Le Loup

We schrijven maart 2008. Een illustere hoop onbekenden bestormt het
podium van de
charmantste zaal van Vlaanderen. Aanvankelijk sceptisch, vervolgens
aangenaam verbaasd en tenslotte verrukt verlaten we het pand. Een
onbeduidend groepje indie ‘muzikanten’ , ongelukkigerwijs Le Loup
genaamd, zorgden voor deze onaangekondigde verrassing. We beloofden
onszelf plechtig om bij een volgende passage in het Belgenland dit
gespuis nog eens aan te horen.

Tot zover onze korte geschiedenis met de band uit Colorado.
Bezieler van de bende is Sam Simkoff, een onpopulaire eenzaat die
tot voor enkele jaren -cliché, cliché- op zijn slaapkamer
opgesloten zat met een banjo, loopstation, een handjevol gitaren en
een computer. Een paar van zijn vrienden kreeg hij zo gek met hem
aan het touren te gaan, de rest is
standaardbiografiemateriaal.

Ware het niet dat het begeesterde, energieke en bij wijlen
verbluffende optreden van 3 jaar geleden misschien wel een unicum
geweest is. Wat we afgelopen vrijdag in de Botanique aanschouwden
was een opgeschoten nerd die nog steeds lijkt aan te trekken wat
zijn mama klaarlegt, tussen zijn nummers niets boeienders weet te
verzinnen dan wat geneuzel over lasagna en het weer, en last
but not least
, muzikaal meer dan eens zichzelf vergaloppeert.
Erg jammer.

De tweede plaat die Le Loup officieel kwam voorstellen, ‘Family’,
was al niet zo’n voltreffer. De band deed een Bon Iver’tje, ze
sloten zich enkele weken op tijdens de opnames, maar niet met het
beoogde resultaat. De songs klinken heel abstract en vaag, er ligt
een mistige sluier over de meeste nummers, waardoor de helft van de
nummers je nooit echt bereikt. Afzondering mag dan soms wel werken,
in dit geval is het verre van de beste strategie geweest. Daar waar
debuutplaat ‘The Throne of the third heaven of the nations
millenium’ muntfris voor de dag kwam, is de rek er op ‘Family’
helemaal uit. Lang uitgesponnen melodielijnen die in zichzelf
verstrikt raken en op enorme anticlimaxen uitmonden, gedempte
stemmen die onverstaanbare lyrics vanachter muffe gordijnen lijken
te mompelen, het is niet bepaald onze smaak.

Hoewel Simkoff zijn uiterste best deed de show op gang te trekken,
uitte het publiek met zijn fysieke houding de algemene sfeer in de
zaal: desinteresse. Zelfs mama en papa, overgevlogen vanuit Denver
om zoonlief in Europa live aan het werk te zien, konden met hun
enthousiast handengeklap het onvermurwbare publiek niet in beweging
krijgen. De bisronde werd uiteindelijk rechtstaand afgewerkt, de
enige toegeving die Le Loup van hun publiek ontvangen
mochten.

‘The Throne’ klonk zo veelbelovend, éindelijk interessante
indiefolk met een geschift elektronisch kantje, waarin een bijna
vergeten instrument als banjo centraal kan staan, maar het mocht
niet zijn. Laat Simkoff nog maar wat bij ma en pa aan de knoppen
draaien, maar laat hem daar alsjeblief niet meer het podium mee
beklimmen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 + 6 =