Haunted George :: American Crow

Wat blijft er nog over wanneer je met je garagegroep al alles gedaan hebt wat je wou doen? Haunted George maakte in een ver verleden nog redelijk beluisterbare rock-’n-roll met The Beguiled, The Necessary Evils en Satan’s Cheerleaders, maar koos uiteindelijk voor een eenzaam monnikenbestaan, waarin hij in de gedaante van een one-man band met uiterst lawaaierige, naar onbeluisterbare metal neigende rock-’n-roll het verschil probeert te maken.

Haunted George is een heel speciaal geval. Technisch gezien is hij namelijk een one-man band, maar wanneer je hem met zijn onheilspellende teksten zijn rockende gitaren hoort overstemmen, ben je eerder geneigd om het goedje onder metal en niet onder americana of rock-’n-roll te klasseren. Dat George nog altijd niet van plan is om van dat minder voor de hand liggende pad af te wijken, mag meteen blijken uit "Shed Of Doom", in het Nederlands vertaald "De Stal Van De Hel": met onheilspellende teksten enerzijds en een nooit aflatende scheut americana anderzijds laat hij de balans namelijk nooit teveel in één richting doorwegen.

Dat is vrij zware kost, maar een nummer als "Shed Of Doom" is eigenlijk nog redelijk toegankelijk, omdat het rollende gitaarspel het liedje uptempo houdt. Dat is bijvoorbeeld al heel wat minder het geval in "Weeks In A Casket", waarin Haunted George eerder als een prediker van Satan met een voorliefde voor Elvis Presley klinkt. En nog iets minder in "Big Chief Woodenhead", waarin George gitzwarte rijmpjes scandeert.

Toch heeft American Crow wel degelijk momenten waarbij een mens geneigd is een flauwe lach op het gezicht te krijgen. Een mooi voorbeeld hiervan is "Hit You With My Hammer", een nummer dat perfect verwoordt waarvoor George’ muziek niet geschikt is: om tijdens de morning after na een nachtje stappen in je platendraaier te duwen. Het wilde gehamer is namelijk hoofdpijnbevorderend en roept bij ondergetekende herinneringen op aan autoritjes waarbij medepassagiers hem smeekten om George’ nog minder toegankelijke Bone Hauler af te zetten. Een plaatje dat niet toevallig met de waarschuwende woorden "Attention everyone, this is an emergency broadcast! The unpleasant noise you are about to hear coming from your radio, is not a mistake!" werd aangekondigd.

Dat American Crow iets gematigder is, maakt het waarschijnlijk net iets minder moeilijk voor leken om Haunted George te leren appreciëren, al kan men zich natuurlijk wel de vraag stellen of George’ muziek ooit wel iets voor een breed publiek kan betekenen. De iets gladdere productie zorgt er in ieder geval voor dat het materiaal qua geluid iets dichter bij elkaar ligt, maar of dat nu een voordeel of een nadeel is, blijft een open vraag. Bij het compromisloze lofi geluid van Bone Hauler was het naar lucht happen bij een structuurloos nummer als "Devil’s Canyon", maar net dat extra ruwe kantje maakte eveneens het verschil bij het woestijnrockachtige "Graves In The Desert" of het naar eerbare grafdelvers als Johnny Cash neigende "The Ghosts Of Old San Juan". Op American Crow klinkt het allemaal iets afgevlakter, wat natuurlijk zorgt voor minder diepe dalen, maar eveneens voor minder hoge alpentoppen.

Dat Haunted George voor American Crow op de hulp van zijn voormalige collega Jimmy Hole van The Necessary Evils heeft gerekend en voor de gelegenheid dus eigenlijk een two-man band is, lijkt nauwelijks meerwaarde te bieden. Niet dat American Crow een totale tegenvaller is, want George’ muziek is nog altijd heel erg geloofwaardig, maar het plaatje lijkt ergens tussen hoge ambitie en verkeerde middelen in te stranden, met als het logische gevolg dat George naast doel lijkt te schieten. Wat toch helemaal niet de bedoeling kan zijn van een bezeten rock-’n-roll-sjamaan, wiens hoogste doel er niet in bestaat om het publiek te plezieren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × een =