Marble Sounds :: “De rit is belangrijker dan het doel”

Het loopt al tegen middernacht aan wanneer we voor dit interview buiten op het dak van Trix zitten, terwijl ’t Stad als vanouds weigert in slaap te vallen — de ideale setting voor Marble Sounds’ muziek. De band heeft er net voor een volgelopen zaal z’n waanzinnig mooie debuut Nice Is Good voorgesteld. Niet alleen de aanwezigen (de rush op de cd-stand achteraf loog er niet om), ook frontman Pieter Van Dessel was achteraf nog onder de indruk.

"We zijn altijd op zoek naar die kleine, magische momentjes" zei Van Dessel vorig jaar al in het interview naar aanleiding van hun tweede plaats in goddeau’s demoproject van 2009. En de band heeft woord gehouden: zowel live als op plaat bulkt het van magische momentjes. Ondergaat u het vooral zelf. Geen wonder dat het sinds het verschijnen van dat debuut heel hard begint te gaan: de lovende recensies stromen binnen, de eerste optredens worden geboekt, maar jonge vader Van Dessel blijft er allemaal heel rustig onder.

"Je hoopt op goede reviews natuurlijk, en het is nu inderdaad heel snel aan het gaan, maar misschien stopt het volgende week. Het valt te hopen dat het de rest wat triggert. Je begint ergens wel te hopen op meer, omdat ik toch heel vaak hoor dat onze muziek een breed publiek zou moeten kunnen bereiken. Het zijn dan ook echte, melodieuze songs. Dat is altijd zo geweest. Het is ook heel gelaagde muziek, je moet echt met vijven zijn om dit te brengen. Dat is altijd mijn dada geweest. Onze producer Peter Crosby, een Australiër die in Hoeilaart woont of all places, heeft nog lagen geschrapt. In "My Friend" zat er oorspronkelijk zelfs nog een kerkorgel. Hij heeft ons echt moeten sussen dat het nummer al vol genoeg stak (lacht)."

Een kindje zonder muts naar school in de winter

"Als ik muziek maak, is het deze muziek. Bij een volgende plaat zal ik misschien wel bewuster kunnen denken aan wat meer galm of iets in een andere richting, maar momenteel kan ik niets anders dan dit. Nu had ik er echt gewoon plezier in om alles natuurlijk mooi te laten klinken, zonder geluidseffectjes of elektronica — dat doe ik met mijn andere groep Plastic Operator al. Je mag het gerust dromerig en melancholisch noemen, al besef ik wel dat dat dooddoeners zijn. Ik volg gewoon de reviews (lacht)".

Het lijstje bands waarnaar het afgelopen jaar is gerefereerd in stukken over Marble Sounds, is onwaarschijnlijk lang en gevarieerd. Even overlopen: Pinback, Notwist, Eels, The Go Find, Orange Black en Styrofoam, Ride, Travis, Sigur Ros, Kyte, Sufjan Stevens, Stars, Arcade Fire, The Portables, Tom´n, Kings Of Convenience, Turin Brakes, The National… Het relativeert ontegensprekelijk alle vergelijkingen en bevestigt misschien dat er gewoon geen vergelijkingen mogelijk zijn? "Het zijn goede referenties, maar het is inderdaad allemaal relatief natuurlijk. Wat is The Notwist en welke Notwist bedoelen ze — voor of na Neon Golden? Zij hebben ook zoveel stijlen. Meestal zal het dan om de stem gaan denk ik."

Laat het net Van Dessels stem zijn die de songs, naar welke climax ze ook opbouwen, met beide voeten op de grond houdt. "Ik ben geen echt goede zanger, en dan moet je hard je best doen om goede nummers te maken. Veel goede humoristen zijn lelijkaards: die hebben geen succes omdat ze lelijk zijn, dus worden ze grappig (lacht). Ik moet zelf superhard mijn best doen om mooie muziek te maken, opdat ze naar mij zouden luisteren. Misschien is het een zegen dat ik niet echt een zanger ben. Anderzijds ben ik wel jaloers op mensen die een telefoonboek zouden kunnen zingen zoals Springsteen of Trixey Whitley."

Toch is een instrumentaal nummer geen optie: "Ik heb iets met instrumentale nummers. Als kind luisterde ik weliswaar heel vaak naar instrumentale muziek — Jean-Michel Jarre, Mike Oldfield… Ik was daar zot van. Maar als ik nu instrumentale muziek maak, vind ik dat nummer onaf. Er moet altijd een stem bij, dat is een onweerstaanbare drang. Het is niet zo dat ik per se iets wil vertellen, maar heel vaak geeft die juiste zanglijn nog een grote meerwaarde aan een nummer. Een nummer zonder zang is voor mij een kind in hartje winter zonder muts naar school sturen."

"Teksten zijn een noodzakelijk kwaad"

"Het probleem is dat ik absoluut niet vlot teksten schrijf. Door die teksten duurt het ook zo lang bij mij om muziek te maken. Dat heeft zijn tijd nodig, en die tijd en ruimte moet ik dan ook geven. Dan komt het wel. Vooral de woorden zoeken is een probleem (denkt na). De thema’s eigenlijk ook wel (lacht). Als ik nu een nummer moest maken, zou ik bij God niet weten waarover ik moet zingen. Ik kan geen tekst met een doel schrijven, zoals: nu schrijf ik over mijn dochter. Onderwerpen sluipen binnen in mijn teksten. "Smoking Was A Day Job" heeft een goede portie nostalgie, "Two And Still Counting" is dan weer een verzameling oneliners bij elkaar."
"Teksten schrijven is ook helemaal anders dan muziek maken, het heeft er in mijn ogen zo goed als niks mee te maken. Ik heb nooit willen schrijven, het is mijn doel niet; muziek maken wel. Noem teksten maar een noodzakelijk kwaad. Al kan ik ook voldoening halen uit een goede tekst hoor, zoals "A New Breeze"."
"In de meeste teksten hou ik ook afstand. Zoveel keer loopt mijn lief ook niet weg — ik ben gelukkig getrouwd en ben pas vader. Noem het in mijn geval maar een soort escapisme. Ik rook niet, vroeger ging ik na school meteen naar huis om op de piano te kunnen spelen, dus de autobiografische inspiratie is snel op. Misschien had ik losbandiger moeten leven, dan had ik nu sneller platen kunnen maken (lacht)."

