Aloe Blacc + Maya Jupiter

Na de zomerhit ‘I Need a Dollar’ en de positieve ontvangst van het
album ‘Good Things’ leek de aandacht rond Aloe Blacc even
verdwenen. De snelle uitverkoop van de tickets voor het AB-concert
verraadde echter dat zowel jong en oud vol nieuwsgierigheid naar
zijn komst uitkeken. De zaal was goed gevuld en de gemiddelde
leeftijd lag ver boven de verwachtingen. Soul spreekt alle
generaties aan, zoveel is duidelijk.

Voor de rijzende ster van de soul zijn intrede mocht maken, kreeg
de Australische rapster Maya Jupiter de
gelegenheid om het publiek kort wakker te schudden. Heel lang
duurde dat voorprogramma niet – vijf nummers was nog een gruwelijke
overschatting – en de muzikale inkleding had weinig om het lijf.
Het was moeilijk om de vocale kwaliteiten van de Australische naar
waarde te schatten, door het hoge tempo en de nadrukkelijke
klemtoon op het showgedeelte. Veel beweging en spektakel, maar
algemeen weinig memorabele momenten om te koesteren. Haar makke
invulling van een protest song hielp daar weinig bij. Maya
Jupiter ging luid, hard en snel… Haar danspasjes werden
enthousiast onthaald maar de melodie bleef nauwelijks hangen. Een
kleine wereldverbeteraarster, met multikulti popmuziek die
na tien minuten al ging vervelen. Meer dan dat was het niet.

Het vluchtige voorprogramma was snel vergeten door een explosieve
start van de begeleidingsband the Grand Scheme. Even werd al
geflirt met de single ‘I Need a Dollar’, om daarna – met het
verschijnen van Aloe Blacc – abrupt over te
schakelen op ‘Little Brother’. Aan referenties naar het verleden
was er geen gebrek: een heerlijk funky ritme, de donkere
en gerijpte stem van Blacc en het onvermijdelijke spektakel dat bij
een voorstelling hoort. Blacc kreeg met zijn interagerende houding
al snel het publiek op zijn hand. Een natural performer
het voordeel van de iets rijpere leeftijd speelde ongetwijfeld mee
– met een strakke begeleidingsband op de achtergrond.

De ster stond duidelijk vooraan op het podium en in de eerste helft
van het concert bleven de overige muzikanten opvallend in de
schaduw van het podium hangen. Niet verwonderlijk, want een aantal
nummers gaven Blacc de kans om helemaal zijn eigen ding te doen.
‘Life So Hard’ was live minstens even bezwerend als op het album,
alleen ontbraken de backing vocals om het refrein wat
kracht bij te zetten. Bij ‘Green Lights’ was dat ook een gemis,
ondanks de mooie combinatie van dans- en luistermuziek. De
excentrieke danspassen van Blacc, netjes gekleed in een lichtblauw
hemd en een witte jacket, maakten het plaatje wel
af.

Van het debuut ‘Shine Through’ werd behalve één nummer niets
gespeeld. De nadruk lag vooral op het nieuwe album ‘Good Things‘, dat
geschreven werd na het uitbreken van de financiële crisis in de
VS. Het nummer ‘Miss Fortune’ zette dat goed in de verf, al was het
vooral de frisse ska-toets in de melodie, die het publiek uit de
bol liet gaan. De stem van Blacc raakte ietwat op de achtergrond
gedrukt maar kwam in het volgende nummer sterk opzetten. Heel leuk
was de blazerssectie van ‘What I’m Sayin’ Reprise’ (het
slotnummer van het album, nvdr.) die in het geheel verwerkt
werd.

‘I Need a Dollar’ kwam verrassend genoeg nog voor de bisronde en op
dat moment ging het publiek even uit de bol. De perfecte zomerhit
werd onthaald met opvallend veel camera’s in de lucht, want
iedereen wou dat éne moment vastleggen. Vooral het fijne contrast
tussen de feel good-melodie en de bittere thematiek viel
bij ondergetekende in de smaak, al was dat waarschijnlijk niet de
voornaamste reden waarom omstaanders aan het dansen gingen. Blacc
haalde op dat moment wel het onderste uit de kan, met een meer hese
stem tot gevolg. In de bisronde kon vooral de
downtempo-versie van ‘Billy Jean’ bekoren, een
spitsvondige cover van een nummer dat alles heeft. Alleen jammer
van de makke gitaarsolo die erop volgde en eigenlijk volstrekt
onnodig was. Zelfs Maya Jupiter mocht nogmaals opdraven, al was er
weinig discussie over het feit dat de mayo van maya niet echt
pakt
. Aloe Blacc sloot het optreden af met ‘Loving You Is
Killing Me’, misschien niet de meest gelukkige afsluiter maar op
dat moment leek het voor het publiek weinig uit te maken.

Een conclusie hangt meestal niet van kleine imperfecties af en in
dit geval is dat niet anders. Akkoord, er schortte hier en daar wel
iets aan het optreden, maar niemand leek slechtgeluimd uit de AB te
vertrekken. Aloe Blacc heeft talent te over om een zaal in vuur en
vlam te zetten en het publiek een vleugje feel good te
geven. Nu alleen nog bevestigen met waardig vervolg voor het puike
‘Good Things’.

Het tweede album ‘Good Things’ is uit bij V2.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − achttien =