Dead Elvis & His One Man Grave :: Dig ‘Em Up!

"The Memphis stiff has entered the building!", "Com’on guys, let’s party! You only live once, unlike me!". Het zijn maar enkele van de slapstick oneliners waarmee Dead Elvis & His One Man Grave het publiek keer op keer een onnozele lach op het gezicht tovert. Tot nog toe moest dat publiek het echter met korte seven inch-plaatjes stellen om dat nostalgisch-komische gevoel mee naar huis te nemen. Niet langer echter, want met Dig ’Em Up! hebben uw halloweenfeestjes er vanaf nu een heuse soundtrack bij.

Dead Elvis & His One Man Grave weet hoe hij zijn publiek moet entertainen. De man treedt namelijk iedere keer op in een Elvis-pak, maar niet zonder eerst een zombiemasker — inclusief indrukwekkende vetkuif — over zijn hoofd te trekken. Dat masker neemt hij bovendien nooit af tijdens zijn concerten, zelfs niet om een pint te drinken. Hij giet zijn pils namelijk liever ad fundum via het kleine mondgat van zijn masker naar binnen, wat het voor het publiek natuurlijk nog komischer maakt. Dat alleen maakt het al de moeite waard om ten minste één keer een optreden van Dead Elvis & His One Man Grave mee te maken.

Toch heeft Dead Elvis & His One Man Grave nog wel net iets meer te bieden dan alleen maar apenkuren. De mens maakt namelijk voornamelijk eigen nummers en hoewel ze uiteraard veel punkier klinken dan de liedjes van de levende versie, doet Dead Elvis & His One Man Grave flink zijn best om Presleys typische zangstijl te hanteren. En dat lukt hem aardig, want het enige grote verschil met de muziek van de levende Presley is dat de nummers van Dead Elvis & His One Man Grave in hoofdzaak over de dood gaan. Met een komische noot weliswaar, maar dat neemt natuurlijk niet weg dat titels als "Get Outta My Grave", "Deadest Girl In Town" en "Tired Of Hell, Unfit For Heaven" en "R.I.P. Baby" een heel specifiek gevoel voor humor verraden.

Dat Dead Elvis & His One Man Grave met dat soort humor vaak tot op het randje gaat, is echter niet de enige factor waar hij zijn punkimago aan te danken heeft. Een tweede factor is namelijk het hoge lofi-gehalte. Het materiaal klinkt allemaal vrij groezelig, wat maakt dat het enige grote verschil tussen een live optreden en Dig ’Em Up! ligt in het feit dat Dead Elvis & His One Man Grave zijn nummers op plaat niet plotseling afbreekt om een flauwe mop te vertellen of om meer bier te eisen. Dat is tegelijkertijd de charme en de vloek van Dig ’Em Up!: na een optreden van Dead Elvis & His One Man Grave met meer humor dan muziek erin, kan het best wel eens leuk zijn om het materiaal thuis nog eens op je gemak te beluisteren, al mis je dan wel helemaal de magie van de komische muzikale show, waar Dead Elvis & His One Man Grave toch een groot deel van zijn eigen karakter aan te danken heeft.

Toch is Dig ’Em Up! niet helemaal een maat voor niets. Het plaatje blijft namelijk altijd redelijk goed op tempo en dat heeft vooral veel te maken met het feit dat de nummers zo kort en luchtig zijn. Want hoewel Dig ’Em Up! maar een samenraapsel van seven inch-plaatjes en live nummers is, merk je daar heel weinig van. Dat heeft natuurlijk alles te maken met het hoge lofi-gehalte, waardoor het publiek maar met veel moeite live nummers van normale nummers kan onderscheiden.

Dat maakt dat Dig ’Em Up! economisch gezien eigenlijk een extreem voordelige plaat is. Het is namelijk een plaat waarvoor de artiest heel weinig moeite heeft gedaan, terwijl het lawaaierige karakter van de muziek het boeltje als wonderlijm bij elkaar houdt. En omdat een debuutplaat van nature niet voor hoge verwachtingen zorgt, kan men dus wel besluiten dat Dead Elvis & His One Man Grave zijn zaakjes voorlopig voor elkaar heeft. De fanclub kan namelijk even verder met Dig ’Em Up! en intussen kan The Memphis Stiff op zijn dooie gemak aan een échte eerste plaat werken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 2 =