Van Dessel heeft al een lange weg afgelegd voor de release van dit debuut. Eerder was er de e.p. A Painting Or A Spill — waarop onder andere "Good Occasions" en "Redesign" vanop het debuut al stonden. Die e.p. vond al snel zijn weg naar de radiostations, maar dat ging niet vanzelf: "Ik werd het stilaan beu om muziek te maken zonder er iets van uit te brengen. Ik ben ook al 32, dus je wil wel vooruit met je muziek. En dat moet in een mooie digipack en niet in een plastic doosje. Het plaatje moet kloppen. Die e.p. heb ik in eigen beheer uitgebracht, stuurde dat naar de radio, die werd dan opgepikt… Dat gaf wel ontzettend veel voldoening, het gaf een extra push. Je begint te spelen met de groep, je krijgt meer inzichten, je groeit…"

Toch kijkt Van Dessel met gemengde gevoelens terug op die "leurfase": "Dat is niet plezant, nee. Het is veel enveloppen dichtplakken en postzegels plakken. Als je dat alleen doet, is je contactenlijst ook niet zo uitgebreid, dus je bent snel rond met mensen die je wilt bereiken. Een label weet daar uiteraard veel beter zijn weg in te vinden. Ik heb eigenlijk niet zoveel geleurd, en heb echt gericht gewerkt. Ik had m’n e.p. ook naar twee BBC-dj’s gestuurd en Steve Lamacq (de man die Travis en Coldplay voor het eerst de ether heeft ingestuurd, pn) heeft dat opgepikt en laten horen, met een aankondiging waarin hij zei dat hij voor de rest niks van ons wist (lacht)."

Geen muziek meer voor de familie

"Ik ben momenteel fulltime muzikant, maar als ik met Marble Sounds break-even geraak, is het een succes. Ik maak ook muziek voor reclame en tv, voor de Canadese markt. Die contacten heb ik opgedaan toen ik er woonde. Mijn vrouw had een job daar, en ik ben toen mee verhuisd voor een jaar — uiteindelijk zijn we twee jaar gebleven. Ik had daar immers een droomjob als muziekmaker. Ik kon de studio’s waar ik werkte ook gebruiken om mijn eigen muziek op te nemen, dus daar is de e.p. opgenomen. Ik was verhuisd zonder gitaren, zonder eender welk instrument. Ik werk nu nog voor hen op afstand: zij sturen de filmpjes en ik stuur de muziek."

Oorspronkelijk was Marble Sounds een soloproject, maar het is ondertussen uitgegroeid tot een hechte groep: "Dit is een vaste groep, geen wisselende bezetting. Hoe creatiever de hele groep omgaat met de demo’s die ik aanbreng, hoe beter. Ik speel ook doodgraag met deze band. Dat is ook de reden dat je met een groep start denk ik, ik zou het niet kunnen missen. Al ben ik misschien meer een studiomens dan een livemens. In de studio heb je geen bindteksten nodig (lacht)."

Hoe kijkt Van Dessel er tegenaan dat steeds meer mensen naar zijn muziek zullen beginnen luisteren? "Ik hoop dat men in goede omstandigheden naar deze plaat luistert. Ikzelf luister altijd naar deze plaat met mijn iPod, dan komt ze echt het beste tot haar recht vind ik. Dan hoor ik zelfs minder fouten. Maar dat heeft meer met het technische van de muziek te maken dan met de sfeer, sorry daarvoor (lacht). Misschien verwacht je meer een antwoord als "het moet duister zijn, liefst ’s nachts als je naar huis rijdt"… Hoewel, dat kan (lacht)."
"Het is wel grappig dat nu steeds meer mensen je plaat horen, steeds meer mensen die je vrienden niet zijn, contact met je zoeken. In het begin bestaat je publiek uit je vrienden en familie, maar ondertussen zijn de eerste Facebookvrienden die ik niet ken een feit (lacht) Dat is best wel fijn. Het is heel raar vanuit mijn standpunt, dat je niet meer muziek maakt voor je familie. Maar als er een recensie verschijnt, vraag ik me meteen af: allemaal goed en wel, maar leest iemand die pagina nu wel? Ik kan dat echt niet inschatten."
"Natuurlijk hoop ik wel dat we nu vertrokken zijn, maar voor mij is de rit echt belangrijker dan het doel. Je hebt er volgens mij zelfs meer plezier van als het stap voor stap gaat. Stel je voor dat je direct heel hoog gaat, dan kun je alleen maar vallen. Neenee, stap voor stap. Maar laat dit geen excuus zijn voor mensen om ons nu te negeren (lacht). Laat het maar gestaag zijn, zolang we maar vooruit gaan."

Marble Sounds speelt deze vrijdag 26 maart in Vox in Maldegem (samen met Isbells), op 8 april op het Domino-festival in de AB en speelt onder andere nog het voorprogramma van Lali Puna op 19 mei in Brugge. Voor de volledige speellijst die ongetwijfeld nog aangroeit: check hun MySpace. En ga hen vooral bekijken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × 4 =