Yevgueni :: ”Je moet niet over alles een mening willen hebben”

En toen werd Yevgueni plots de grootste Nederlandstalige popgroep in Vlaanderen (Clouseau tellen we even niet mee). Nog steeds terminaal onhip in bepaalde kringen, maar dergelijke kritiek wordt nu met meer zelfzekerheid èn zelfrelativering weggelachen. Er is zelfs begrip voor het feit dat goddeau het nieuwe Welkenraedt eigenlijk hun braafste album vindt.

Klaas Delrue (zang en gitaar): "Naar ons gevoel klopt dat niet. Maar het is natuurlijk zo dat iedereen anders naar Yevgueni kijkt en luistert, en iedereen vindt andere dingen op onze vorige platen supergoed. Daardoor kan ik het wel plaatsen dat jij deze plaat braver vindt. De braafste van de vier zou ik niet zeggen, maar ik snap wel dat je hem braver vindt dan onze vorige, hetzij inhoudelijk, of melodisch of qua arrangementen. Maar wij vinden dat zelf niet, dus ja … (lacht)."
Maarten Van Mieghem (bas): "Bedoel je dan inhoudelijk braaf qua uitwerking van de nummers en teksten of braaf van sound?"

enola: Niet zozeer qua sound, maar ik heb ergens de indruk dat het misschien een meer gesettelde plaat is.
Delrue: (geamuseerd) "Inhoudelijk bedoel jij, hè."

enola: Ja, maar muzikaal ook wel een beetje. Nummers als "Eliza" en "Hofstraat" schrijven, moet toch relatief comfortabel zijn voor jullie.
Delrue: "Ja, maar dat is natuurlijk ook de keerzijde van meer zelfvertrouwen te hebben: dan heb je ook minder schrik om die brave dingen te doen, want dat is ook Yevgueni. Dat komt ook uit het hart en is ook goed gemaakt. Er staat ook geen noot te veel of te weinig in. Uiteraard stellen we onszelf ook wel eens de vraag of het niet iets te braaf is. We hebben het er deze week nog over gehad, maar ik kan me daar ook verschrikkelijk aan ergeren. Ik kan er erg defensief van worden als mensen ’braaf’ als muzikaal criterium gaan gebruiken. Ofwel is het een schoon liedje, ofwel niet. Je kan het dan kunstmatig minder braaf proberen te maken, maar het is ook een teken van zelfvertrouwen dat je ook gewoon het nummer durft te laten zoals het is. Doordat we meer zelfvertrouwen hebben, durven we nieuwe dingen doen, maar zijn we ook met meer vertrouwen andere zaken blijven doen."

Geert Noppe: "Ik denk zelf ook wel dat we al met die evolutie bezig waren op We zijn hier nu toch en naar wat meer scherpte of zo zochten, maar ik denk dat wat je op dat album hoort, misschien de meer brute richting is, ook qua klank. We zijn hier en vlam … (hilariteit)"
Delrue: "We zijn hier en vlam …"
Van Mieghem: "Dat wordt de titel van onze volgende."
Delrue: "Recht tegen de muur!"
Noppe: (onverstoorbaar)… "terwijl in Welkenraedt meer subtiliteit geslopen is."

enola: Op het album zelf valt dat inderdaad niet direct op, maar live wel. "Was er maar iemand" lijkt een typisch Yevgueni-liedje en pas in de AB viel me op dat jullie dat gevoel aan het einde van het nummer flink proberen te saboteren. Maar dat gebeurt op Welkenraedt in kleine prikjes, terwijl die elementen op We zijn er nu toch in een paar nummers geconcentreerd zaten. Misschien dat Welkenraedt daardoor wat makkelijker lijkt?
Noppe: "Met minder extreme uitschieters of zo?"

enola: Ja, en daardoor kabbelt het op het eerste gehoor misschien wat meer.
Delrue: "Mja, dat snap ik dan weer wel. Maar het is raar, want het eindresultaat is naar mijn gevoel meer een geheel en zelfs bijna een conceptplaat, terwijl we minder dan ooit op dat geheel hebben gelet. We zijn echt met elf afzonderlijke songs bezig geweest die alle kanten uit mochten, maar achteraf blijkt er dan toch een rode draad in te zijn geslopen: een zekere stemming of tijdsgeest, waardoor alles nog beter bij elkaar past dan op de vorige cd’s."

enola: Tijdens jullie vorige tour contrasteerde "Stapels en lijstjes" heel erg met de rest van jullie set en was het zelfs voor sommige fans het moment om een pintje te gaan halen. In die zin kan ik me voorstellen dat het een bewuste keuze was om dat soort geluid iets minder geconcentreerd op het nieuwe album te zetten en in kleine prikjes over verschillende nummers te spreiden.
Delrue: "We hebben dat toen inderdaad gemerkt aan het publiek. Dat verbaasde ons ook wel, omdat we vonden dat "Daar zit je dan" ook een serieus stevig einde had en "Het zal wel niet mogen" inhoudelijk ook serieus donker was. Maar ik heb net de indruk dat we nu makkelijker een volledige rockset kunnen samenstellen waar "Stapels en lijstjes" perfect in past, terwijl we dat toen nog niet konden. Het is zeker niet zo dat we dat contrast hebben proberen te verminderen. Integendeel zelfs, het saboteren waar je het net over had, is een van die dingen uit Stef Kamils trukendoos die onze muziek toch wel spannender heeft gemaakt dan zes jaar geleden."

