Melody Gardot

Koninklijk Circus, Brussel, 4 november 2009

Op een druilerige woensdagavond die in een treinstaking beloofde te
eindigen zou een pendelende concertganger zijn ticket wel eens in
de stoof durven te keilen en met de iPod in de oren voor de
knetterende houtvuur te kruipen. Voor Melody Gardot – pas 24 en al
twee viersterrenplaten onder de arm – moet een mens een
uitzondering maken. Na enig regelwerk om een overnachting op de
Brusselse kasseien te vermijden en een gure wandeltocht richting
Koninklijk Circus, was de laatste horde echter nog niet genomen.
Voor het concert diende het menselijk geduld ook nog eens op proef
gesteld te worden – een klein anderhalf uur lang om precies te
zijn. Gelukkig was ene Gabriel Rios opgetrommeld
om die wachttijd op akoestische wijze een stukje aangenamer te
maken door middel van enkele covers en een handvol nieuwe songs –
voor de nieuwsgierigen: verwacht je in februari aan een
intimistischer, beloftevol werkstuk.

Ondanks dit aardig verpozen gingen wij toch met gefronste
wenkbrauwen de hoofdact tegemoet. De hellingsgraad van deze frons
nam alleen maar toe wanneer Melody Gardot bij
opkomst eerst een semi-spritiueel ritueel met zand besloot op te
voeren. Met die argwaan maakte ze stande pede komaf bij het
inzetten van ‘No More My Lord’. In een a capalla-versie gestut op
enkele vingerknippen en voetstampen trok deze introductie meteen de
aandacht op de reden achter ons onmetelijke geduld: die stem!
Vergeet de vloedgolf van lounge jazz en blues, dit is the real
deal: het intrigerende geluid van de nightclubs uit de jaren
vijftig.

Gardot speelt met het imago van de femme fatale. Op het
schaarverlichte podium zag je voor de rode doeken enkel een lok
goudblond haar, een flard zwarte zijde en killer heels: de
kruisbestuiving van Jessica Rabbit en Kim Novak die Lynch’s rode
kamer binnentrad. Tussen de songs door onderhield ze haar publiek
met anekdotes uit haar jeugd, overpeinzingen bij het
saudade-concept en bespiegelingen over de liefde. Dit allemaal net
iets te eloquent om spontaan over te komen, maar het weze haar
vergeven want muzikaal serveerde ze ons een set om vingers en
duimen bij af te likken.

Samen met een getalenteerd begeleidingstrio blies ze haar songs op
het podium nieuw leven in: ‘Worrisome Heart’ werd andermaal gestut
op handen- en voetenwerk, ‘Our Love Is Easy’ mocht op de tonen van
een tango dansen en ‘The Rain’ kreeg een fikse dosis mysterie mee
in een gelaagde orkestratie. Ook al voelden de bindteksten soms wat
prefab aan, in de songs resoneerde authentieke emotie. Een venijnig
sensueel ‘Your Heart Is as Black as Night’ bruiste rond de
trommelvliezen, een uitgebeend ‘Deep Within the Corners of My Mind’
raakte dan weer in al zijn fragiliteit.

Een kleine twee uur lang draaide Gardot de klok zestig jaar terug.
Aan de authenticiteit van haar podiumpersona moet nog geschaafd
worden, maar muzikaal straalt ze tonnen energie uit en leverde ze
een opmerkelijke tour de force. Geef haar nog enkele platen de tijd
en deze dame behoort tot de wereldtop.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 + 18 =