Ebo Taylor :: Love And Death

Het Duitse label Strut lijkt er haar missie van te hebben gemaakt om vergeten cultfiguren uit de wereldmuziekscene bekend te maken bij een breed publiek. Eerder brachten ze al drie albums uit van Mulatu Astatke, het afgelopen jaar een samenwerking tussen Lloyd Miller en The Heliocentrics en nu komen ze nog net voor het jaar om is aanzetten met de eerste wereldwijde release van Ebo Taylor.

“Wie?” is ongetwijfeld de eerste reactie die deze naam oproept bij sporadische luisteraars van Afrikaanse muziek, en dat is bijzonder onterecht, want de man is een ware legende uit de West-Afrikaanse highlife- en afrobeatscene. Ondertussen al 74 jaar oud, heeft deze zingende en gitaarspelende Ghanees zijn land nog onafhankelijk weten worden en een indrukwekkend muzikaal CV opgebouwd als bandleader en (vooral) producer. Bijzonder veel eigen muziek heeft de man echter niet uitgebracht, en de weinige albums die toch op de markt kwamen, boekten helaas maar weinig succes buiten Ghana. Vandaar dat Strut de man nu een tweede kans geeft onder het motto “beter laat dan nooit”.

Het resultaat is Love And Death, een samenwerking tussen Ebo Taylor, de Berlijnse Afrobeat Academy en de Ghanese muzikanten van Marijata. Het grootste deel van de nummers op de plaat is nieuw, maar Taylor heeft ook een aantal oudere tracks herwerkt die eerder al werden uitgebracht op Conflict uit 1980. Zo bijvoorbeeld de catchy titeltrack met aanstekelijke blazers, uitstekende gitaarwerk van Taylor en teksten waarin hij reflecteert over een oude heartbreak en de bijna fatale impact die dat had op hem. Een nogal bizarre combinatie voor onze Westerse oren om zonnige melodieën te koppelen aan veeleer duistere teksten, maar in Afrika des te normaler. “Life goes on” lijkt de track te willen zeggen, en ondanks al de tegenslagen er toch het beste van maken, ongetwijfeld een levensmotto voor vele Afrikanen.

De andere tracks zijn gelukkig minder zwaar, en muzikaal is het sowieso een groot afrobeatfeest. We zouden een vergelijking maken met Fela Kuti, ware het niet dat beide figuren tekstueel enorm van elkaar verschillen. Waar Kuti geen blad voor de mond nam en geregeld de Nigeriaanse politiek tegen de haren streek (met alle gevolgen vandien, zoals afranselingen en opsluiting), krijgen we van Ebo Taylor een instrumentale ode aan de Ghanese onafhankelijkheidsstrijder-turned-corrupt-politician Kwame Nkrumah in “Kwame”. Overigens is het wel een goed nummer, met een prachtige gitaarlijn, maar het sociale engagement van Fela Kuti dient u hier niet te verwachten.

Ebo Taylor zoekt zijn inspiratie dus elders, zoals bijvoorbeeld in de volksmelodieën van de Asafo stam in “Victory”, of in kinderrijmpjes zoals in “Nga Nga”, maar vooral gewoon in decennia West-Afrikaanse muziektraditie. Daardoor is het ook, zoals te verwachten, erg dansbare muziek met onweerstaanbare grooves en swingende koperblazers.

Het is te hopen dat Ebo Taylor een graantje kan meepikken van de afrobeatrevival van de laatste jaren en de grote aandacht die Fela Kuti’s erfenis recent ten beurt valt (een Broadwaymusical Fela! genaamd, was een monstersucces, en een film over zijn leven is in preproductie). Taylor heeft duidelijk heel wat kwaliteit te bieden en Love And Death is in dat opzicht een mooie introductie.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × vier =