Florence and the Machine :: Lungs

Op schijnbaar eindeloos lange stelten paradeerde Florence Welsh dit
jaar de muziekindustrie binnen. Gelauwerd door pers en collega’s
was ze nog voor de release van haar debuutalbum ‘Lungs’ voorbestemd
om meteen naar de top van het firmament te schieten en aldus
geschiedde. Natuurlijk is daar een schaduwkant aan: na de snelle
opstoot beschouwen sommigen haar plaat een half jaar na de release
als het meest overschatte werk van 2009. enola velt het
eindoordeel.

Welsh werkt haar songs tot in de puntjes af, laat daar geen
discussie over bestaan. Doorbraaksingle ‘Rabbit heart (Raise it
up)’ biedt droompop met een indrukwekkende stembeheersing, barok in
het ritmespel en de vele intertekstuele verwijzingen (Alice in
Wonderland, koning Midas, met wat doordenken zelfs The Matrix)
zonder daarbij de essentie van de song te verliezen. Het nummer
toonde zich bovendien opmerkelijk multifunctioneel: de tekst biedt
stof tot nadenken in introspectieve buien, de muziek is dansvoer
bij extase.

‘Lungs’ is vrij van rustpunten – elk nummer heeft tientallen
hoekjes en kantjes – maar voelt toch niet overladen aan. Een
intense beleving dekt de lading beter. De plaat zwerft over de
genregrenzen heen en geeft aan elke invloed een eigen twist:
sixties punkrock (‘Kiss with a fist’), Renaissance-R’n’B (‘Dog days
are over’), percussiepop met koorintermezzo’s (‘Drumming song’), …
De lyrics vullen deze muzikale inventiviteit verder aan en creëren
per song een eigen wereldje, soms vol sprookjesachtige elementen
(“I took the stars from our eyes and then I made a map, and I
knew that somehow I could find my way back
” – ‘Cosmic love’),
maar soms ook heel eenvoudig en pijnlijk herkenbaar (“I’m going
out, I’m gonna drink myself to death, and in the crowd, I see you
with someone else. I brace myself, ’cause I know it’s going to hurt
but I like to think that these things can’t get any worse
” –
‘Hurricane drunk’). Welsh beschrijft doorheen de dertien tracks
zonder schroom verschillende kantjes van haar persoonlijkheid, soms
met een beangstigend realisme – wij slikten toch even bij de
vastberadenheid waarmee ze in ‘Girl with one eye’ een amoureuze
concurrente tot éénoog reduceert).

Het samenspel van al deze factoren maakt dat de hoogvliegers van
‘Lungs’ van song tot ervaring uitgroeien. Vanuit de duistere
krochten van de onderbuik borrelt ‘Blinding’ op om met een voelbare
hartslag open te barsten en doorheen te aders te razen. ‘Howl’
klinkt zowaar nog krachtiger: een adrenalinestoot die tot de kern
van de passie reikt: het gevoel waarbij je uit brandend verlangen
je lief zou kunnen openrijten als ware je een weerwolf bij volle
maan. Een viscerale ervaring, een synthese van een vurige
vrijpartij in drie minuten tijd, die nazindert als het beste
orgasme.

Hier en daar hoor je een noot Kate Nash (‘I’m not
calling you a liar’, ‘Kiss with a fist’), maar Florence steekt haar
concurrente op alle vlakken voorbij: qua vocaal register, maar ook
op het vlak van inleving, originaliteit, … De versie van ‘You’ve
got the love’ bewijst dit eigen karakter nog het best: het nummer
dat al talloze keren geremixt en gecoverd is, klinkt opnieuw even
fris als het origineel en 100% als Florence and the Machine.

Ja, Florence Welsh wordt opmerkelijk snel tot de groten gerekend,
maar zoveel pracht verdient niet anders. Met een visitekaartje als
‘Lungs’ graveerde ze zich aan het einde van het decennium meteen in
het register van de noughties en dat is een kwestie van talent in
plaats van hype.

http://florenceandthemachine.net

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 − vier =