Domino 09 :: Squarepusher + Venetian Snares + Tim Exile

AB, Brussel, 9 april 2009

IDM.
Wat een term eigenlijk. Mocht u niet weten wat hij betekent: IDM
staat voor “Intelligent Dance Music”. Persoonlijk vinden wij dit
een vreselijke benaming, maar de muziek zelf -want daar gaat het
hier tenslotte om- is vaak wél de moeite. In IDM kan namelijk
alles. Er wordt lustig gesampled uit alle mogelijke soorten muziek:
van klassiek over jazz, rock, hiphop en Turkse folk tot zelfs
platte eurodance en metal. Verder mag er ook wel eens
geëxperimenteerd worden met verschillende ritmes, en is het gewoon
een genre dat enorm gevarieerd is, en daardoor zelden verveelt. U
begrijpt dat wij likkebaardend uitkeken naar dit optreden, dat een
forum bood aan een aantal wel heel verschillende vertegenwoordigers
van het genre. IDM dus…

Helaas konden we niet op tijd in de AB zijn voor Voodoo Trance
Soundsystem, zodat de eerste artiest die we te zien kregen
Tim Exile was. Deze klassiek geschoolde violist
maakte in een vorig leven drum ’n bass op gerenommeerde labels als
Moving Shadow, en is eigenlijk steeds blijven evolueren. Die
invloed van drum ’n bass valt nog steeds te horen, maar Tim Exile
put ook uit techno, hiphop en ambient, en is volgens ons ook een
gigantische fan van Depeche
Mode
. Al die invloeden zorgden voor een show die erg goeie
momenten had, maar af en toe ook als een pudding in elkaar
zakte.

Tim Exile amuseerde zich duidelijk op het podium. Met een grote
grijns op zijn gezicht draaide hij aan knopjes, danste hij
spastisch in het rond en deed hij rare dingen met een joystick.
Openen deed hij door zijn stem herhaaldelijk te samplen en zo een
half geïmproviseerde song in elkaar te knutselen. Het resultaat was
bijzonder entertainend, maar helaas moet Exile nog leren doseren.
Hij herhaalde dit trucje namelijk net iets te vaak, zodat hij
tussen zijn “echte” nummers door meer dan eens de sfeer vakkundig
kapotmaakte met zijn gepiel. Tussen het geëxperimenteer door
hoorden we echter ook gewoon goeie songs, met als uitschieters
‘Don’t Think We’re One’, een ronduit apocalyptische versie van ‘Pay
Tomorrow’ en afsluiter ‘Family Galaxy’. Exile is duidelijk een
fantastische songschrijver, en kan volgens ons een Hele Grote
worden, maar dan moet hij wel leren zich iets minder te laten gaan
op het podium. Wij hebben daar goeie hoop op.

Tijd om een pint te gaan bestellen kregen we niet. Al voor we terug
in de zaal waren, was Venetian Snares aan zijn set
begonnen. Aaron Funk, want zo heet de man eigenlijk, is een van de
vaandeldragers van de breakcore, een muziekgenre dat ooit door een
muziekjournalist als “geluidsterrorisme” werd bestempeld. Een
geluidsterrorist is Venetian
Snares
zeker niet. Funk heeft namelijk duidelijk een fenomenale
muziekkennis en is niet bang om zich te laten beïnvloeden door
zowel Béla Bartók en Edward Elgar als death metal. Verder kan ook
niet ontkend worden dat Venetian Snares’ songs gewoon erg goed
gemaakt zijn en dat hij een van de meest begiftigde producers in
muziekland is. Dat wordt bijvoorbeeld voldoende bewezen door zijn
voorliefde voor de “moeilijke” maatsoort 7/4.

Toch kunnen wij begrijpen dat veel mensen Venetian Snares live niet
lusten. Aaron Funk takes no prisoners; iedereen moet eraan geloven.
In de AB raasde hij als een tornado over de zaal heen. Terwijl Funk
vroeger geregeld zijn sets begon met werk uit zijn ietwat
toegankelijkere platen ‘Rossz Csillag Alatt Született‘ en ‘My
Downfall’, waarop hij met klassieke muziek experimenteert, deed hij
dat nu niet. Al meteen werden we bedolven onder kapotte breakbeats
en bassen. Veel bassen. Wij voelden letterlijk de haartjes op onze
armen rechtkomen door al dat geweld, en vonden het fantastisch.
Enkel toen Funk aan het einde van zijn set een beetje vast kwam te
zitten in irritante en weinig originele speedcorebeats, hadden we
er wat genoeg van, maar da’s slechts een klein minpuntje. Venetian
Snares live is niet minder dan een catharsis. Elke keer
opnieuw.

En dan kregen we het hoofdgerecht voorgeschoteld:
Squarepusher. Al jaren probeerde de AB deze man te
strikken, maar nog nooit was dat gelukt. Nu dus wel. Het spreekt
dan ook voor zich dat de verwachtingen hoog lagen. In zo’n geval is
de kans op een teleurstelling erg groot, maar Tom Jenkinson, zoals
de man eigenlijk heet, loste de verwachtingen moeiteloos in. Dat
deed hij door zijn set gevarieerd te houden.

Eigenlijk kunnen we Squarepushers set opdelen in drie stukken.
Jenkinson begon rustig aan met eerder melodieuze werkjes à la
‘Hello Meow’. Die liet hij gewoon door zijn laptop afspelen,
terwijl hij zelf het baswerk voor zijn rekening nam, want laten we
niet vergeten dat Jenkinson eerst en vooral een meer dan begenadigd
jazzbassist is. Dat leverde erg leuke momenten op, maar de kleine
pessimist in ons was eigenlijk een beetje bang dat Jenkinson zijn
hele set hiermee zou vullen, en dat zou een beetje magertjes
geweest zijn.

Net toen deze gedachte door ons hoofd schoot, stapte er echter een
drummer op het podium, om samen met Jenkinson ‘A Real Woman’ te
brengen, een van de hoogtepunten op Squarepushers laatste plaat.
Dit nummer, een geschifte mix van the Ramones en Weather Report,
bracht al snel de sfeer erin. Ons vermoeden dat er in Jenkinson een
punk schuilt, werd bevestigd toen hij en zijn drummer vervolgens
pure punkrock begonnen te spelen. Wild headbangend en met de
distortionpedaal ingedrukt spuwde Jenkinson een hoop lawaai de zaal
in, tot zelfs een aantal moedige crowdsurfers hun kans
waagden…

Tot slot diepte Squarepusher, afwisselend met en zonder drummer,
wat abstracter en “spastischer” werk op, waarbij hij qua
intensiteit soms zelfs Venetian Snares benaderde. Vooral tijdens
dit gedeelte kwamen de sobere, maar efficiënte visuals die
Jenkinson op het podium had laten installeren tot hun recht. In
combinatie met de beats zorgden ze voor een bevreemdend sfeertje,
dat perfect past bij deze muziek. Als Squarepusher dit soort sets
blijft afleveren, dan mogen de organisatoren van da AB hem daar nog
vragen. Wij zullen er staan.

Met twee toppers en een halve topper was deze tweede avond van
Domino meer dan geslaagd. Door een aantal behoorlijk verschillende
artiesten te programmeren hielden de organisatoren de avond
gevarieerd en dus spannend. Wij, en met ons duidelijk ook bijna
iedereen in de zaal, waren in ieder geval zeer tevreden.

Hier vindt u beelden van de sets van Tim Exile
en Venetian Snares, en een “interview” met het geschifte genie dat
Aaron Funk is.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × vijf =