TV Ghost :: Cold Fish

Een van de disciplines in garageland bestaat erin om de dunne lijn tussen pure noise en hevige rock-‘n-roll af te tasten. In tegenstelling tot wat het brede publiek echter denkt, gaat het al lang niet meer om een kleine niche en is er zelfs heel wat leven in de brouwerij. Namen als The Hospitals, Lamps, The Intelligence, A-Frames en Coach Whips leverden al nuttig werk en met TV Ghost lijkt het artpunkwereldje er nu nog drukker op te worden.

Dat heel wat combo’s zich geroepen voelen om de grenzen tussen noise en rock-‘n-roll te verkennen, wil echter nog niet zeggen dat het een koud kunstje is om goed werk te leveren. Hierover kan een belangrijke naam als The Hospitals zelfs meespreken, want even groot als het succes van het titelloze debuut was de teleurstelling van opvolger I’ve Visited The Island Of Jocks And Jazz, waarmee het combo er haast nooit nog in slaagde om de gulden middenweg tussen rock-‘n-roll en noise te bewandelen. Dat is typerend voor het wereldje: het is vaak erop of eronder, en wanneer een noiseplaat eronder zit, is het natuurlijk nog minder evident dan bij normale rock-‘n-roll om het plaatje nog eens op te leggen, want het genre is uiteraard al van nature minder toegankelijk.

Dat een goede eerste indruk heel belangrijk is, spreekt bijgevolg voor zich. Dat heeft TV Ghost gelukkig begrepen, want “The Consumption” is meteen een mooi voorbeeld van hoe chemie tussen rock-‘n-roll en noise kan werken: het industriële lofi nummer bevat een heel nerveus ritme, maar is niettemin nog vrij goed beluisterbaar, omdat de labiele vocals het nummer rock-‘n-roll-gehalte geven. Dat is eveneens het geval voor “The Network”, dat begint met iets dat op het irritante geluid van een low budget wekker lijkt, om vervolgens met breekbare vocals in te vallen. Merk hierbij op dat wij het over vocals en niet over zang hebben, want wanneer TV Ghost het keelgat open zet, krijgt men eerder de indruk dat het plaatje in een mental hospital en niet in een studio is opgenomen. Om het hoekje lijkt Lux Interior van The Cramps zelfs goedkeurend mee te knikken.

Wie een gezond plaatje wil horen, kan Cold Fish bijgevolg best negeren. Er gaat namelijk geen nummer voorbij zonder dat er op los getierd en geroepen wordt en in bepaalde tracks klinkt het opperhoofd Dolan Brahne Hoeft zelfs alsof hij zijn teksten uitbraakt terwijl hij zich met alle geweld uit een dwangbuis tracht los te wrikken. Dat het combo hiermee het heroïnegehalte van groepen als The Birthday Party en The Brian Jonestown Massacre uitstraalt, is het logische resultaat.

Toch betwijfelen wij het hard of TV Ghost een heroïnegroep is. Daarvoor klinkt Cold Fish net iets teveel als millimeterwerk. Ondanks het eindeloze lawaai van metaal op metaal en een hoop uit het niets opdoemende spookgeluiden, klinkt namelijk geen enkel effect misplaatst. Het instrumentale geweld houdt nooit te lang aan om te enerveren en met het vocale geweld gaat TV Ghost even spaarzaam om. Dat maakt het plaatje zelfs een beetje vergelijkbaar met horrorfilm en pseudo-documentaire The Blair Witch Project: het lijkt allemaal heel natuurlijk en ter plaatse uitgevonden, maar het klinkt net iets te goed om voor puur toeval door te kunnen gaan.

In het geval van een gevorderde groep kan een dergelijke bedenking natuurlijk als kritiek worden beschouwd, maar niet voor een beginnende groep met een eerste telg. Met Cold Fish bewijst TV Ghost — met het nat nog achter de oren — heel goed te weten hoe een fijne artpunkplaat te maken en dat is voorlopig werkelijk alles wat er voor nodig is om een eigen plek in het wereldje op te eisen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 + 12 =