Frank Black :: Nonstoperotik

Frank Black
die een conceptplaat over seks maakt. Frank Black die in Humo
vakkundig en expliciet beschrijft met welk immens plezier hij
androgyne vrouwen oraal bevredigt. Frank Black die probeert
duidelijk te maken dat hij een verslaving voor masturberen heeft
gekweekt. Het moet geleden zijn van het zien van Pasolini’s ‘Saló’
dat een dergelijke horror zich meester maakte van ons seksuele
onderbewustzijn. Het was, ‘Svn Fngrs‘ in ons
achterhoofd, dan ook met een gezonde emmer scepsis dat we
‘NonStopErotik’ (de titel noopt tot medelijden) de lade in schoven.
Maar kijk, ‘NonStopErotik’ is zeker niet het geamputeerde mormel
geworden waar we voor vreesden.

We kunnen niet zeggen dat we niet van het bluesy geluid
van Frank Black houden. We hebben het alleen niet altijd voor de
nummers die hij er in drenkt. Een en ander zal vast te maken hebben
met de altijd opduikende vergelijking met Pixies – ons inziens
een van de vijf elementaire bands uit de popgeschiedenis – maar
vaak zijn de nummers of albums die Black solo gemaakt heeft gewoon
minder dan de veelbelovende som der ingrediënten.

Op deze ‘NonStopErotik’ kampen pakweg de helft van de nummers met
dat euvel. De andere helft is wel raak. Zo bijvoorbeeld ‘Dead Man’s
Curve’, een nummer dat we in gelijk welke omstandigheid zouden
opmerken als beter dan wat er rond zweeft in hetzelfde spectrum.
Een bezeten Black Francis, geruggensteund door de bas van een
steengoeie Eric Drew Feldman, declameert de oerschreeuw van het
verlangen, en doet dat recht door ons buikgevoel. Vergeef ons dat
we lager dan dat nooit veel gewaar werden als Black Francis vuile
manieren spuide.

Ook ‘Corrinna’ is, hoewel minder, een aardige versie van Black op
drift, net als ‘Cinema Star’, dat ons qua zangstem wat aan zijn
eightiesbandje doet denken, alleen moet hij de hese noten die Kim
Deal daar voor haar rekening nam nu niet per se zelf op zijn conto
willen schrijven. Eenzelfde probleem, maar dan veel sterker
verwoord, vinden we in ‘Rabbits’, waar Black haast met een
falsetstem croont op de tonen van wat de score van een matige
softpornoproductie had kunnen zijn. Het is niet de meest smakelijke
gedachte.

Ook ‘Wheels’ is geen hoogvlieger en in ‘Lake Of Sin’ toont Black
zich dan wel een valse trage die met een Ronaldinhoiaanse
sleep toch enigszins op gang komt, maar laat ons eerlijk zijn: ook
Ronaldinho’s beste jaren dateren uit een ander tijdperk. Dan liever
‘Six Legged Man’, dat ook de beperkingen van deze bezetting toont,
maar ons wel doet mijmeren dat dit nummer op veel andere cd’s van
Black Francis een van onze favorieten was geweest.

Maar naast ‘Dead Man’s Curve’ staan er nog drie echt goeie nummers
op ‘NonStopErotik’. Het titelnummer is zowaar een ballad – horen we
daar belletjes? – maar dan wel een steengoeie, en ook ‘Wild Son’ is
ingetogen en degelijk van inborst, twee kwaliteiten die wij niet
meteen met Black Francis zouden associëren. Goed in het vlees
daarentegen… ‘When I Go Down On You’ – titelverklaring volledig
overbodig – is op zijn beurt ingehouden meewarig, met een lichte
schaamte, een van de beste nummers die Black solo gemaakt
heeft.

Op het venijn van een ‘Bone Machine’ of de catchy riff van een
‘Here Comes Your Man’ wordt het wellicht ijdel hopen, nu Black
andermaal heeft aangegeven dat de Pixies enkel nog als geldautomaat
fungeren en het talent van een Kim Deal of Joey Santiago uitblinkt
in afwezigheid in de constellatie waar Black Francis vandaag zijn
artistieke ei in kwijt wil. Jammer, maar gezien de omstandigheden
kunnen wij ons gerust neerleggen bij de Black Francis van
tegenwoordig. Enkel figuurlijk te interpreteren!

http://www.frankblack.net/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 + 15 =