Good Shoes

Drie jaar geleden stonden Good Shoes op het podium van de
Witloofbar. Piepjong waren ze, en hoe goed de nummers ook waren,
vertaalde hun leeftijd zich toch enigszins in de muzikale
kwaliteiten van het viertal. Anderzijds hadden ze natuurlijk ook
dat aandoenlijke jeugdige enthousiasme aan hun kant, waardoor we
toch een fijne avond beleefden met de jonge Britten. Bij hun tweede
passage in de Botanique bleek het een en ander veranderd te zijn.
Niet alleen was de oude bassist ingeruild voor de (jarige!)
behendige muzikant William Church, die voordien als
geluidstechnicus werkte voor de band, daarenboven had ook de rest
van de groep zijn technische skills duidelijk opgeschroefd
tegenover drie jaar terug. De goesting was echter onveranderd
groot.

‘Think Before You Speak’ luidde drie jaar geleden het begin in van
de carrière van de groep uit Morden, een redelijk afgelegen
district in het zuidwesten van Londen. Het was een album vol met
weinig baanbrekende, maar onweerstaanbaar catchy deuntjes die de
brug vormden tussen twee generaties Britse indierock: die van de
rammelende gitaren à la The Libertines enerzijds, en die van de
hyperactieve ‘math rock’ (ja, dat is wel degelijk een genre) in de
trant van Foals en consorten anderzijds. Het nieuwe album ‘No Hope,
No Future’ wijkt eigenlijk niet bijzonder veel af van zijn
voorganger. Misschien iets feller, iets meer verbeten, maar in
feite toch weer gewoon hetzelfde recept, weliswaar eentje dat
wonderwel blíjft werken.

De jongens zijn terecht trots op hun nieuwe spruit, en dat viel af
te lezen op de setlist. De nieuwe nummers domineerden in aantal, al
werden ze toch geregeld doorspekt met ouder werk. De oudjes (onder
meer ‘Never Meant To Hurt You’, ‘Ice Age’ en ‘The Photos On My
Wall’) klonken nog net even fris als bij hun release, maar de
nieuwe songs moesten beslist niet onderdoen. Daar waar ‘The Way My
Heart Beats’ een relatief ‘klassiek’ Good Shoes-nummer is, komt
het kalme ‘City By The Sea’ enigszins verrassend uit de hoek. ‘Our
Loving Mother In A Pink Diamond’ kan je minder gemakkelijk
bestempelen als een echte stijlbreuk, maar is wel glashelder bewijs
voor de evolutie van de mannen, in de zin dat het nummer een stuk
gelaagder is dan wat we van hen gewend zijn. Het eerste deel van de
set werd afgesloten met de nieuwe single ‘Under Control’, en die
kunnen we dan weer het best beschrijven als een vervaarlijke brok
dynamiet.

Zo terughoudend als het publiek doorheen zowat de hele show klonk
(kende men de nieuwe nummers nog niet goed? Waren ze misschien
minder onder de indruk dan ons? Of was het gewoon een
schoolvoorbeeld van de alom bekende Belgische schuchterheid?), zo
wild werden de fans plotsklaps in hun schreeuw om bisnummers. Die
kwamen er dan ook, al werd het optreden na een totaalduur van
hooguit een kleine drie kwartier toch alweer besloten met een
beukend ‘We Are Not The Same’. Good Shoes heeft misschien geen
oeuvre om tientallen bladzijden mee vol te pennen, maar we hadden
toch gehoopt op een iets uitgebreidere set.

Al bij al bleek de tijdsduur van het optreden het belangrijkste
puntje van kritiek dat we bij deze wilden uiten. Ach ja, we zijn
realistisch: een avond met Good Shoes breekt misschien geen potten
zoals pakweg een Oasis dat deed, maar we durven toch wel te beweren
dat de kans op teleurgestelde toeschouwers eveneens bijzonder klein
is. Uitstekende songs en een feilloze inzet zijn de wapenfeiten bij
uitstek van Good Shoes, en daarmee kom je al een heel eind.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − 5 =