Jerry Lee Lewis :: Mean Old Man

Verve, 2010.
Universal Music

Als The Great Gig in The Sky uitbarst zouden we graag aanwezig
zijn. Wat elementair kansrekenen leert ons dat ook Jerry Lee Lewis
tegen dan de grote oversteek heeft gemaakt, maar tot het zover is
mag hij hier de leegte die Johnny Cash
achterliet blijven opvullen met uitstekende platen als ‘Mean Old
Man’. Een deur en een huis. Want damn our eyes, uiteraard
is ‘Mean Old Man’ Lewis’ versie van Cash’ ‘American Recordings’. De
songkeuze is soms wat meer voor de hand liggend – al hadden wij
Cash graag de Stones eens zien
aanpakken – maar toch uitstekend, de gasten exquis, de uitvoering
doorgaans af. Dat geldt niet voor alle nummers, maar is wel een
constante doorheen de plaat.

Desondanks zal Lewis’ versie van Chuck Berry’s ‘Roll Over
Beethoven’ zelfs nooit een topvijf notering halen bij beste covers
– het swingt als een tiet, maar kruipt op geen moment onder ons vel
– en is ‘Middle Age Crazy’ ons iets te stroperig en zeemzoet. Het
is wellicht al te makkelijk om te zeggen dat we hier thuis zelden
tot nooit Tim McGraw opleggen, maar het is wél de eerlijke
uitgeleide van Lewis die trots als een joch aanhaalt dat ie het nog
steeds kan die ons finaal bij ons nekvel heeft. Ook ‘Bad Moon
Rising’ zal wel nooit ons favoriete nummer worden, en daar kan
zélfs Jerry Lee Lewis niks aan verhelpen.

Maar ach, drie mindere nummers op 18, dat maakt een goeie 83%
goeie songs, met uitschieters naar boven. ‘Mean Old Man’ opent
bluesy en zet meteen de toon waarop initieel ‘Rockin’ My
Life Away’ – wij zaten niet te wachten op Kid Rock maar des te
meer op een aardig wegsolerende Slash – en eigenlijk gewoon het
hele album verdergaat. Lewis is beter bij stem dan op gelijk welke
plaat de laatste tien jaar, heeft al lang niks meer te bewijzen en
zingt gewoon blues- en countryversies van de nummers die hem altijd
na aan het hart hebben gelegen.

Zo is country misschien wel het sterkst aanwezig op Lewis’ door
een ingetogen Eric Clapton gestutte
versie van ‘You Can Have Her’. En net wanneer niemand denkt dat hij
op nog een nieuwe ‘You Are My Sunshine’ zit te wachten duetteert
Jerry Lee Lewis het met Sheryl Crow een nieuw
leven in. Net zoals Lewis ‘You Are My Sunshine’ revitaliseert,
schenkt hij zichzelf nu al zijn Elysese velden en eeuwig plezier.
Emblematisch.

En het wordt alleen maar beter. Solomon Burke zorgde
met zijn eigen ‘Railroad to Heaven’ voor een wel erg aparte
promotiestunt in de week van deze release, maar bewees deze minst
goeie van alle werelden nog een laatste dienst door zijn soulstem
te ontlenen aan Lewis’ plaat. Ook Willie Nelson, eerder dit jaar
nog verantwoordelijk voor het lang niet te versmaden ‘Country
Music’, neemt de honneurs waar om in ‘Whiskey River’ te verhalen
waar dit leven echt om draait.

Het meest met verstomming geslagen waren wij echter toen we
Jagger hoorden meezingen in zijn eigen ‘Dead Flowers’. Niet alleen
slaagt The Biggest Flying Mouth Of All Time er – bij momenten –
verbazingwekkend wel in zichzelf te verstoppen, het eindresultaat
is meer dan alleen maar een zaligmakend idee: de halve grafstem van
Lewis en het altijd energieke timbre van Jagger zwalpen samen
perfect de haven in.

Dat alles is echter niks vergeleken met de kreetjes die we
halfweg het album slaakten toen achtereenvolgens ‘Exile On Main
Street’ en Keith Richards door ons hoofd spookten – moeder, moet er
nog zand zijn? Lewis brengt, geruggensteund door Keef, naast het
haar op onze rug vederrecht ook gewoon een ronduit briljante versie
van Stonesklassieker ‘Sweet Virginia’. Het slotakkoord is voor
‘Miss the Mississippi & You’, dat wat ons betreft nog altijd
het best door Dylan wordt gezongen
op ‘Tell Tale Signs, maar Lewis misgrijpt er zich lang niet
aan.

Niemand zingt Dylan zoals Dylan en niemand zingt Cash zoals
Cash. Maar vermits laatstgenoemde tegenwoordig het orkest aanvoert
dat dra Harry Mulisch mag verwelkomen, zijn wij al lang blij met
zijn plaatsvervanger op aarde. ‘Mean Old Man’ is een heel erg mooie
noot geworden.

Jerry Lee Lewis speelt op 6 november in de Koningin
Elizabethzaal in Antwerpen.

www.jerryleelewis.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 3 =