Amon Amarth :: Surtur Rising

Waar is de tijd dat uw dienaar headbangde op “Death In Fire” en “The Pursuit Of Vikings”? Na al die jaren zijn de bebaarde Vikingen van Amon Amarth nog geen haar veranderd. Even dreigend als Tolkiens Doemberg, waarvan hun bandnaam afkomstig is, spuwen de Zweden nu al twee decennia lang monstrueuze metal. Ook Surtur Rising bewijst dat het moeilijk is buiten de lijntjes te kleuren.

Om alvast een onduidelijkheid uit de wereld te helpen: de “Viking metal” van Amon Amarth heeft niets te maken met de op Vikingleest geschoeide black metal van Bathory, Windir en de vroegere Enslaved of de fantasierijke polka/hoempapa/volksdansmetal van Finntroll, Korpiklaani en consorten. Episch, melodisch en brutaal: dat is Amon Amarth in een notendop. Nochtans zouden de struise Zweden met hun barbaarse uitzicht en teksten gebaseerd op Noorse mythologie, waarin minstens een keer Vanir en Odin aan bod komen, niet misstaan op een re-enactment van oorlogstaferelen uit de Vikingtijd. Bij Amon Amarth lijkt de moderne beschaving soms ver weg, maar hun Vikingimago brengt wel voldoende geld in het laatje.

Als je Vikingsagen opnieuw doet verkopen en je populariteitspiek aan het beleven bent, hoef je geen stijlbreuk te forceren: zo denken de Zweedse metalreuzen sinds 2004, het jaar van hun commerciële doorbraakplaat Fate Of Norns. Surtur Rising barst uit zijn voegen met het weinig verrassende “War Of The Gods” dat de typische donkere, melodische riffs, donderende, rollende drums en de oerschreeuwen van Johan Egg door je boxen laat schallen. Het is de typische sound die Amon Amarth als een gedeponeerd handelsmerk zou moeten registreren. In het nummer komen de krijgsverrichtingen van Vanir, Hoenir, Mimir en Odin weer allemaal aan bod. Denk de ruige portie testosteronmetal en robuuste muzikanten even weg en de songtekst leest als een spannend oorlogsverhaaltje voor kleine pagadders.

Verderop in het album worden de verwijzingen naar Surt, Ygg en Muspelheim je naar het hoofd geslingerd. Over de teksten van Johan Hegg kan je zeggen wat je wilt, maar de gitaartandem Söderberg-Mikkonen schudt weer de ene na de andere rake riff uit de mouwen. Vakmanschap noemt men zoiets, zeker? Hoe voorspelbaar “Töck’s Taunt”, ”For Victory Of Death” en “Wrath Of The Norsemen” ook klinken, de nummers staan als een huis (of een stevige Vikinghut, zo u wil).

Zoals het een Vikingmetalband betaamt, heeft Amon Amarth weer een aantal epische shout-alongs in petto. Het knallende “Destroyer Of The Universe” schreeuwt om luchtgedrum, devil’s horns en headbangende hoofden. We wanen ons heel even in Walhalla. Ook in “Live Without Regrets” luidt het devies “verstand op nul en gaan”. We zijn meteen geneigd “Don’t despair, show no fear / Live your life without regrets / Don’t despair and show no fear / In the face of a certain death!” mee te brullen. Ook dit nummer gooit niets vernieuwends op tafel, maar kan wel Amon Amarths zoveelste meezinghymne worden.

De rest van Surtur Rising gaat op hetzelfde stramien voort, hoewel Amon Amarth in het meer doomy “The Last Stand Of Frej” voor een meer mid-tempo aanpak kiest. Maar de band zou zichzelf niet zijn als het de staalharde, melodische riffs en gierende solo’s zou vergeten.

Met Surtur Rising borduren de Zweden voort op hun eigen, succesvolle sound. Amon Amarth is een beetje de Coca Cola van de metalscene: met steeds dezelfde muzikale ingrediënten blijven ze marktleider. De metaljunks onder ons, noch Hegg en co zien dan ook een reden om af te wijken van de zo geliefde melodieuze death metal. Hoog tijd om die drinkhoorn weer boven te halen!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf − 7 =