Crossing Border :: 20 november 2011, Arenbergschouwburg/Bourla

We zijn al een eind weg in het seizoen van de vallende bladeren, en dan is het de hoogste tijd voor dat festival van de vallende klanken en de omgekeerde bladzijden: Crossing Border, de brug tussen muziek en literatuur. Al lijken de letters de strijd te verliezen. De overlappingen zijn talrijk en het muzikale aanbod aantrekkelijk, al duurt het tot bijna middernacht alvorens een passage van St. Vincent ons écht weet te overtuigen.

Met een nog drogend afgedrukt schema in de hand spoeden we ons naar de Red Eyed Fly, de kleinste zaal van de Arenbergschouwburg die vooraan gevuld is met fluwelen stoelen en tafeltjes voor een Moulin Rouge-effect. Geen cabaret hier maar rootsmuziek met de Amerikaanse band Larkin Poe, een viertal rond de zussen Rebecca en Megan Lovell dat het voorprogramma verzorgde van de (stopgezette) tour van Elvis Costello. Er wordt geput uit de vijf EP’s die de band bij elkaar schreef, waarvan er vier — voor elk seizoen eentje — verzameld werden in de box Bad For All Seasons. Megan bewijst zich een meer dan degelijke zangeres en samen met Rebecca schudt ze kwistig met de heupen het stof van dit genre. Goed zonder overdonderend te zijn; de Jimi Hendrix cover “Bleeding Heart” is een leuke extra.

Vervolgens hebben we de keuze om bij één van de drie bezige concerten in te pikken of ons te verzekeren van de pole position voor de set van James Vincent McMorrow in het Toneelhuis (de Bourlaschouwburg) hier om de hoek. Inderdaad, het ambitieuze programma van dit festival vraagt om een extra locatie. Bij het naar buiten gaan, pikken we nog het laatste nummer mee van Colourmusic, dat stevig van jetje staat te geven in de Club de Ville, de opgeschroefde naam voor wat eigenlijk de foyer is en dus midden op ons pad ligt. We kunnen niet anders dan de grijns op ons gelaat vrij spel geven wanneer de psychedelische rockers voor een twintigtal toeschouwers laag tegen de grond hangend een apocalyps uit hun versterkers persen die de jetonverkoopsters de vingers in de oren doet drukken. Misschien nog niet het volume van een My Bloody Valentine optreden, maar toch minstens dat van een repetitie.

James Vincent McMorrow dan, die zich in navolging van Bon Iver enkele maanden in een afgelegen hut opsloot en bij zijn terugkeer de beschaving trakteerde op de geweldige plaat Early In The Morning. Dat legt de lat der verwachtingen hoog, zéér hoog — hoger helaas dan de Ier voorlopig kan springen. Ondanks de ”I feel like I scored a really great goal in American football” na een iets te enthousiaste aankondiging blijkt McMorrow geen spraakwaterval te zijn en overheerst het geruis van de monitors tijdens het stemmen. Het duurt een handvol nummers, waaronder een van de persoonlijke favorieten “And If My Heart Should Somehow Stop”, voor we doorhebben dat we naar een concert aan het kijken zijn en niet naar het Nationaal Monument voor de Zeelieden.

Beterschap is er wanneer McMorrow achter het keyboard kruipt en op een trommel de drums versterkt van “Down The Burning Ropes”, dat net zoals “We Don’t Eat” een pompende hartslag krijgt en voor de eerste echte live-ervaring zorgt door ons de muziek te doen voélen. Het mak gestarte “From The Woods” krijgt een ziedende finale waarin McMorrow zich voor het eerst echt helemaal durft te geven, maar dat moment wordt helaas veel te vroeg afgebroken. Jammer, maar we gunnen de knul zeker en vast een herkansing. Aan de nummers ligt het niet, dus nog even aan de vertolkingen en het contact met het publiek sleutelen, en we zijn er zeker van: op een volgende passage moet en zal er gehuild worden.

Terug in de Arenbergschouwburg — of beter gezegd van op straat al — horen we Jenn Wasner en Andy Stack, beter bekend als Wye Oak de lakens uitdelen. Het duo heeft een koffer goeie songs bij en zorgde met Civilian voor een leuke verrassing dit jaar, maar heeft het in dezelfde foyer die Colourmusic eerder bemande, niet altijd onder de markt. Wasner is dankzij een feestje gisterenavond niet geweldig bij stem en de gezellige drukte die hier ondertussen heerst, is meer een nadeel dan een voordeel: hier hangt de sfeer van een beurs, het voedingssalon of zo, waar nieuwsgierigen voortdurend af en aan komen draven om te zien wat er te graaien valt. De attractie is Stack, die met één hand keyboard speelt en met de andere ledematen drumt. Toch geeft de band een goeie indruk wanneer het titelnummer “Civilian” halfweg de set wordt gespeeld en ook een intens “For Prayer” op het eind mag er zijn. Maar op echt entertainment blijft het wachten. Patrick Wolf misschien?