enola: We hebben het vorige keer over Robbie gehad en hoe dat personage een half alter ego van Klaas is. Als ik naar "Robbie en de aftocht" luister, krijg ik de indruk dat dat allemaal achter jullie ligt. Ik hoor er zelfs een soort afrekening in: er klinkt iets als ’word nu eens volwassen’ in door.
Delrue: "Dat is absoluut een feit. Dat zit niet alleen in dat nummer, maar in de hele plaat. Het ironische van ouder worden, is dat je meer echt erge dingen meemaakt of hoort en je daardoor afrekent met die studentenblues en groeipijnen. Als 35-jarige denk je dan: ’goh ja, dat was toen wel allemaal echt, maar toch …’ Op dit album kijk ik vooruit en achteruit, terwijl ik vroeger misschien vooral achteruit keek. Daar wil ik voor mezelf ook echt mee afrekenen, want dat is een zeer belangrijke les geweest van de voorbije twee jaar. De plaat is over een langere periode opgenomen, maar de nummers zijn op een kortere periode geschreven, waardoor er inhoudelijk zeker meer samenhang in zit. Iemand heeft het samengevat als hoop."
Noppe: "Ja, Welkenraedt klinkt een stuk hoopvoller dan We zijn er nu toch".
Delrue: "En een bepaalde vorm van optimisme … Anderzijds vind ik de tekst van "De aftocht" absoluut de zwaarste van de vier Robbie-nummers. Het is inderdaad wel een soort afrekening … (lacht) Puur praktisch en inhoudelijk kon die hele Robbie-saga ook niet blijven duren natuurlijk. Die afrekening was ook gewoon nodig, maar ik vond dan wel dat het met een goed nummer moest zijn. Achteraf bekeken hadden we Robbie ook uit de titel kunnen laten en was het misschien een nog straffer nummer geweest."

enola: Mag ik het zo begrijpen dat We zijn er nu toch een veel donkerdere, misschien zelfs depressieve plaat was en dat Welkenraedt een beetje een afrekening met dat gevoel is?
Delrue: "Voor mij persoonlijk is het al een tijdje zo dat ik denk dat er een aantal dingen echt erg zijn in het leven. Als je die wil aankunnen, of als je daar sterk genoeg tegenover wil staan, moet je al die andere dingen — die eigenlijk niet zo erg zijn — zeker niet de hele tijd uitvergroten. Dat heeft dan weer tot gevolg dat je inderdaad beslist om positiever in het leven te staan, ook al gebeuren er erge dingen."

enola: Het is een gevoel dat alleszins uit meer nummers spreekt. Ik hoor het ook in "Propere ruiten" en "Was er maar iemand". Het lijken wel antwoorden op Robbie, de eeuwige student, die aan een toog nog een Duvel bestelt en zegt: ’ga jij nu maar braaf naar je vrouw, ja, I’m keeping it real’, terwijl jij dan zegt dat het wel mooi geweest is en hij misschien eens uit zijn schulp moet komen.
Delrue: "Ja, da’s waar. (lacht) Dat is waar hè. Er zijn weinig mensen die dat er zo scherp uitgevist hebben …"
Noppe: "Dat zegt ook wel wat over de lezer van de tekst natuurlijk. (hilariteit)"
enola: Euh…
Delrue: "Skip! (hilariteit)"

enola: Ik zie ook wel een link met waar je in "Veel te mooie dag" over zingt. Toen je dat nummer aankondigde in de AB, heb je het een beetje geminimaliseerd door te zeggen dat het ook over heel wat andere gebeurtenissen ging, maar dat nummer lijkt toch over Yasmine te gaan.
Delrue: "Ja, ik heb daar een beetje een punt van gemaakt. In het begin wou ik daar helemaal omheen fietsen. Na enkele try-outs, realiseerde ik me toch dat als je een nummer over Yasmine schrijft, je dat achteraf moeilijk kan ontkennen. Anderzijds vind ik ook niet dat ik de man ben die over haar of haar ziekte moet schrijven, maar het nummer gaat dan ook vooral over wat het met ons gedaan heeft. Zelfs in die mate dat Stef Kamil de opmerking gaf dat het te onpersoonlijk was en te weinig over Yasmine ging. Ik vond dat het vertelde over de impact … Maar we kenden Yasmine wel goed genoeg om de rest van de zomer dan door een heel andere bril te zien. Je ziet eigenlijk het hele leven … Als iemand zoiets doet … Je moet ze niet heel goed gekend hebben. Als je zo iemand goed genoeg gekend hebt om daar ondersteboven van te zijn, gaat dat niet binnen de maand over. Dat heeft eigenlijk op verschillende manieren deze plaat beïnvloed."

