Hipbone Slim & The Knee Tremblers :: The Kneeanderthal Sounds Of…

Hipbone Slim & The Knee Tremblers laat er met zijn groepsnaam en met de titel van zijn nieuwste plaat weinig twijfel over bestaan: het hoogste doel is het publiek te laten dansen en wel op zo’n manier dat vooral de heupen en de knieën veel in beweging zijn. Iets wat zeker niet onmogelijk lijkt met de aanstekelijke mengeling van surf en rockabilly waarmee het drietal een eigen identiteit tracht uit te bouwen.

Wie heeft er tegenwoordig nog geen soundtrack van een Quentin Tarantinofilm of toch minstens een verzamelplaat met nummers uit zijn films in huis? Bijna iedereen, want als men tegenwoordig nog naar vette, oude muziek uit de jaren vijftig en zestig luistert, gebeurt dat heel vaak via nostalgische films waarin dat soort muziek mee het sfeertje mag bepalen. Een fantastische zaak, al is het natuurlijk wel zonde dat men hiermee de verkeerde indruk wekt dat zulke muziek tegenwoordig niet meer gemaakt wordt.

Hipbone Slim & The Knee Tremblers is een groep die dat bewijst. Het opperhoofd Sir Bald Diddley deelt al een achternaam met rock-‘n-rollicoon Bo Diddley, maar daar blijft het niet bij. Zo staat hij op het hoesje afgebeeld met hetzelfde type rechthoekige gitaar als Bo Diddley en is een nummer als het erg op Diddley’s “Mona” gelijkende “Eye Of The Storm” met zijn typische zanglijnen en het lekkere jungleritme een regelrecht eerbetoon.

Dat Hipbone Slim & The Knee Tremblers een halve Bo Diddleycoverband zou zijn, wordt echter even vaak bevestigd als ontkracht. Met “Hung, Drawn And Quartered” komt er met de heilige drievuldigheid van gitaar, contrabas en percussie namelijk meer nadruk op het rockabilygehalte van het combo te liggen, terwijl het instrumentale Dick Dale-achtige “Camel Neck” het surfkantje van de groep blootlegt en Diddley in “No Great Shakes” op zijn beurt als een troostende Elvis Costello op surfgitaren klinkt. En dan hebben we het nog niet over het countrynummer “No End In Sight” gehad, een liedje dat als een soundtrack bij een film over een eenzame cowboy kan dienen en dat zelfs op de goedkeuring van Johnny Cash had kunnen rekenen, indien hij nu nog had geleefd.

Dat maakt dat het gezelschap met The Kneeanderthal Sounds Of… er vooral in slaagt om indruk te maken als muzikale kameleons en net iets minder als muzikale puristen. Hoewel het combo in alle genres redelijk goed zijn mannetje weet te staan, neigen liedjes als de horrorsoundtrack “Dig That Gravel” en het triviale bluesnummer “I’m The Leg” namelijk te veel naar popmuziek. Daar is op zich natuurlijk niets mis mee, maar in dit geval is het wel een spijtige zaak dat het erg hoge lofi-gehalte bij velen de indruk zal wekken dat Hipbone Slim & The Knee Tremblers een punkgroep is. Want met een dansbaar rock-‘n-rollnummer als “Pie-Ella” had Bo Diddley in de jaren zeventig eigenlijk net zo goed een festivalweide in lichterlaaie kunnen zetten.

Het resultaat van zoveel gejongleer met muziekstijlen is uiteraard tweezijdig: enerzijds laat Diddley duidelijk merken dat hij heel wat in zijn mars heeft; anderzijds haalt hij evenmin het onderste uit de kan door ergens tussen klassieke rock-‘n-roll, punk en pop te blijven zweven. Dat maakt dat het publiek The Kneeanderthal Sounds Of… gerust kan negeren wegens te vrijblijvend, al zien wij Hipbone Slim & The Knee Tremblers er wel perfect toe in staat om ons ooit nog eens op onze mening te doen terugkomen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × een =