De fluwelen zitjes van de theaterzaal — vandaag hip “La Zona Rosa” genaamd — liggen Patrick Wolf niet echt. Net nu de man op tour is met misschien wel de dansbaarste en meest poppy nummers die hij al maakte, krijgt hij deze geciviliseerde zaal studenten voor de neus, en een literair voorprogramma dat in het geval van de negentienjarige Brit Adam Levin ronduit charmant is, maar nu ook niet de opwarmer die je jezelf in zo’n omstandigheden droomt. Wolf pakt het dan ook even subtiel aan, met een ingehouden “Armistice”, waarin de instrumenten slechts voorzichtig worden gestemd. Maar ach, uiteindelijk kun je in zo’n omstandigheden toch maar beter proberen er volledig voor te gaan? Een sprankelend “House” — tikje disco, ABBA-piano — en “Time Of My Life”, met schetterende sax, kiezen dan toch maar voor het brede gebaar.

Ook “Tristan” wordt na een intro op ukelele toch nog een affaire vol toeters en bellen. Helemaal wil het niet pakken, ondanks een kluitje fans dat vooraan hardnekkig toch probeert te dansen. Met “Kiss Of Life” en “The Future” — vreselijk rafelig gefröbel — zakt het boeltje zelfs behoorlijk in, iets waar een pianoversie van het normaal opzwepende “The Magic Position” niets aan kan veranderen. Het is pas in de laatste rechte lijn, met “The City”, dat Wolf dan toch wat animo in de zaal krijgt. Die dansende eerste rij is groter geworden, en op het elektronisch dreunende “Together” duikt de boomlange zanger de zaal in. Dan toch een klein beetje feest, maar te weinig om voor dit optreden meer dan een ‘degelijk’ te krijgen.

Na een hele avond concerten die we catalogeren tussen ‘niet slecht’ en ‘redelijk goed’ is het aan St. Vincent om toch nog voor een uitschieter te zorgen. Dat we ons geld zetten op Annie Clark en haar muzikanten in plaats van op The Low Anthem heeft een goeie reden: de uitstekende plaat Strange Mercy die al een paar maanden de liefde bedrijft met de cd-speler. Goed nieuws op dat vlak: zes van de eerste acht nummers komen uit dat album, met het zwoele “Surgeon” als opener en het dansbare “Cruel” als steunpunten. Passeert ook de revue: “Save Me From What I Want” van op Actor.

Het optreden barst finaal los wanneer “She Is Beyond Good And Evil” van The Pop Group wordt gecoverd, wat door Clark wordt aangekondigd door een komisch verhaal over een Sid Dicious afwashulpmiddel dat ze kreeg van zanger Mark Stewart. De tengere frontvrouw ontbindt haar duivels op haar zes snaren en zorgt even later met een ijzig “The Party” voor een nieuw hoogtepunt. Dit is het genre vertolking Oscarwaardig en toont een mimiek waar die andere Vincent eerder op de avond nog wel wat van kan leren. “Your Lips Are Red”, een ouder nummer, mag onze avond afsluiten en doet dat in ware rock-‘n-rollstijl met een gitaar als ongeleid projectiel die alle hoeken van de foyer te zien krijgt.

Dat doet er ons aan denken, nog een slotnoot over de locatie: St. Vincent mag het in de andere foyer doen, boven. Op een smal stukje tapijt dat de doorgang naar de grote theaterzaal biedt, met daarachter een lager gelegen bar: een ruimte die alleen soelaas brengt indien u gekomen bent om de nekharen van de persoon voor u te aanschouwen. Misschien moet Crossing Border toch naar eens nadenken om het programma volgend jaar wat uit te dunnen en de bands die spelen én het publiek dat in iets betere omstandigheden te laten beleven. Ja, die schouwburg is mooi, maar niet altijd praktisch, zo blijkt vandaag. Maar goed, wij zijn desalniettemin blij dat St. Vincent hier stond vanavond en op de valreep voor het beste concert zorgde. En die boon voor juffrouw Clark die uw reporter koestert, die werd weer een stukje groter.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 + 14 =