PUKKELPOP 2010, Mumford And Sons, vrijdag 20 augustus, Marquee

Niet iedereen gaat ermee akkoord, maar het was voorbestemd: Mumford And Sons bliezen vrijdagavond de Marquee omver. Grijnzend, met het grote “vrolijke vrienden”-gebaar en hun lichtverteerbare banjomuziek. Grote Kunst, it ain’t, maar een verpletterende festivalact, dat zeker.

Vanzelfsprekend sprongen ze op de kar van de bebaarde folkjongens (ook al is er hier nauwelijks gezichtsbeharing te bespeuren). Waarom ook niet? Ze waren al een tijdje bezig, de vier uit Londen, voornamelijk als backing band van folkchanteuse Laura Marling, die enkele uren hiervoor optrad in de Chateau. Dat ze zouden exploderen tot iets onoverzichtelijks, zoals uit het gedrum, het gedans en het gejoel in en rond de Marquee bleek, sprak vanzelf, vertrouwde Marling ons vanmiddag nog toe. Omdat ze weten hoe ze een goede folksong moeten opbouwen opdat die als confetti de lucht in zou vliegen als startschot van steeds hernieuwend feestgedruis. Omdat ze hartveroverend sympathiek zijn en gemakkelijk wegkomen met meezingers. Omdat ze toch meer inhoud hebben dan wat hun stampende cowboydansen doen vermoeden.

Er valt bijwijlen wel een mooi zinnetje te rapen bij Mumford And Sons. “Love it will not betray you, dismay or enslave you/It will set you free” is misschien geen werelderfgoed in poëzie, maar gepaard met de schuurpapieren stem van (sterk vermagerde) frontman Marcus Mumford, geloven we het wel. Hoe succesvol ze nu al zijn, amper een jaar na het verschijnen van hun debuut, blijkt uit deze opener en titelnummer “Sigh No More”. Er wordt moeiteloos meegezongen, elk nummer onthaald op herkenningsapplaus en -gejoel, nog verder opgejut door die ratelende banjo van Winston Marshall. In tegenstelling tot hun recente optreden in de AB werd single “Winter Winds” wel bovengehaald, met alle succes van dien.

Ook stille kampvuurliederen zoals “White Blank Page” worden onthaald als the best party in town en het ietwat pathetisch refrein “So tell me now, where was my fault/In loving you with my whole heart” wordt meegebruld als was het de grootste waarheid op aarde. Het heeft iets aanstekelijks, een hele massa zichzelf zien verliezen in onschuldige folk. De ontploffing en vreugde die hit “Little Lion Man” veroorzaakt, behoeft nauwelijks meer uitleg. “It was your heart on the line/I really fucked it up this time” is dan ook gewoon een erg goede zin. Zelfs de cynici die ons omringden en halsstarrig bleven vasthouden aan hun “komaan, dit is zo gemakkelijk”-houding, beten op hun tanden om niet spontaan mee uit de bol te gaan.

Het is gemakkelijk om meewarig te doen over Mumford And Sons, maar het is een festivalact van jewelste. Eentje die “zon! drank! feest! vrienden voor het leven!” roept. En daar een tijdje ook echt in geloven is toch heerlijk?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × twee =