Team William :: “We kunnen Madonna wegblazen”



Weinig jonge, Belgische bands waar de laatste tijd zo veel rond
te doen is als Team William. Het viertal heeft net een debuut uit, danste met The Flaming Lips en staat op
zowat elk zomerfestival. Hoog tijd om Pieter op hen af te sturen om
eens te kijken hoe dat nu allemaal zit. Aan het woord zijn
zanger/gitarist Floris en bassist ‘Borf’.

enola: Dag heren! Zeg eens, hoe plezant of spannend is het om
op dit moment in Team William te
zitten?

Floris: Heel plezant,
eigenlijk. We hebben heel hard aan deze plaat gewerkt en dan is het
geweldig om te horen dat we zelf niet de enigen zijn die het een
goed album vinden.

enola: Enkele weken geleden mochten jullie optreden op Rock
Ness in Schotland. We zagen op jullie MySpace dat jullie daar,
verkleed als Teletubbies, mee het podium opmochten met The Flaming
Lips. Vertel eens hoe jullie daartoe zijn
gekomen?

Borf: Wel, we hadden daar
zo’n paars bandje gekregen waarmee we overal konden komen, dus
wilden we toch backstage eens wat gaan rondneuzen. We zijn daar
Wayne Coyne tegengekomen, die daar zijn boterhammekes of
zo aan het opeten was. We wisten dat die soms mensen vroeg om mee
op het podium te komen dansen in zo’n “mal pakje”, en dan zijn we
dat gewoon gaan vragen, hij vond het direct
goed
Floris: Het fijnste was dat hij achteraf
gewoon nog bij ons kwam staan om een praatje te slaan. Hij is op
dit moment aan het opnemen met Dave Friedman (bekende producer
van o.a. MGMT en Clap Your Hands Say Yeah, red.
). We hebben
hem twee cd’tjes meegegeven en hij beloofde er eentje aan den
Dave
te geven. Of dat in orde gaat komen, weten we natuurlijk
niet, maar het idee alleen al dat Dave Friedman naar onze cd zou
luisteren…
Borf: Waarschijnlijk gaat hij
het gewoon gebruiken als steuntje voor onder een
tafelpoot.
Floris: Kom, altijd positief
blijven denken, hé!

enola: Dankzij Poppunt kunnen jullie op verschillende Europese
podia spelen. Beschouwen jullie dat als plezante uitstapjes, of
zien jullie dat als een opstapje naar iets
meer?

Borf: Het is natuurlijk niet
zo dat we echt al volk trekken omdat ze ons kennen in het
buitenland, maar we worden wel iedere keer dat we daar optreden
redelijk goed ontvangen.
Floris: Er is ook
altijd iemand mee van het management en die probeert om zoveel
mogelijk mensen uit de muziekindustrie naar onze optredens te
lokken, wat dan uiteindelijk het belangrijkste is voor onze
‘carrière’. Dat is in Schotland ook wel goed gelukt, daar hebben we
heel wat goeie respons gekregen.

enola: En welke Europese festivals staan er nu nog op het
programma?

Floris: We gaan nog naar
Denemarken, en doen ook een paar optredens in Nederland. Spanje en
IJsland volgen misschien ook, maar dat staat nog niet vast.

Charlatan

enola: Jullie hebben op redelijk korte termijn een deftige
carrière kunnen opbouwen, en nu is er ook een debuut-cd uit die
overal goed ontvangen wordt… Hoe ver reiken jullie eigen
ambities?

Floris: Drie jaar geleden
dachten we nog: “Als we ooit in de Charlatan kunnen optreden, zijn
we gearriveerd!” Ongeveer twee weken later mochten we ook echt in
de Charlatan spelen. Sindsdien hebben we zo’n beetje het gevoel dat
alles wat er nog bijkomt, pure winst is … Dus we zien wel wat er
verder gebeurt (lacht).

enola: Andere RockRally-finalisten, zoals Goose en The Hickey
Underworld wachtten soms jaren om een album uit te brengen,
jullie cd kwam er redelijk snel. Vanwaar die drang om
zo snel een plaat uit te
brengen?

Floris: We hadden gewoon
veel te veel liedjes! Ik schrijf nogal veel nummers en we wilden
niet al die goeie liedjes blijven weggooien. Het werd tijd dat we
die eens vastlegden…

enola: Heb je dan nog andere plannen voor die ‘weggegooide’
nummers ? Want een live-favoriet als ‘Everything Is A Verb’ heeft
de cd bijvoorbeeld niet
gehaald…

Floris: Ja, we zijn daar
zeker nog iets mee van plan, hoor. Dat was gewoon een nummer dat
écht niet op de cd paste, ook al moet dat op geen enkel vlak
onderdoen voor de rest.
Borf: Probeer het er
maar eens ergens tussen te wurmen op de cd, dat lukt gewoon niet!
Live blijven we die wel gewoon nog
spelen.
Floris: We hebben zoveel nummers die
nog in de running zijn, maar toevallig gewoon niet op déze cd
pasten. Ik wil eigenlijk liefst zo snel mogelijk aan een tweede cd
beginnen, en al die andere nummers daarop pleuren.