enola: Het is begrijpelijk dat het een flinke impact op jullie gehad heeft, en op zij die haar gekend hebben, maar mij is ook de maatschappelijke impact van Yasmines overlijden bijgebleven.
Noppe: "Ik denk dat dat ook is, omdat mensen verschieten dat iemand die zo succesvol is, toch enorm verdrietig kan zijn."
Delrue: "Heel wat mensen die haar niet — of zoals ik: maar een beetje — kenden, hadden een beeld van haar dat niet strookt met wat er gebeurd is. En dat confronteert je heel hard met het feit dat het werkelijk iedereen kan overkomen. Iemand die bij wijze van spreken sinds het middelbaar bekend staat als een sombere gast … Het is schandalig om te zeggen, maar dat is minder confronterend, omdat het minder onverwacht is. Voor mensen die heel dicht bij haar stonden, was dat in termen van maanden misschien niet helemaal onverwacht, maar als ik dan denk aan de Yasmine van zes maanden daarvoor, is dat een bewijs voor mij dat het iedereen, en mij dus ook, kan overkomen. En daar ben ik — gelukkig samen met mijn vrouw — wel even in blijven hangen. Ik zat met veel vragen: hoe zoiets is kunnen gebeuren en hoe wij ervoor kunnen zorgen dat dat met ons niet zou gebeuren. Daar gaat het hele maatschappelijke debat volgens mij ook over. (stilte)"
Van Mieghem: "Maar heel concreet gaat dat liedje eigenlijk over het moment dat we dat nieuws vernomen hebben. Het was het begin van onze festivalzomer en we speelden op ’Rock for Specials’. Een geweldige dag: leuke sfeer, veel bevriende groepen daar, een geweldig publiek en dan kregen we dat bericht toen we van het podium kwamen. Dat was echt van het ene uiterste in het andere vallen: compleet surrealistisch."

enola: Over "Eliza" zei je in de AB dat het als een politiek nummer gehoord kan worden.
Delrue: (lacht) "Nee, dat heb ik niet gezegd, hè. Ik heb gezegd dat wie daar een politieke boodschap in wil horen, dat mag, maar niet dat het een politiek nummer is."

enola: Dat mag je dan alleszins even uitleggen.
Delrue: "Ik heb het achteraf op de politiek toegepast, maar het gaat eigenlijk over … Ook over mezelf, want ik ben ook heel erg in dat bedje ziek … Je moet niet over alles een mening willen hebben. En als je dat dan toch doet, moet je beseffen dat het maar een mening is en niet de algemene waarheid. Nadat het nummer af was, las ik een interview met Yves Desmet over Bart De Wever, die uiteraard water en vuur zijn. Hij vertelde in dat interview dat hij niet zozeer problemen had met waar de N-VA voor staat of met hun meningen op zich, maar wel met het feit dat ze alle andere meningen afschilderen als achterlijk en minderwaardig aan de hunne. Dat is inderdaad iets dat nu dreigt te gebeuren en waarschijnlijk een van de redenen is dat er geen compromissen gesloten worden. Dat is dan de link met de politiek, maar die link is er voor mij ook pas achteraf gekomen. Eigenlijk wilde ik gewoon nog eens een popliedje over een meisje schrijven, maar daar is dan per ongeluk meer inhoud in gesukkeld. (lacht)"
Noppe: "Op vraag van de Stef Kamil hè: ’schrèft nog es iet over e meiske’".
Delrue: "Neenee, Stef Kamil zei: ’schrèft nog es nen hit’. (hilariteit)"
Noppe: "Maar het is alleszins meer dan louter een politiek nummer."
Delrue: "Absoluut, ik wil echt wel beklemtonen dat dat er achteraf is bijgekomen, door mijn ergernis over de impasse. Het refrein gaat er eigenlijk over dat je ook gewoon kan zwijgen als je het niet weet in plaats van te doen of je het wel weet. En daar kan je immens veel tijd mee verliezen."

enola: En wat nu? Het lijkt een beetje alsof jullie met dit album geland zijn.
Delrue: "De mensen die ons al van in het begin aan het volgen zijn, zullen nu misschien voor de eerste keer de indruk krijgen dat we geland zijn, of dreigen gearriveerd te geraken. Het leuke is dat er bij elke plaat ook weer nieuwe en onverwachte dingen gebeuren, waardoor het voor andere mensen dan weer als een beginpunt aanvoelt. Voor de trouwe fans bestaat het gevaar dat ze afhaken, omdat we niet telkens dezelfde plaat maken, maar maken we voor andere mensen dan weer de eerste plaat. En dat vind ik wel een erg boeiende combinatie."
Noppe:" Voor een stuk is het wel waar dat we geland zijn, maar op een positieve manier. We zijn zelf voor de eerste keer heel erg tevreden over wat eruit gekomen is. Maar zoals Klaas ook zegt, stellen we onszelf wel genoeg in vraag om een andere richting uit te gaan en andere klanken op te zoeken. In die zin denk ik dat landen wel eens goed is voor Yevgueni. We hebben een goed kader gevonden dat we weer verder kunnen openbreken."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × een =