Een van de meest verrassende debuten van dit jaar komt van het Canadese Austra, het project van Katie Stelmanis. Stelmanis blijkt een creatieve ziel te zijn die bijna per ongeluk door de muziekwereld dartelt, om overal waar ze halt houdt even te proeven van wat voor lekkers verschillende genres en stijlen te bieden hebben.
Een schijfje met twaalf liedjes. Dat was het zo ongeveer qua beschikbare info over Feel It Break, het onlangs verschenen wonderlijke debuut van Austra. Op zich volstond dat voor mij ook: je lekker onwetend laten meeslepen door een brok onweerstaanbare muziek, meer hoeft dat niet te zijn.
Tot blijkt dat de stem van en het brein achter Austra niemand minder is dan Katie Stelmanis. Die naam zegt op het eerste gezicht niet veel, maar het cv van Stelmanis is behoorlijk indrukwekkend en kan fungeren als lijstje van op te snorren muziek. Met Austra is de Canadese dus niet aan haar proefstuk toe. Tijd om tekst en uitleg te vragen.
Al verloopt dat, zoals dat gaat met muzikanten, niet van een leien dakje. Op het afgesproken uur is Stelmanis nog verwikkeld in een repetitie, waarvoor ze zich een half uur later uitgebreid excuseert.
"Eigenlijk was de repetitie al achter de rug. Maar we waren enkele logistieke problemen aan het bespreken die dringend opgelost moesten worden voor we op tournee kunnen vertrekken. We gaan anderhalve week door de VS trekken en dan touren we door Europa."
enola: Spannend? De debuutplaat komt over enkele dagen uit. Toeschouwers zullen dus nu op voorhand de nummers kennen.
Katie Stelmanis: "Het is leuk om songs te spelen voor mensen die onze muziek al wat kennen. Tot nu toe was dat niet geval. Dat is uiteraard ook leuk, maar ik vind het interessant om te zien hoe het publiek verandert nu het de liedjes al gehoord kan hebben."
"Sinds januari hebben we behoorlijk veel opgetreden en de reacties waren over het algemeen vrij goed. We hebben het geluk gehad dat we veel op feestjes en festivals konden spelen, gelegenheden waar sowieso mensen aanwezig zijn en ze uit nieuwsgierigheid eens komen kijken. En de single is ook al een tijdje uit, dat hielp ook wel."
enola: Die single, dat was "Beat And The Pulse". Die bleek heel wat meer dance te zijn dan het album. Niet bang dat mensen daarvoor verkeerde verwachtingen zullen krijgen van Feel It Break?
Stelmanis: "Goh, ik vind zelf dat alle nummers op de plaat een behoorlijk eigen karakter hebben. Het is bijna vier jaar geleden dat ik nog een plaat heb uitgebracht, dus Feel It Break is zo’n beetje een bundeling van het materiaal dat in die periode ontstaan is. Dan is het logisch dat de nummers nogal van elkaar verschillen. "Beat And The Pulse" is een van de meer recente nummers dat tussen redelijk wat oude songs beland is."
enola: Welke zijn de oudste nummers?
Stelmanis: ""The Future" en "The Villain" zijn enkele echt oude songs die op de plaat beland zijn."
enola: Waar gaat "The Future" over? Bijna alle nummers op de plaat zijn een tikje mysterieus, maar dit steekt er echt boven uit op dat vlak.
Stelmanis: "Ik weet het eigenlijk niet. De meeste van mijn teksten moet je niet te letterlijk nemen (misschien maar goed ook, in "The Future" zingt Stelmanis ’I came so hard in your mouth’, jvb). Ik denk dat ik het graag aan de luisteraar overlaat om te bepalen waar een nummer over gaat. Over het algemeen heb ik een muzikaal idee en verder is het aan ieder om voor zichzelf de songs te interpreteren naar eigen goeddunken."
"Het schrijven van een tekst gebeurt ook nogal in een stream of consciousness. Op de demo’s zing ik meestal een tekst die verre van klaar is, vaak gewoon wat op dat moment in me opkomt, om toch maar een tekstlijn te hebben. Als ik daarna verder aan de nummers werk, blijk ik me telkens nogal te hechten aan die teksten, dus worden ze nooit vervangen door iets dat serieuzer klinkt."
enola: Muzikaal klinkt Austra bij momenten enigszins complex. Wanneer weet u dat een nummer het juiste aantal lagen heeft?
Stelmanis: "Het duurt meestal vrij lang voor een nummer geschreven is. Ik hou ervan een hele tijd aan een song te prutsen voor ik het aan iemand toon. Dus ik werk aan iets, laat dat een week of wat liggen, pak het dan weer op en verander hier en daar iets en laat het weer een hele tijd liggen. Daardoor kan ik telkens opnieuw de songs fris benaderen."
enola: schrijft u de songs alleen of hebben de andere leden ook inbreng?
