PUKKELPOP 2009 :: Marquee, zaterdag 22 augustus

Groot geweld vandaag in de Marquee. Niet in decibels ditmaal, maar wel in naam en faam bij (vooral) de vrouwelijke festivalgangers. De dag waarop Jack Peñate, Enter Shikari en de Klaxons het podium mochten bevolken zou het jonge volkje van de Main Stage weglokken, terwijl ook de hipsters nauwelijks Deerhunter en The Whitest Boy Alive links zouden kunnen laten liggen. Een typische dag in het leven van de Marquee dus: te klein voor het grote werk, te groot voor het kleine.

De Dertien

De uitgebreide verslagen van de dertien beste concerten leest u met één klik hieronder.

Vóór de middag openen op de laatste dag van een festival: we zouden het zelfs Jasper Erkens nog niet in de schoenen willen schuiven. Indie rockers Dead Confederate houden zich echter meer dan behoorlijk staande. Niet uitzonderlijk of memorabel, maar met nog wat meer goede songs op het palmares staat hier een opvolger klaar voor de toegankelijke indie à la Band of Horses.

Nauwelijks enkele uren later is de Marquee echter klaarwakker. Even dachten we dat voor zoveel enthousiasme op zijn minst een reünie van the Beatles of de wederopstanding van James Dean moest aangekondigd zijn, maar de komst van de nieuwste popsensatie van het moment bleek voldoende. Jack Peñate komt, ziet en overwint. Het Britse wonderkind komt met veel enthousiasme en flair het podium opgesprongen. Opener "Second, Minute or Hour" straalt meteen de perfect (indie)pop uit en de songs klinken alvast een stuk doorvoelder dan bij Peñate’s passage in de Chateau twee jaar geleden. Met "Every Glance" stopt hij ons misschien wel één van de mooiste momenten van Pukkelpop toe. Emoties vermengd met die typische Peñate danspasjes zouden wel eens de droomformule kunnen zijn waarop velen gewacht hebben. Met "Tonight’s Today" en "Be The One" krijgt hij ons zelfs aan het schreeuwen. Deze kleine jongen werd echt wel snel groot.

Nadat de grootmeesters der shoegaze op donderdagavond de Marquee reeds van de sokken hadden geblazen, is het op zaterdagmiddag aan de jonge garde om te bewijzen met deze erfenis te kunnen omspringen. Geen beter voorbeeld van die kersverse generatie die onmiskenbaar door bands als My Bloody Valentine, Sonic Youth of de Cocteau Twins getekend werd dan Deerhunter. Frontman en norse zonderling Bradford Cox mag dan wel de helft van de set met een bh over zijn t-shirt op het podium staan, veel wordt er toch niet afgelachen in de Marquee. Op de ietwat bezopen uitziende bassist na, lijkt de groep (de shoegaze-traditie getrouw) voornamelijk in zichzelf gekeerd en weinig aandacht aan het publiek te besteden. Geen ramp, want op de muzikale klasse van Deerhunter valt niet af te dingen. Ondanks de grote woorden die de band steeds omgeven (’ambient’, ’experimental’, ’noise’), brengt de groep live vooral erg klassieke, maar uitstekende, indierock. Ellenlange songs worden vakkundig opgebouwd en resulteren doorgaans in een perfect beheerste, maar niettemin behoorlijk stoere wall of sound, om vervolgens weer beetje bij beetje afgebroken te worden. Het is moeilijk om in Deerhunter de grote vernieuwers van morgen te zien, maar kwaliteit is het alleszins.

We zeggen het nog één keer: Fleet Foxes is niks méér dan Enter Shikari in de solden bij de Lidl. U raadt het al: Enter Shikari grossiert weer in harmonieus engelengezang dat generaties met elkaar verbindt en Woodstock plots wel héél dichtbij brengt. Alleen gaat zoveel subtiliteit verloren vandaag, maar daar zit u voor iets tussen. Ja, u! U moet zo nodig tijdens het verstillende en nog steeds brandend actuele "Leave Us A Flower" (waarin met hoorn en blokfluit avontuurlijke paden worden verkend) nodeloos beginnen crowdsurfen en zingt iets te hard mee met de instant klassieker "Chewing Gum Ball Tree", waarin zanger en idealist Roughton Reynolds twee witte duiven loslaat op het podium. Enter Shikari pakt ons moeiteloos in, u blijkbaar niet. Kom niet bleiten als we volgend jaar op Pukkelpop uw pleziertje komen uitlachen en verbrodden.

Vreemd, hoe iemand eruit kan zien als een wereldvreemde nerd, met zachte stem teergevoelige liedjes kan brengen, en toch in een handomdraai de hele Marquee moeiteloos aan het dansen weet te krijgen. De lichtvoetige en dansbare indiepop van Erlend Øye, aka The Whitest Boy Alive, zit zaterdag van begin tot eind goed. De elektronica mag dan wel zo goed als volledig uit The Whitest Boy verdwenen zijn, de uitgebeende songs klinken nog steeds onweerstaanbaar sensueel en aanstekelijk. Bescheiden, mooi en dansbaar: meer van dat!

{image}Tijd voor het serieuzere danswerk, want de hippe heren van de Klaxons hebben er bepaald zin in. "Nu rave" volgens sommigen, of gewoon dansbare poprock als je het ons vraagt. Live steeds een stevig feestje, en zo ook ditmaal in een volle Marquee. De groep brengt vooral het oudere werk, afgewisseld met hier en daar wat nieuw materiaal. Nieuwe songs als "Echos" en "Venus" kunnen niet meteen overtuigen en voorspellen weinig goeds voor de toekomst. Hoe aanstekelijk ook, echt warm worden we er niet meteen van. Of het moet aan onze allergische reactie op de overdosis pubers rondom ons gelegen hebben.

En ten slotte mag "dEUS kampeert op Pukkelpop deel 2" de tent van de Marquee dichtritsen. Een tweeluik indeed: passeerden vrijdag vooral songs uit de eerste drie albums de revue, samen met een pleiade aan speelkameraadjes, dan is het zaterdagavond vooral smile and wave naar ’s bands laatste twee platen. Qua gasten heeft Barman alleen vier sterke zangeressen uitgenodigd, die vooral "What We Talk About (When We Talk About Love)" en "Pocket Revolution" een flinke shot in het kruis geven. dEUS begint zachtjes, met het altijd fluweelprachtige "Nothing Really Ends" als eerste hoogtepunt; speelt twee nieuwe songs die ondertussen thuis op het prikbord ’Veelbelovend’ prijken; komt tijdens "Let’s See Who Goes Down First" en "Instant Street" als een soort pre-bis tussen dat nieuwer werk weer volledig onder stoom, maar laat vervolgens Suds & Soda voor één keer onaangeroerd. Ach ja, waarom niet. Helaas duikt Enter Shikari niet als gast op tijdens dEUS’ bis "Roses", die er hindutechno-gewijs ongetwijfeld meer mee gedaan hadden. Betrouwbare act, dEUS de laatste jaren. Het is anders geweest.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × 3 =