Solace :: A.D.

Small Stone Records, 2010.

Solace’s derde full length heeft zo lang op zich laten
wachten, dat de verwachtingen bij de fans tot onbeschrijfelijke
hoogtes waren gerezen. De albums ‘Further’ (2000) en ’13’ (2003)
zijn schijven die van Solace een gerespecteerde band maakten in de
stonerrock underground. De opwarmer voor dit album, ‘The Black
Black ep’ uit 2007, doet het bloed van deze stukjesschrijver nog
steeds koken.

Waarom dat het allemaal zo lang moest duren werd uitgebreid
gedocumenteerd in de gespecialiseerde (internet)media. Kort
samengevat komt het erop neer dat het leven deze kerels met een
gulle dosis pech en een royale drang naar zelfvernietiging heeft
gezegend. Tijdens de opnames werd er al eens van bandlid gewisseld
en nog vaker van studio, maar dat heeft uiteindelijk geen negatieve
sporen nagelaten op het resultaat.

Desondanks blijft het voor iedere band moeilijk om aan onaards
opgepompte verwachtingen van een rabiate fanbase te voldoen. Na de
eerste luisterbeurten werd mijn mentale recensiekladje volgepend
met frasen als ‘goed, maar voldoet niet aan de verwachtingen’,
‘kleine tegenvaller’, ‘goede schijf’, ‘band nog niet afschrijven’,
… Enfin, lauw enthousiasme. Fuck, wat een geluk dat
‘A.D.’ me toch niet losliet.

Op een avond sloeg het ineens toe, dat immense, overweldigende
supergevoel dat je overmeestert bij het horen van de krachtigste
rockriffs en de knetterendste solo’s. Tijdens de afwas, godbetert,
daar stond ik dan, op een weekendavond alleen in onze te kleine
keuken een te grote berg vaat af te handelen in de eenzame
wetenschap dat er veel spannender dingen doorgingen zonder mij.
Toen sneden de tonen van ‘A.D.’ ineens tot in mijn diepste.

Voor die situaties is de muziek van Solace ook geschapen: je bent
alleen, verlaten, je voelt je een bijna-mislukking. De fles staat
te dichtbij en ze is te leeg, maar soit: er zijn nog altijd ergere
dingen in het leven en als we ons verstand een beetje bijeen kunnen
houden, dan hoeft de volgende dag niet per se slechter te
zijn.

Solace bestaat uit veteranen van de meer ondergrondse rockscene. Ze
maken geen muziek voor de snelle consument, maar voor zichzelf en
voor echte mensen die niet zo gevoelig zijn aan de streberige waan
van de dag, maar des te meer aan de wispelturigheid van de
samenleving en de ongezonde manieren om daarmee om te gaan.

Vooraleer je naar Solace gaat luisteren toch een paar dingen: dit
is een gitaristenband. De tandem Tommy Southard en Justin Daniels
vormt als het ware één vierarmig, twaalfsnarig gitaarzilla dat de
meeste bands in bloederige reepjes scheurt. Ieder van de lange
nummers bevat solo’s (meervoud!) en allemaal bevatten ze
hooks of tempowisselingen die even onverwacht als raak
zijn.

Zanger Jason is een manisch-depressieve frontman die schakelt van
een grunge croon naar een heavy metal falsetto of naar een
overslaande hardcore schreeuw, zonder met zijn ogen te knipperen.
Het feit dat deze gasten nu zo lang in de studio hebben gezeten
maakt dat ze bovendien genoeg tijd hadden om met overdubs in de
vocalen en extra lagen gitaar (zelfs akoestische) te werken. Dit is
waarschijnlijk ook de reden dat het wat tijd nodig heeft voor ‘AD’
volledig is bezonken. Het is gewoon zoveel méér dan een stonerrock-
of metalalbum.

Het voorlaatste nummer, de punkstamper ‘The Skull of the Head of a
Man’ is nog geen drie minuten lang en springt er daarom (en omdat
de intro ervan het enige overbodige element op de plaat is) ook
uit. De acht overige nummers hebben een lengte die rond de zeven
minuten ligt, maar daarvan is doorgaans niks bij zijn haar
getrokken. De compositorische talenten van Solace zijn uitmuntend.
Iedere track handhaaft zijn eigen sfeer en flow maar bezit
toch telkens, als je beter luistert, een grote variatie aan geluid
en verrassingen.

De twee eerste nummers (‘The Disillusioned prophet’ en ‘The
Immortal, the dead and the Nothing’) beginnen erg heftig en vilein,
zelfs een beetje chaotisch, maar het tweede eindigt wel met een
rustige, contemplatieve passage, terwijl het eerste een ronduit
speels gitaarduel bevat. Anders werkt het op afsluiter ‘From
Below’, die begint als een lichtjes psychedelische doomtrack die
naar het einde toe haar op zijn tanden blijkt te hebben.

Zo heb je telkens wel iets om te ontdekken. Je zal ook niet rap in
slaap sukkelen, want het tempo ligt hoog en de melodieën zijn
voorzien van vleeshaken. En als die twee dingen wat getemperd
blijken heb je nog altijd die immense stonergroove zoals
in ‘Down South Dog’

Solace heeft zijn derde album dan toch op de mensheid kunnen
loslaten en die zal er niet goed van zijn. ‘t Is te zeggen,
waarschijnlijk zullen te weinig mensen ‘A.D.’ horen en de band zal
zelf ook wel weer een manier vinden om een paar goede kansen te
verknoeien. Iedereen die echter ooit eens gecharmeerd was van
collega slackers als Monster Magnet moet ze toch maar eens
uit checken!

http://www.diedrunk.com/
http://www.myspace.com/solacedoom

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

6 + 7 =