Stelmanis: "Dat is een constant evoluerend proces. Ik schreef alle songs alleen, in mijn kamer. Maar de laatste tijd worden meer en meer ideeën uitgewisseld binnen de band. En dat maakt het interessant."
"Met Maya (Postepski, die ook in Galaxy speelde) werk ik al heel lang samen, dan weet je zo’n beetje wat je aan elkaar hebt en wat je van elkaar kan verwachten."
enola: Nog even over het eerder aangehaalde "The Villain". Waarom stopt dat nummer plots, net op het ogenblik dat je een climax verwacht?
Stelmanis: "Geen idee (lacht). Ik hou wel van de manier waarop "The Villain" opgebouwd is en het nummer als het ware gebeurt."
"Over "Beat And The Pulse" hebben we gelijkaardige dingen gehoord: op de plaat is dat een stuk korter dan de single. Maar de reden daarvoor is dat we op de plaat een andere versie nodig hadden dan op single, dus hebben we daarvoor een outro aan het nummer geplakt. De versie op de elpee is overigens de originele."
Klassiek
enola: de muziek van Austra is, samengevat, donker en electronisch. Nochtans heeft u een heel andere muzikale achtergrond: klassiek.
Stelmanis: "Toen ik een jaar of achttien was, ben ik me gaan verdiepen in elektronica, omdat ik orkestrale muziek wou maken. Ik schafte me een MIDI-controller aan en begon viool- en cellopartijen te maken met mijn keyboard. Na verloop van tijd verdwenen de klassieke instrumenten en bleef alleen de elektronica over."
"De mogelijkheden van de muziek die we nu maken, zijn nagenoeg onbeperkt, de drang om nog met klassieke muziek in de weer te zijn, is daardoor zowat verdwenen. De reden waarom ik ooit die weg opgegaan ben, was omdat het mijn droom was om soundtracks te maken."
enola: Hoe komt iemand op dat idee? De droom om soundtracks te maken is wel heel specifiek.
Stelmanis: "Ik hield gewoon enorm van soundtracks. Het idee om muziek bij iets visueels te kunnen maken, leek me enorm fijn."
enola: Daarna bent u bij Galaxy terecht gekomen en vervolgens heeft u een plaat onder uw eigen naam gemaakt. In hoeverre verschillen al die projecten van elkaar?
Stelmanis: "Er zijn zeker gelijkenissen. Galaxy was interessant omdat het mijn eerste band was. Maya en ik kwamen allebei van een klassieke achtergrond en hadden geen flauw benul wat het betekende om in een band te zitten. In die periode hebben we veel geleerd: hoe je shows moet boeken en al die dingen die je moet doen als jonge muzikant."
"Muzikaal was het niet echt moeilijk, we maakten de muziek niet te gecompliceerd. Het was vooral interessant om in een soort DIY-omgeving terecht te komen, wat helemaal anders is dan hoe het er in de wereld van de klassieke muziek aan toegaat. En dat was bij momenten een openbaring. Het was spannend, opwindend. Als je klassiek speelt, breng je meestal muziek van iemand anders en zijn er zoveel richtlijnen over hoe je iets moet spelen en wat van je verwacht wordt. En plots kan je doen wat je maar wil."
enola: Wat is er met Galaxy gebeurd?
Stelmanis: "Gesplit. We waren toen nog heel jong en het voelde gewoon alsof de tijd van Galaxy voorbij was. Nu ja, we hebben ook niet zo heel veel verwezenlijkt. Galaxy was er eigenlijk louter voor de lol."
enola: Moet dat niet, toch minstens gedeeltelijk, de intentie zijn van elke band?
Stelmanis: "Yeah. Maar we hebben echt niet veel gedaan. Drie-vier jaar geleden heb ik een soloplaat uitgebracht, Join Us, maar die is enkel hier in Canada verschenen. Je kan die plaat zo’n beetje beschouwen als een vroege voorloper van Austra."
enola: U was ook te horen op The Chemistry Of Common Life van Fucked Up. Hoe is die band bij u terecht gekomen?
Stelmanis: "We hebben allebei een plaat uitgebracht bij een platencollectief in Toronto. Sindsdien kennen we elkaar en het klikte."
"Ze maken heel andere muziek dan ik, maar ik had niet het gevoel dat ik de manier waarop ik over muziek nadenk moest veranderen om met Fucked Up samen te werken. Al moet mijn inbreng ook niet overroepen worden: ik heb niets geschreven of creatief iets bijgedragen, alleen maar wat tekst ingezongen. Maar uiteindelijk is het allemaal hetzelfde, op een of andere manier: het is muziek, dus het voelt natuurlijk."
