Paul Blart :: Mall Cop




Kevin James heeft nog maar in een viertal films een
noemenswaardige rol gespeeld (‘Hitch’, ‘Grilled’, ‘I Now Pronounce
You Chuck and Larry’ en nu deze ‘Paul Blart’), maar toch heeft er
zich al een duidelijk patroon afgetekend, dat zich ook niet al te
moeilijk liet voorspellen. James zit nu al een beetje vastgeroest
in het typetje van de sympathieke dikkerd, de mollige
everyman waarmee popcornvretend Amerika zich makkelijk kan
identificeren. Memorabele cinema heeft dat tot nu toe nog niet
opgeleverd: James’ films, vrijwel allemaal afkomstig uit de
onwelriekende stal van Adam Sandler, zijn op z’n best middelmatig
(‘Hitch’) en op z’n slechtst… Tja, op z’n slechtst krijg je dan
‘I Now Pronounce You Chuck and Larry’. ‘Paul Blart: Mall Cop’ werd
dan wel een verrassingshit in de VS (zelfs de makers trokken een
smoel van “gaan de mensen nu écht zo massaal naar dit ding
kijken?”), maar blijft steken op het niveau van een typisch
bandwerkje. Het is een film die graag middelmatig zou willen zijn,
maar zelfs daar nog net te korte beentjes voor heeft. Kun je
nagaan.

James speelt Paul Blart, een dikkige veiligheidsagent in een
winkelcentrum die graag bij de echte politie zou willen gaan, maar
last heeft van hypoglykemie – om de zoveel tijd kapt hij een zakje
suiker achterover om niet ter plekke met zijn indrukwekkende
postuur neer te zijgen. Door zijn gewicht en protserige manier van
doen (hij probeert een bejaarde in een elektronisch karretje een
boete te geven voor overdreven snelheid, go figure) is
Blart regelmatig de risee van zijn collega’s, en hij probeert ook
aan te pappen met winkelier Amy (Jayma Mays), zonder echt veel
vooruitgang te boeken. Kortom: geen happy camper. Maar dat
alles verandert wanneer een bende bandieten het winkelcentrum
binnenvalt. Een paar werknemers, onder wie (d’uh!) Amy, worden
gegijzeld en u mag drie keer raden wie de enige in het centrum is
die hen kan redden.

En zo wordt ‘Paul Blart’ een film die ongeveer hetzelfde doet
voor mensen met overgewicht als wat ‘Chuck and Larry’ voor homo’s
deed: ze eerst een uur lang belachelijk maken, om daarna een
vergoelijkend boodschapje in het scenario te forceren. Kevin James
stuntelt zich een weg door de eerste helft van ‘Paul Blart’ zoals
talloze komische dikzakken hem dat al voordeden in talloze eerdere
films met een gebrek aan inspiratie. We zien hem zijn miserie
wegvreten met een stuk taart (lacheuh!) en dorky trucjes
uitvoeren met zijn Segway (zo’n motorkarretje op twee wielen dat
nooit is aangeslagen, maar volgens de visie van deze film tot de
standaarduitrusting van dikzakken én veiligheidsagenten behoort).
Wanneer Blart gaat joggen, vormt het zweet rond zijn tepels en
navel een smiley face op zijn t-shirt. Enfin, u
merkt het: lachen, gieren, brullen. Maar dan, wanneer de gijzeling
in het winkelcentrum begint, keren de filmmakers netjes op hun
stappen terug en krijgen we een soort ‘Die Hard’ op kleuterniveau,
waarin de dikkerd – gasp! – zowaar bewijst dat hij toch
wat in zijn mars heeft. Jaja, zware mensen, we kunnen er wel eens
mee lachen, maar… Nuja, we kunnen niet echt mee lachen,
want dat zou niet netjes zijn en er zou ongetwijfeld wel weer een
actiegroep of tien klaar staan om tegen je film te protesteren als
je dat deed.

Niemand lijkt echt veel moeite in ‘Paul Blart’ te hebben
gestoken. Alles aan de film komt geroutineerd en by the
numbers
over, een product dat er nu eenmaal moest komen opdat
de studio iets zou hebben dat ze kunnen marketen. Het zegt veel dat
‘Paul Blart’, in al z’n onverschillige sub-middelmatigheid, zelfs
nog een stap in de goede richting betekent voor regisseur Steve
Carr, wiens fimografie leest als een who’s who van gênant
slechte komedies. Kunt u zich voorstellen dat één menselijk wezen
verantwoordelijk was voor ‘Dr Dolittle 2’, ‘Daddy Daycare’ én ‘Are
We Done Yet’? In de VS hebben ze mensen al voor minder op de
elektrische stoel gezet. ‘Paul Blart’ is lang niet zo ondraaglijk
als zijn voorgangers (om te beginnen zit Eddie Murphy er al niet
in, dat scheelt), maar het blijft duidelijk een product van de
Hollywoodmachine op zijn meest afstandelijk, ongepassioneerd en
zelfs cynisch. Niemand, van de regisseur over de scenaristen
(waaronder Kevin James zelf) tot aan de cast, lijkt ook maar
enigszins geïnteresseerd om effectief een degelijke film te maken.
De meest voor de hand liggende plotwendingen worden gelardeerd met
de eerste de beste grappen die zichzelf aandienden en zo krijg je
dan een zoveelste film die voor je het weet alweer verdwijnt in de
grijze massa aan weinig vermakelijk vermaak waaruit hij is
voortgekomen.

Aan alles valt dat te merken: vooral aan de lamlendige grappen
(na een zatte nacht wordt Paul wakker met een tatoeage, lach dan
toch die gulle lach!) en de houterige dialogen (“When are you
going to give up, Blart?” – “I’ll see you on the corner of NE and
VER!”).
Maar ook de getelefoneerde acteerprestaties helpen
niet. Keir O’Donnell is maar een slaperige slechterik en Jayma
Mays, een actrice die al vijf jaar lang nét niet weet door te
breken met rolletjes in verschillende tv-reeksen, laat hier
overduidelijk alleen maar haar gezicht zien in de hoop dat haar
carrière er op termijn wel bij zal varen. Kevin James zelf is een
acteur voor wie je instinctief sympathie voelt, maar als hij niet
snel beter materiaal voor zichzelf gaat schrijven dan dit, zou zijn
status als publiekslieveling wel eens van korte duur kunnen zijn.
(Wat dat betreft zijn de bezoekersreacties op imdb ditmaal wel eens
een keer interessant: iedereen is blijkbaar naar de film gaan
kijken, maar de respons is overweldigend negatief. Zo zie je maar
dat er nog hoop is.)

Met al z’n gebreken bevindt ‘Paul Blart’ zich nog niet in
dezelfde categorie als pakweg ‘Deuce Bigalow’ of andere uitwassen
van de Happy Gilmore-troep. Ditmaal geen grappen over sperma of
andere lichaamsvloeistoffen, da’s alvast iets. Het probleem is
gewoon dat de film niet grappig is en dat de makers dat duidelijk
zelf ook weten, zonder dat het hen iets kan schelen. Ken je het
concept van de “meh-film” al? ‘Paul Blart’, dàt is een
“meh-film”.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − 12 =