Cactusfestival 09 :: dag 2




Joe
Gideon and the Shark (****)

Dag 2 werd op gang gerockt door Joe Gideon & the Shark. Meer
nog dan frontman Joe Gideon zelf was zijn ‘Shark’ de
hoofdattractie. Viva Seifert, in het ware leven de zus van Gideon,
deed in haar jurk met luipaardmotief nog het meest denken aan
Alison Mosshart van The Kills, en maakte indruk met haar
vaardigheden op drums, gitaar, keyboard, belletjes en soms zelfs
alles tegelijk. Gideon en Seifert speelden rauwe bluesrock waarin
ook plaats was voor sfeerscheppende spoken word-intermezzo’s. Na
een dik half uur begon die formule wat te vervelen, maar zolang het
duurde waren Joe en de haai een meer dan aangename opener.
Afsluiten deden de Londenaars met ‘Anything You Love That Much You
Will See Again’, en we zouden het niet beter kunnen zeggen.

Meer afbeeldingen

65daysofstatic (****)

Een opvallend vroeg geprogrammeerd 65daysofstatic was de volgende
band op de affiche. Het Minnewaterpark is natuurlijk niet de
vertrouwde omgeving van de Britten, die zichzelf ook ‘a night band’
noemden. Ze blijven naar onze bescheiden mening een van de beste
live-acts van het festival, en echt goeie wijn behoeft uiteraard
geen krans. De setlist bestond vooral uit nieuw werk van op een
binnenkort te verschijnen nieuwe plaat. Op het podium bewezen de
nieuwe nummers meteen hun kracht. De middag-uitvoering van 65dos
was misschien een minder overrompelende ervaring als het optreden
dat we twee jaar geleden op Dour konden zien, toch wisten de mannen
uit Sheffield ons de hele tijd te boeien met een verrassend
concert. Niet zonder ironie werd het publiek gevraagd om te dansen
op ‘Dance Parties’, en er kon even later zelfs meegeklapt worden.
Kaiser Chiefs zullen het wel nooit worden, maar niettemin zijn we
er terug bij wanneer 65dos nog eens een Belgische zaal
verheft.

Meer afbeeldingen

The Black Box Revelation (****)

Dilbekenaars Jan Paternoster en Dries Van Dijck behoeven onderhand
geen introductie meer. Debuut ‘Set Your Head On Fire’ is
ondertussen al een bescheiden klassieker geworden, met op z’n minst
vier nummers die het halve park kon meezingen. Met een
zelfverzekerde arrogantie die ten tijde van Iggy Pop nog gewoon een
rock ‘n roll attitude werd genoemd, brachten de twee een
stevig, rauw optreden dat voor het eerst die dag echt veel volk aan
het springen kreeg. Afgaand op het nieuwe werk mag ook die tweede
plaat er snel gaan komen, want de status van ‘revelatie’ zijn
Paternoster en Van Dijck ons inziens al lang ontgroeid. Puik.

Meer afbeeldingen

Joan as Police Woman (**)

Geen idee wiens schuld het was dat het optreden van Joan as Police
Woman maar zelden boven de middelmaat uitsteeg. Feit was dat Joan
Wasser de zware fout maakte om met haar meest breekbare werk te
beginnen. ‘To Be Loved’ is op plaat een prachtnummer, maar het was
een schoolvoorbeeld van ‘parels voor de zwijnen’. In de gietende
regen was het publiek meer met paraplu’s dan met muziek in de weer.
Het geluid stond zo stil dat Joan op een meter of twintig van het
podium amper nog boven het gepraat van het publiek uitstak, wat het
heel moeilijk maakte om zelfs maar op te letten, laat staan echt
ontroerd te raken. Gaandeweg sneed Joan haar stevigere werk aan,
wat het optreden zeker ten goede kwam. Een nummer als ‘I Defy’ is
veel beter geschikt voor een festivalpubliek, en ook covers als het
verrassende ‘She Watch Channel Zero’ van Public Enemy zorgden
ervoor dat de aanwezigen eindelijk wat meer oog kregen voor wat
zich op het podium afspeelde. Helaas was het kalf tegen dan al half
verdronken. Volgende keer beter, Joanie!

