Cactusfestival 2010 dag 1


Minnewaterpark, Brugge, 9 juli 2010

Al enkele jaren is het Cactusfestival vaste prik op de Vlaamse
festivalkalender. Sinds het prille begin heeft het Brugse festival
al een lange weg afgelegd: wat ooit begon als een veredeld
wijkfeest, is tegenwoordig een happening die zich sinds enkele
maanden zelfs ‘best small festival’ van Europa mag noemen. Nog
steeds is Cactus een festival waar de beleving en de sfeer meer
centraal staan dan de affiche. Tijdens de laatste edities liepen
deze twee elementen elkaar wat voor de voeten, maar ook dit jaar
wist de organisatie opnieuw een mooie affiche samen te stellen.
Reden genoeg voor ons om nog eens naar het Minnewaterpark af te
zakken.

I Am Kloot

Cactus lijkt er een sport van te maken om de
festivaldagen te openen met een relatief grote naam. Van de laatste
jaren herinneren we ons nog vroege optredens van onder meer Mono en
Archie Bronson Outfit. Dit jaar viel de eer te beurt aan I Am Kloot
om het Minnewaterpark te openen, en de Britten deden dat niet
slecht. De cultband rond John Bramwell timmert al een tiental jaar
aan de weg, en kan vooral in eigen land op een bescheiden aanhang
rekenen. Qua sound was vooral Doves nooit veraf, net als Primal
Scream. Dat de Mancunians het niet gewend zijn om op klaarlichte
dag al op te draven, bleek uit de thema’s van de songs: dood,
vernieling en geweld waren nooit veraf. Ondanks hun goeie
livereputatie kon I Am Kloot dan ook niet al te lang boeien. Om in
een dergelijke ‘ontraditionele’ omgeving staande te blijven, was
hun oeuvre net iets te eentonig. Het hielp ook niet dat de band te
kampen had met een kapot drumstel. Degelijk, maar ook niet veel
meer dan dat.

Ghinzu

Toen was het tijd voor een Belgisch tweeluik op
Cactus. De Brusselaars van Ghinzu zijn in het Franstalige deel van
België en in Frankrijk al een tijdje heel bekend, en ook Vlaanderen
lijkt man per man voor de bijl te gaan. Met optredens als dat in
het Minnewaterpark zou die verovering best wat sneller kunnen gaan.
John Stargasm en de zijnen brachten een heerlijke
straightforward rockshow waar de vonken voor het eerst die
namiddag echt van af vlogen. Stargasm liet hoe langer hoe meer het
beest in zichzelf los, zodat na het drumstel ook het keyboard er al
snel aan moest geloven. Nadat de roadie van dienst minutenlang op
gevaar voor eigen leven het instrument had hersteld, vond zijn
frontman er niet beter op dan er gewoon op te gaan staan. Roadie
bij Ghinzu, het moet een hondenjob zijn. Reviewer bij optredens als
dat van Ghinzu is dat allerminst. Bom na bom vuurden ze op het
publiek af, en dat met onnavolgbaar veel stijl. L’union fait la
force!

Absynthe Minded

Iets minder hevig ging het eraan toe bij Absynthe
Minded. De set van de Gentenaars was allerminst verrassend te
noemen, maar dat liet het publiek zich niet aan het hart komen.
Bert Ostyn en co speelden een halve thuismatch, en eigenlijk konden
ze al van bij het begin niet al te veel fout doen. Op het podium
viel bovendien eens te meer op wat een mooie collectie hits deze
jongens ondertussen al bij elkaar hebben geschreven. Het is
trouwens niet voor niets dat Absynthe Minded al voor de derde keer
in het Minnewaterpark concerteerde: net als het Cactusfestival
weigert de band zich op een genre vast te pinnen, wat tot een heel
evenwichtig optreden leidde. ‘Envoi’ was dan vooral de kers op de
taart, en het was niet minder dan een magisch moment. Criticasters
zouden de set van Absynthe Minded ‘routineus’ noemen, wij houden
het positiever op ‘vakwerk’.

Regina Spektor

Het meest memorabele optreden van de dag kwam van
Regina Spektor. Helaas bedoelen we dit niet op de goede manier.
Twee dagen voor het Cactusfestival verdronk Spektors cellist in het
meer van Genève. Voor bijna elke andere artiest zou dit reden
genoeg zijn om meteen de hele tournee af te blazen, maar Spektor
stond erop dat haar optreden door zou gaan. De Russisch-Amerikaanse
was dan ook een wrak achter de piano: de hele tijd leek ze op het
punt te staan om in tranen uit te barsten (wat ze ook meermaals
deed), en haar stem brak elk nummer wel eens. Hitjes als ‘Fidelity’
en ‘Samson’ kregen we niet te horen, maar andere nummers als ‘Blue
Lips’ kregen er een heel andere betekenis bij. Helaas had ook dit
optreden te lijden onder de ‘Cactus-ziekte’: op het podium was heel
wat moois te horen, maar het geluid stond een heel stuk te stil om
zelfs maar tot aan de PA-toren iedereen te bereiken. Bijgevolg had
maar een deel van het publiek door wat er aan de hand was, en het
constante gebabbel was hier nog ergerlijker dan anders. Het
optreden van Regina Spektor was, zo tragisch als de
voorgeschiedenis was, een uniek evenement dat door het veelal
ongeïnteresseerde publiek vakkundig de nek werd omgewrongen. Waar
dat normaal gezien gewoon ergerlijk is, kreeg het concert van
Regina Spektor een heel wrange nasmaak. Ik buig diep voor de
pianiste en haar band, maar de omstandigheden waren lang niet
optimaal.

David Gray

De Britse David Gray mocht met zijn band de eerste
dag afsluiten, en dat deed hij met verve. Op papier was Gray
misschien niet zo’n grote naam om te headlinen, het bleek een
uitstekende keuze. Na bijna twee decennia in de business weet de
man wel hoe hij een goed concert moet brengen. Zeker bij ‘Sail
Away’ kwam de sfeer erin. Zowel op gitaar als op piano stond Gray
zijn mannetje, en in tegenstelling tot bij Regina Spektor was het
Minnewaterpark precies op de maat van de muziek. David Gray was een
uitstekende afsluiter van een gezapige maar entertainende dag.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 + twaalf =