Bruxman en de diamantroof van de eeuw (Stan Lauryssens & Yurg)

Een gevierd misdaadauteur en ex-bajesklant (Stan Lauryssens) en een getalenteerd tekenaar (Yurg) moeten volstaan om een succes- en kwaliteitsvolle strip te maken met een origineel verhaal. Voor vijftig procent is dit gelukt. Bruxman en de diamantroof van de eeuw blijkt succesvol, met al na twee maanden een tweede druk, maar als kwaliteitsvolle strip komt hij nog wel wat te kort.

Die tweede druk, die ook bijna uitverkocht is, moeten we wel nuanceren: we hebben het hier over tweemaal 350 exemplaren. De ingrediënten zijn er anders wel. Een verhaal en plot, gebaseerd op de echte diamantroof van de eeuw én de lotgevallen van de bende van Haemers. Daarnaast een dankbaar decor in de vorm van ‘’t Stad’. Het decor en de bijhorende media-aandacht volstaat al om de chauvinisten onder ons, waartoe ik mezelf mag rekenen, naar de ’betere’ stripboer te doen rennen. Maar dan begin je te lezen …

Het kan aan mij liggen, maar mijn verwachtingen lagen duidelijk te hoog. In 2006 werden er al enkele platen, ingekleurd door Walter de Strooper, voorgesteld aan het publiek. Het verhaal borduurde voort op de belevenissen van Bruxman, die ook al het hoofdpersonage was in de roman Doder dan dood, waar hij de Nationale Bank leegrooft. Het zag er in elk geval allemaal zeer professioneel uit.

Maar nu ligt de strip voor mij, in een zogenaamde bibliofiele uitgave van de kleinere uitgeverij Bonte. Maar eigenlijk is het een doordeweekse soft cover met binnenin zwart/wit-tekeningen. Volgens Lauryssens omdat zijn uitgever zei dat kleurenstrips voor de echte stripliefhebber te commercieel zijn. Volgens mij is het eerder om budgettaire redenen. Het vlakke zwart/wit-werk zorgt er voor dat de zwakheden van Yurg naar boven komen. Onevenwichtige schaduwen en te verschillende stijlen voor de verschillende personages. De eerdere kleuren van De Strooper zorgden hier voor heel wat meer eenheid en realistischer schaduwwerk.

Maar dan onze vriend Stan. Door zichzelf uitgeroepen als dé misdaadauteur van Vlaanderen. Waar zijn boeken eigenlijk tot de betere middelmaat behoren, is hij zeker geen begenadigd stripauteur. Toegegeven: het is een vrij sterk verhaal met een spannende plot. Maar je merkt dat Lauryssens in tekst denkt en niet in beelden. Visuele grappen en handelingen van de personages worden nog eens in tekst bovenaan uitgelegd. De Antwerpse politie leeft hier duidelijk in clichés. We zien ook het obligate 20-minutennaakt, dat een serie kijkers moet opleveren, hier opduiken. Lijken met uitpuilende darmen die kinderachtige gags afwisselen. Kortom de eenheid ontbreekt volledig.

Geen moment was ik mee in het verhaal en het kostte me zelfs moeite om het einde te halen. Een tweede strip over antiheld Bruxman is al aangekondigd. Hopelijk was deze eerste een vingeroefening waardoor deel twee wél kwaliteit levert, en hopelijk in kleur.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × 4 =