Fink :: Perfect Darkness

Of ‘Sort of
Revolution
‘ uit 2009 een uitstekend album is, daar bestaat twee
jaar na datum eigenlijk geen twijfel over. De sobere gitaarmuziek,
afgewisseld met een warme stem en de vrij eenvoudige teksten zijn
onwrikbare fonkelende lichtjes in de duisternis. Enkel over de
houdbaarheidsdatum rezen toen nog enige twijfels. Hoe zou Fink met beperkte
middelen er toch in slagen om de opvolger naar een nog hoger niveau
te hijsen? Vroeg of laat dooft het licht wel uit. 2011 brengt
‘Perfect Darkness’, een album dat duisternis voorspelt, maar op
geregelde momenten ook verlichting brengt. Een bakje troost voor de
ziel. Alleen is het nu ook niet helemaal wat we gehoopt hadden.

Alles draait rond ‘Perfect Darkness’ en het langste nummer van
het album – zeven minuten is naar de normen van Fink niet onaardig
– zorgt voor een verrassende aftrap. Wat er te horen is, valt te
omschrijven als een golvend zeevaartepos. Fink zet de natuurlijke
aantrekkingskracht van de zee centraal: een kabbelende oase van
rust om urenlang bewegingsoos op rond te dobberen. Soms loert er
gevaar om de hoek en kunnen de woelige golven ook vernietigend
uithalen. Hij brengt de veelzijdigheid van de grote plas met verve
tot leven: “deep water / stay under / see it rolling over your
head”.

Op het niveau van de muziek lijkt er hier een verschuiving vast
te stellen in vergelijking met ‘Sort of Revolution’. Finks
ritmische spel van akkoorden heeft in lang vervlogen tijden een
kruisbestuiving met triphop ondergaan, maar nu lijkt de invloed van
het Britse label Ninja Tune nadrukkelijker aanwezig. De
instrumentatie is uitgebreid met elektronische soundscapes
en in een aantal gevallen komt er zelfs een strijkkwartet aan te
pas. Fink poogt in de instrumentale details vormelijk afstand te
nemen van zijn ouder werk.

Daarbuiten is er eigenlijk weinig veranderd. ‘Fear Is Like Fire’
zet een duidelijke stap richting verleden: de pittige melodie en de
heerlijke beroeringen van de metalen snaren zullen ongetwijfeld
reminiscenties aan de vorige albums oproepen. Het nummer schakelt
echter grandioos over naar een refrein in majeur. Het contrast
tussen intiem en grootschalig is voortdurend aanwezig, al voelt de
afwisseling bijzonder prettig aan.

‘Perfect Darkness’ gaat een aantal keer gebukt onder een gevoel
van hit and miss. ‘Yesterday Was Hard on All of Us’ is
bijvoorbeeld een vrij rechtlijnige song zonder echte franjes. De
klemtoon komt dan automatisch op de tekst te liggen, die kritisch
bekeken weinig om het lijf heeft. Fink vertelt mooi, prikkelt het
gehoor, maar heeft niet zo veel te vertellen. Bij ‘Foot in the
Door’ wordt hetzelfde ervaren. Op melodisch vlak valt er weinig te
klagen – velen zouden jaloers zijn op ‘s mans instrumentbeheersing
– maar ergens hebben we het allemaal al eens gehoord. Waar zit de
meerwaarde in ‘Perfect Darkness’?

Waarschijnlijk moet het allemaal gezocht worden in een aantal
nieuwe richtingen die worden verkend. ‘Wheels’ blijft alleszins
hangen, met het pittige tempo dat even de luisteraar wakker schudt.
Terug naar de bron, energieke delta blues, en een
travellin’ man op stap met zijn gitaar. Fink raakt ons het
meest met zijn typische handelsmerk: korte maar uitgepuurde
gitaarsongs.

‘Warm Shadow’ doet iets volstrekt anders door breed uit te
waaieren in verschillende genres. De rechtlijnigheid van het
gitaarspel verweeft zich overtuigend met de befaamde down
tempo
uit de stal van Ninja Tune. Fink haalt er opnieuw
achtergrondzangers bij om het refrein kracht bij te zetten. Het
nummer voelt goed aan omdat het drijft op een spanning die
voortdurend aangroeit. Een parel van een nummer. ‘Honesty’ zorgt
eveneens voor verbreding door uit het vaatje van de postmuziek te
tappen. De gebroken zinsconstructies gaan goed samen met de
beklemmende muziek.

‘Perfect Darkness’ brengt echter niet helemaal wat het belooft.
Althans voor diegenen die een waardige opvolger verwachtten van
‘Sort of Revolution’. Het leven onderwater muzikaal verbeelden is
een fijne gedachte, maar die wordt eigenlijk te weinig uitgewerkt
in het volledige album. Enkel de titeltrack vervult enigszins die
wens. Verder zijn een aantal indicaties van muzikale verbreding
hoopgevend voor de toekomst, al blijft het jammer dat ‘Perfect
Darkness’ vooral een blauwdruk is van zijn voorganger. Om het met
‘s mans eigen woorden te zeggen: “Where do we go from here?”

http://www.finkworld.co.uk/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 + achttien =