vooral muzikaal dan voor een band die na de break plaat per plaat weer opgebouwd werd. Tindersticks is weer een groep die niet uitverteld lijkt, en dat was even geleden. Al hoeft dat hopelijk voor hen niet altijd met zo veel leed gepaard te gaan. Al dan niet onuitgesproken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf + 5 =