Cold War Kids (***)

Wat meer zuiver gitaarwerk kregen we met deze Amerikanen. Het
artistieke én relatieve commerciële succes van ‘Loyalty to
Loyalty’, hun tweede album, schiep grote verwachtingen. Het
rechttoe- rechtaan-concert wist deze niet helemaal in te lossen,
omdat dat beetje pixie dust ontbrak om het ook een echt
uitstekend optreden te maken. Na een tijdje kwam de vlam in de
pijp, en bij afsluiter ‘St. John’ moesten we toch concluderen een
degelijk concert te hebben gezien. We zijn er echter nog niet
helemaal over uit hoe dicht die ‘degelijkheid’ bij ‘middelmaat’
aansluit.

The Gutter Twins (*****)

De niet bijster olijke tweeling Mark Lanegan en Greg Dulli had voor
de gelegenheid bevriende gitarist David Rosser meegebracht. Zuiver
akoestisch, zichzelf enkel begeleidend op gitaar en piano, waren ze
kort gezegd de verrassing van de dag. Waar Joan As Police Woman
niet in slaagde, deden zij moeiteloos: het publiek ademloos laten
luisteren naar de meest kwetsbare kant van zichzelf. De setlist
bestond uit materiaal uit hun beider rijke discografieën, aangevuld
met wat covers van collega’s als José González. Misschien ligt het
aan onze fascinatie voor onder meer Lanegans typische stemgeluid en
onmetelijke cool, maar het ging door merg en been. De
Gutter Twins speelden helaas minder lang dan ze mochten, maar los
daarvan was dit een Cactus-moment dat we ons nog zeer lang zullen
herinneren.

Novastar (*****)

Joost Zweegers en zijn maats (featuring Isolde Lasoen op
de drums) waren de tweede Belgische act van de dag. Novastar was de
eerste band om na valavond te spelen, en voor het eerst die dag
leken alle omstandigheden mee te zitten. Na drie goeie tot
uitstekende platen kan de Nederbelg ondertussen al moeiteloos een
set vullen die voor een groot deel bestaat uit hits. En we kregen
ze allemaal: van ‘Mars Needs Woman’ over ‘Lost and Blown Away’ tot
‘When the Lights Go Down on the Broken-Hearted’. Novastar is al
jaren een household name voor alle Belgische en
Nederlandse rockfans, waardoor een mens al eens uit het oog zou
verliezen hoe geweldig die band telkens weer is. Na The Gutter
Twins was dit een tweede onmiskenbaar hoogtepunt.

Paul Weller (**)

Het was een vreemd gevoel om bij de afsluiter van de dag in een
halfleeg Minnewaterpark te staan. Veel bezoekers hadden blijkbaar
geen boodschap aan de modfather, en de gemiddelde leeftijd
van de overgebleven toeschouwers steeg met minstens enkele
decennia. Zonder het werk van Paul Weller had de muziek van (om er
maar een paar te noemen) Oasis, Arctic Monkeys en Blur helemaal
anders geklonken. Maar om ons ‘s mans laatste successen aan deze
kant van het kanaal te herinneren, moeten we al een hele tijd
terugkeren in de tijd. In het Minnewaterpark speelde Weller een
zeer degelijke set die objectief gezien niet slecht te vinden was.
De man uit Sheerwater heeft nog steeds het charisma uit zijn
beginjaren, en ook zijn band speelde een foutloos concert. Voor de
wat oudere rockfans was het ongetwijfeld een fijne trip down
memory lane
, maar voor de jongere geïnteresseerden was er niet
al te veel te beleven. Zeker de Style Council-nummers klonken nogal
gedateerd, en van The Jam kregen we spijtig genoeg voornamelijk
werk te horen waar we enkele Britpop-invasies later niet echt meer
van opkijken. Alle respect en bewondering voor Weller, en we zijn
blij de man eens live aan het werk te hebben gezien, maar was de
Brit een echt indrukwekkende headliner voor een breed publiek te
noemen? Helaas.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 1 =