Het aantal Franse elektrobandjes dat in het kielzog van Daft Punk zijn opwachting maakt, is haast niet meer bij te houden. Maar net op het moment dat je dacht dat trop te veel werd, komt Data aanzetten met Skywriter. Een bijzonder vermakelijke variant op een weliswaar bekend thema.
Pas tweeëntwintig jaar was David Guillon, toen hij vorig jaar onder het pseudoniem Data zijn eerste nummers uitbracht: Franse housesingles, in de lijn van Daft Punk en Justice, maar tegelijk met een dikke knipoog naar de jaren zeventig en tachtig. Terwijl zijn Franse collega’s steeds vaker kiezen voor harde, brutale klanken, spreidde Data een melodieuzer, speelser geluid tentoon, met veel aandacht voor structuur en melodie. En toen de acts op Parijse labels als Kitsuné en Ed Banger met elkaar bleven strijden om de hipste hoesafbeeldingen en dito podiumoutfits, werkte Guillon op zijn zolderkamer in alle rust aan een eerste langspeler.
Een jaar later ligt het debuut Skywriter in de rekken, dat voortborduurt op die melodieuze song-aanpak. Het gaat hier dan ook niet om een verzameling trendy singles, maar om een echt album, compleet met intro en outro. Opener "Verdict" zet meteen de toon: de piano en de spacy synthesizertonen lijken weggeplukt uit de Louis de Funès-film Le gendarme et les extra-terrestres. Het spannende "Nightmare" kent dezelfde grootse, breed opgezette en futuristische aanpak. Wij wanen ons in outer space en halen alvast onze zonnebril boven om niet verblind te raken door de flitsende laserstralen.
Op "One In A Million" krijgt Guillon vocale bijstand van Sébastien Grainger, zanger van het inmiddels ter ziele gegane Death From Above 1979. Geruggensteund door een onweerstaanbare funky gitaarlick, zet die een even hilarische als wanhopige liefdesverklaring neer: "I’ll think about your man/ Is he round, is he home/ Does he cook you breakfastè". Het nummer bewijst dat gitaren en beats ook op een smakelijke wijze kunnen samengaan. Ietwat verderop, tijdens het epische "Renaissance Theme" worden we zelfs op een heuse gitaarsolo getrakteerd.
"We all want to play great music all the time, but if that is not possible, you have to hit as many right notes as you can", sprak de Portugese voetbalcoach Jose Mourinho onlangs. Wijze woorden die David Guillon hier wijselijk opvolgt. Slechts een tweetal keer weten we de Fransman op een fausse queue te betrappen. De titeltrack en het tierige "Rapture" neigen namelijk iets te veel naar foute, cheesy popmuziek. Niets tegen een belegen Camembert, maar een ranzige schimmelsmaak is er toch net iets te veel aan.
Zo geraakt Skywriter niet aan de piramide-hoogte van Daft Punk. Hiervoor zal Data de volgende keer nog iets origineler uit de hoek moeten komen. Maar op basis van een van een handvol pittige en verdomd dansbare nummers moet het het dak van een festival-marquee nu toch al de limiet zijn.
