Henry’s Funeral Shoe :: Everything’s For Sale

Wij leven in moderne tijden, maar middels een vluchtige kijk in het huidige muziekgamma krijgt een mens vaak een heel andere indruk. Men wordt namelijk bedolven onder de one-man-bandjes en alsof dat nog niet volstaat, krijgt het publiek er nog een hoop stripped-down rock-’n-roll-combo’s bij. Henry’s Funeral Shoe past in dat rijtje, samen met groepen als The Black Keys, Left Lane Cruiser en Two Gallants.

Eén van de belangrijkste kenmerken van one-man-bandjes en stripped-down rock-’n-roll-combo’s is dat zij met heel weinig middelen heel veel lawaai proberen te maken. In dat perspectief lijkt Henry’s Funeral Shoe op het eerste gezicht helemaal in dat wereldje te passen. De manier waarop de band Everything’s For Sale met zacht tromgeroffel opent, heeft namelijk enkel en alleen als doel te anticiperen op het wel heel uitbundige Ram Jam-achtige refrein van titeltrack "Henry’s Funeral Shoe".

Hiermee bekent het tweetal uit Wales meteen kleur, al vist het combo weliswaar uit een bredere vijver. Daar is Aled Clifford’s minder typische zangstijl een goed voorbeeld van. Hij komt er namelijk niet eens toe om echt te zingen, maar gromt zich gewoon een weg doorheen het plaatje. Dat komt het meest tot uiting in "Down The Line", waarin hij zelfs de bijbel citeert. Het redneck-gehalte dat hij met het liedje uitstraalt, tart de verbeelding en laat je vermoeden dat hij eerder uit Texas en niet uit het Verenigd Koninkrijk komt.

Dat Henry’s Funeral Shoe hiermee eveneens als grof geschut overkomt, is wat de groep van bands als Two Gallants en The Black Keys onderscheidt. Het ontbreekt het tweetal namelijk helemaal aan subtiliteit, wat paradoxaal genoeg net het meest mag blijken uit een nummer als "It’s A Long Way", waarmee de groep met een rustiger refrein tevergeefs uit zijn eigen stijl tracht los te breken.

Dat het duo er met het slotnummer "Mary’s Tune" uiteindelijk toch in slaagt om subtiel te klinken, kan die bedenking niet ontkrachten. Het nummer valt volledig uit de toon, na een volledige plaat met overwegend zware liedjes. En in een dergelijk geval is er natuurlijk maar één gouden regel van kracht: een middenweg tussen beide uitersten te vinden en dat evenwicht in zoveel mogelijk nummers tentoon te spreiden.

Een liedje als "Don’t Lose The Rhythm" gaat een betere richting uit: met minder overkill en iets rustigere gitaren is het nummer veel meer dan "Down The Line" of "Henry’s Funeral Shoe" geschikt voor herhaaldelijke consumptie. Een effect dat even later echter weer helemaal teniet wordt gedaan met het opgeblazen, naar Rage Against The Machine neigende "Stranger Dig".

Het resultaat is bijgevolg alles wat niet wenselijk is voor een groep in het genre. In het sobere rijk van de kort en krachtige rock-’n-roll is het enerzijds belangrijk om een heel coherente indruk te maken, en anderzijds essentieel om met weinig middelen heel krachtig te klinken. En daar is Henry’s Funeral Shoe met Everything’s For Sale — niettegenstaande een hoop goede bedoelingen — voorlopig nog niet aan toe.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 − 6 =