In het verleden deelden ze al een schop in de edele delen uit, maar het is vooral met hun debuutplaat Harmbringer dat Black Haven potten zal breken.
Black Haven komt net als Rise and Fall voort uit de diepste krochten van de Gentse underground en dat is eraan te horen. Voor de leken onder u: beide bands slaan een brug tussen rechttoe rechtaan punk, crunchy hardcore en donkere, slepende metal. Verwijzingen naar Black Flag, Neurosis, Entombed en Converge zijn dan ook schering en inslag. Live hebben ze maar een doel voor ogen en dat is de verpulverende agressie van good old bands als His Hero Is Gone, Tragedy en Integrity benaderen.
De mastering werd onder handen genomen door Alan Douches die al eerder aan de knoppen zat bij Sepultura, Mastodon, Converge en Hitch. Geen wonder dat het album lekker rauw en authentiek klinkt en in een half uur voorbij dendert. Harmbringer raast uit de startblokken met “Lucifer” waarin groovende riffs, opjuttende up-tempo drums en diepe schreeuwen als een mokerslag in het gezicht belanden. In de nog furieuzere nummers “The Beyond”, “Wolfen” en “Worship” worden we opnieuw omvergeblazen door de blafvocalen van Bram Cluyze, wisselend tussen hoge en diepe kreten. Het verschroeiende “Lazarus” bewijst echter dat Cluyzes gevarieerd stemgebruik niet altijd een hapklare brok is.
Hoewel Harmbringer uit al zijn poriën ophitsende punkmetal zweet, wanen we ons bij momenten in het bergachtige en verwilderde Savannah. Dat is mogelijk de verdienste van Douche, hoewel Black Haven nooit klinkt als Kylesa, Baroness of Black Tusk. In het beestig rockende “Harmbringer” bijvoorbeeld zitten flarden pure en onversneden sludgecore. Vooral de tragere riffs en diepe, hese schreeuwen herinneren aan de oude Baroness.
Met paradepaardjes Amenra en Kingdom lijkt Hypertension Records zeker niet vies van zwartzakkerij. Hetzelfde geldt voor Black Haven, hoe straightforward de band ook klinkt. Daar zit ongetwijfeld ook mixer Hein Devos, die niet toevallig met Amenra zijn sporen verdiende, voor iets tussen. Tussen het chaotische hardcoregeweld in “Carvings” schuilt een aanstekelijk duister riedeltje. Maar “A Town that Dreaded Sundown” steekt qua sfeer met kop en schouders boven de andere tracks uit. Van de dreigende toon in de intro gaan de haren op de armen meteen omhoog, maar daarna slaan compromisloos gebeuk en demonische schreeuwen van Cluyze ons volledig knock-out. Ook afsluiter “Zwarte Vlaghe” (nomen est omen!) is een verpletterende brok donkere agressie.
U merkt het: dit is geen plaat om onder een stralende lentezon in een groen en bloeiend park met het lief uit te proberen. Black Haven is een maalstorm die over je heen buldert. Kortom: de perfecte muziek om compleet uit je dak te gaan in een duistere, zweterige club. Harmbringer is een bom van een plaat die hopelijk tot over de landsgrenzen zal nazinderen.
