Flying Lotus :: Cosmogramma

Wij hebben een behoorlijke boon voor muzikale omnivoren die zich niets aantrekken van genres of conventies. Als ze dan ook nog eens muzikant zijn en hun fascinatie voor all things musical kunnen omzetten naar boeiende muziek kan het al helemaal niet meer stuk. U begrijpt dus dat Steve Ellison (aka Flying Lotus, kortaf FlyLo) een grote muzikale vriend is ten huize uwer dienaar.

Dat we daar niet alleen in zijn, kan blijken uit de gigantisch hoge verwachtingen die voor FlyLo’s nieuwe album heersten op het internet. De man debuteerde in 2006 met het indrukwekkende maar nogal eenvormige 1983 en wist in de volgende jaren zijn reputatie te cementeren met het uitstekende Los Angeles, een resem EP’s, enkele goedgemikte gastproducties en sterke liveshows. Met Cosmogramma bereikt hij een voorlopig hoogtepunt door zijn muzikale reikwijdte enorm uit te breiden en toch zijn signature sound te behouden.

Het is al meteen vanaf het begin duidelijk dat Flying Lotus niet is blijven stilstaan bij de spacy instrumentale hiphop van Los Angeles, maar zijn muziek heeft meegenomen op de spirituele ruimtewandelingen die als inspiratiebron dienden voor Cosmogramma. Hiphop en IDM blijven de hoofdingrediënten, maar we horen evengoed stukken naar Squarepusher neigende basgitaarfusion ("Pickled!") en zelfs nummers die een soort van eigen take op free jazz zijn met losgehende drums en melodische saxofoonlijnen (zoals het toepasselijke getitelde "Arkestry" en "Recoiled").

Dat groottante Alice Coltrane nog steeds een van de grote muzikale voorbeelden is, mag ook blijken uit de vele atmosferische stukjes harp die overal op de plaat te vinden zijn en een constant terugkerend thema vormen (zoals bijvoorbeeld in "Intro/A Cosmic Drama" of in "Drips/Auntie’s Harp"). Hoewel hij nooit met haar heeft samen kunnen werken in levenden lijve, slaagt hij er op Cosmogramma wel in om een van zijn andere grote muzikale helden te strikken voor een feature. In "… And The World Laughs With You" leent Thom Yorke zijn vocals voor een galmende track die smaakt naar meer (wij zeggen geen nee tegen een samenwerkingsplaat). In "Table Tennis" komt oudgediende Laura Darlington (mevrouw Daedelus, ze zong ook al "Auntie’s Lock/Infinitum" op Los Angeles) nog vocals verstrekken op een track die botsende pingpongballetjes (!) als ritme gebruikt.

Een van de hoogtepunten van de plaat is "Do The Astral Plane" waarin melancholische strijkers gekoppeld worden aan stuiterende synths, etherische vocale samples en een uiterst dansbare beat. Ook opvolger "Satelllliiiiiteee" is een schot in de roos met haar aanstekelijk sambaritme en ambient geluidstapijtje. Het is een van FlyLo’s belangrijkste stijlkenmerken om zijn ontwrichte beats te koppelen aan volle ambiente soundscapes. Door daar dan nog eens een heleboel andere zaken bij te voegen, is hij erin geslaagd om zich een muziekstijl eigen te maken die maar weinigen hem voordoen. Raakvlakken met Madlib zijn er, en The Gaslamp Killer heeft ook een vergelijkbare aanpak, maar toch kan je zonder moeite FlyLo’s stijl herkennen.

Met Cosmogramma bewijst Flying Lotus dat hij een van dé elektronische muzikanten is om in het oog te houden en die mogelijk het uitzicht van de elektronische muziek zal gaan bepalen in het volgende decennium. Was Los Angeles al een uitstekende plaat, dan is Cosmogramma de overtreffende trap. Het is vooral een bijzonder coherent en gevarieerd album met een uitgesproken eigen geluid dat straalt van de ambitie en dat alle concurrentie ver achter zich laat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − vijftien =