‘Antiteksten’

enola: Floris, in recensies worden jouw teksten nogal vaak
afgedaan als onnozel of flauwe spielereien, hoe belangrijk zijn die
teksten voor jou?

Floris: Voor mij
is het heel belangrijk dat het een soort van antiteksten zijn,
compleet anders dan wat je normaal hoort op de radio. Dat is
blijkbaar toch goed gelukt, want iedereen schrijft erover. Sommigen
vinden ze tof, anderen dan weer niet, ik ben gewoon al blij dat ze
wat reactie losweken. Die teksten horen ook gewoon bij de muziek:
het plaatje moet kloppen. We zijn behoorlijk kritisch voor onszelf,
en we schaven aan muziek én tekst tot het ‘af’ is en we er alle
vier kunnen achter staan.

enola: Hoe komen die teksten dan tot
stand?

Floris: Dat varieert echt …
Soms zit ik met een zinnetje in mijn hoofd en wil ik daar een
nummer rond schrijven, soms zit ik wat akkoorden te spelen en komt
daar haast automatisch ook een tekst bij. Een nummer als ‘Hotel’
bestond al anderhalf jaar, maar die tekst is pas vlak voor de
laatste dag van het mixen afgewerkt, en op de laatste dag nog in de
auto ingezongen.

enola: Jullie toetsenist, Arne, wordt vaak omschreven als ‘de
zotskap’ van de groep, die zich volledig laat gaan op het podium.
In hoeverre is dat ondertussen een gimmick geworden en heeft de
rest van de groep daar nooit last
van?

Borf: Het podium is eigenlijk
gewoon Arne zijn speeltuin, hé (lacht). We treden alle vier heel
graag op, en Arne uit zijn enthousiasme liefst op die manier. Maar
het is niet zo dat daar wordt over nagedacht, hoor. Ik merk dat
zelfs meestal niet, tot ik dan eens toevallig opzij
kijk.
Floris: Soms staat hij bij mij te
dansen terwijl hij eigenlijk piano zou moeten spelen. Dan denk ik
wel eens ‘tiens …’ Dat is wel altijd lachen geblazen,
hoor. Maar van zodra iemand ons voor een optreden komt vertellen
dat we zot moeten doen op het podium, is het daarmee gedaan.

Geen covers

enola: Ik hoor jou bij de soundcheck wel eens stukjes van The
Moldy Peaches of The National zingen, Floris
….

Borf: Huh, zing jij Moldy
Peaches bij de soundcheck?
Floris:
(begint te zingen) Just a cool cat, cool
cat.
Borf: Aaah, dat is van hen! Ik
dacht dat het een nummer van u was, maar ik durfde het niet te
zeggen, ik vond dat nogal slecht.
Floris:
Allez jong, dat is hun beste nummer!

enola: …. maar live spelen jullie nooit covers. Andere
groepjes die nog maar één album uit hebben spelen al vlug eens een
cover om de set te vullen, maar jullie niet. Bewuste
keuze?

Borf: We hebben al zoveel
nummers van onszelf! We willen die ook allemaal gespeeld
krijgen.
Floris:
Ja, covers spelen zou nutteloos zijn … Op de
RockRally waren we verplicht om een cover te spelen, en dat was
echt een ramp. We hadden dan nog voor iets supersimpel als
‘Blitzkrieg Bop’ van de Ramones gekozen, met drie akkoorden en
zelfs dan nog kon ik die structuur en die tekst niet
onthouden.

enola: Jullie zijn deze plaat nu volop aan het promoten. Valt
het een beetje mee, zo de hele tijd over jullie zelf praten? En
vallen met al die aandacht de vrouwen jullie ondertussen al voor de
voeten?

Floris: Ik vind dat wel
gezellig hoor, interviews geven! We zitten hier nu toch op ons
gemak, er staat een pot condooms op tafel … Wat moet je meer
hebben?
Borf: Maar vrouwen, daar hebben we
nog niet veel van gemerkt eigenlijk. Dat gebeurt precies alleen bij
andere bands. Behalve bij Arne natuurlijk, dat is de hunk
van onze groep!
Floris: BV worden is wel echt
het allerlaatste wat we zouden willen, het moet om de muziek
draaien. Ons ga je niet vlug in De Laatste Show zien
zitten.

enola: Slotvraagje dan: als jullie één groep zouden mogen
kiezen om mee te toeren (als voorprogramma), wie zouden jullie
kiezen?

Borf: Om echt een volledige
tour mee te doen? Madonna! Die heeft mooie liedjes en een toffe
show …
Floris: We zouden ook een rockgroep
kunnen kiezen, maar dat is zo cliché. Met Madonna zou dat wel echt
plezant zijn, denk ik. Altijd superlekker eten! Als we met Clap
Your Hands Say Yeah zouden gaan toeren, moeten we elke dag gewoon
boterhammekes eten.
Borf: Ja, en dan
ook nog eens elke avond onderdoen voor die gasten! Madonna kunnen
we tenminste nog wegblazen.
Floris: Echt een
goeie keuze, Borf! We zullen haar eens moeten bellen …

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een + dertien =