Kruger :: For Death, Glory And The End Of The World

Zwitserland de kweekvijver voor rijke bankiers en saaie klokkenmakers? Geen wonder dat Kruger al jaren diepe woede om zoveel spot in zich laat opborrelen. Met For Death, Glory And The End Of The World mogen we die nu aan den lijve ondervinden..

Op het eerste gezicht lijkt het Alpenland een blinde vlek op de muzikale kaart, toch ontsproten enkele grote metalacts uit de Zwitserse undergroundscene. Sinds de jaren tachtig scheert de extreme metal van Celtic Frost, thrash metal van Coroner en revolutionaire black metal van Samael hoge toppen. Ook Eluveitie (folk metal) en Cataract (metalcore) zijn al lang geen onbekenden meer in het milieu.

Het uit Lausanne afkomstige Kruger draait al een tijdje mee in de undergroundscene. Ze kregen reeds voet aan de grond in Groot-Brittannië en wisten vorig jaar een plaats te versieren op het prestigieuze Roadburn-festival. Bovendien kreeg het kwintet lovende reacties van enkele grote metalbladen voor de nekbrekende sludge op Redemption Through Looseness uit 2007.

Voor de productie van For Death, Glory And The End Of The World trokken les Suisses naar de studio van Kurt Ballou in Massachusetts. De brulboei van Converge stak duidelijk wat extra poer achter de sludge-’n-roll en zorgde ervoor dat de nieuwe Kruger nóg lomper dan al het voorgaande werk klinkt. Kruger hanteert al sinds zijn vroege jaren een meedogenloze aanpak bestaande uit de brute snelheid van Entombed en de ijzeren hand van Neurosis. Ondanks de duistere atmosfeer wenst Kruger nooit de luisteraar op-zijn-Neurosis emotioneel te intimideren. We gaan dan ook gewoon lekker agressief uit de bol op "Anthem Of Pretented Glory", "Villains" en "Duke Of Nothing", een voor een op commando van brulboei Reno, die zich dankzij zijn ruwe growls als dé reïncarnatie van Gorefests Jan-Chris de Koeijer ontpopt.

"The Ox" en "Return Of The Huns" hebben dan weer het oergeluid van een weinig beschaafd Mastodon — de exclusieve tempowisselingen, geniale samenzang en het virtuoze solowerk ontbreken immers. De korte polyritmitsche passages (in "The Ox") blijven ook een tweederangsrol spelen. Krugers loodzware muziek blijft simpelweg down to earth. In "Muscle" zit met dank aan Gojira’s Joe Duplantiers een tikkeltje meer technisch death metalmateriaal verstopt, maar net als in "The Ox" komt het polyritmische stukje middenin een woeste sonische storm terecht. Hoe meer beuken, hoe liever blijft de prioriteit.

Twee nummers laten zich wel duidelijk onderscheiden dankzij cleane stemmen en downtempo stukken (vooral in afsluiter "Turpitudes"). "Our Cemetary Is Full Of Strangers" ontploft weer als splinterbom. In het nummer weerklinkt een gevecht van vertrouwde hack and slash riffs tegen een achtergrond van vulkanische sferische passages. Maar beide nummers wijken echter nooit af van hun beoogde desastreuze doel, deze keer op aanvoeren van drumkanon Raph.

Kruger klinkt origineel noch verfijnd. De Zwitsers zijn minder sfeergevoelig dan Neurosis, halen nooit het virtuoze niveau van Mastodon en swingen nooit als Phil Anselmo’s Down, maar pakken wel uit met een moddervette mix van deze sludge en death-’n-roll. For Death, Glory And The End Of The World is een dikke aanrader voor iedereen die uit is op een zweterig metalfeestje.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien + elf =