Paramount Styles :: 25 februari 2009, Muziekodroom

Maakte debuut Failure American Style* niet dadelijk een verplétterende indruk, na Paramount Styles enkele keren live gezien te hebben, zijn we verkocht. De klik kwam in de Muziekodroom, waar de band zijn nummers met zoveel bezieling bracht dat de plaat in een klap in de rol van souvenir geduwd werd.

Amper een maand geleden begon Paramount Styles aan een Europese tournee in het Stuk in Leuven. Na omzwervingen over het continent staat de band rond Scott McCloud , daags na een passage in Kortrijk, in de Hasseltse Muziekodroom. Ook zonder Girls Against Boys is McCloud blijkbaar nog steeds big in Belgium, zij het op aaibare schaal. Een ondertussen goed gerodeerd Paramount Styles nestelt zich muzikaal op het speerpunt van Girls Against Boys en Sophia, een plaats waar schoonheid en kracht hand in hand blijken te gaan.

‘Tonight we’ll live forever’ klinkt het in opener “Race You Til Tomorrow” en daarmee vat McCloud, tussen de stortvloed aan “yeahyeahyeah’s”, al in de eerste minuten het gevoel dat de avond zal beheersen samen. Hoewel Paramount Styles de meer ingetogen kant van McCloud laat horen, gaat het om het soort ingetogenheid dat bol staat van de spanning en dat op het podium bovendien met een uithaal gepaard kan gaan waar menig luide rockband niet van terug heeft. Zo klinkt “Hollywood Tales 2” bijna beangstigend nijdig en wordt “I Keep Losing You” op het podium stevig opgedreven met mokerende drumslagen.

“These Starry Nights”, niet toevallig ook een van de sterkere nummers uit debuut Failure American Style*, is een vroeg hoogtepunt dat zich van een ingetogen parel ontpopt tot een zinderende rocksong. Die techniek werpt ook haar vruchten af in de bis wanneer McCloud alleen een nieuwe en naar alle waarschijnlijkheid “Come The Way You Are” geheten song inzet die recht naar de strot grijpt, maar langzaam maar zeker uitdijt tot een gierende gitaarsong.

Daarmee zorgt Paramount Styles voor het nodige contrast tussen bijna geruststellend kabbelende songs als het rustige “Paradise Happens” en een aangrijpende versie van “The Crazy Years”. Meer nog dan op plaat lijkt McCloud live een inkijk te geven in de donkere kant van het grootstadbestaan. Of McCloud daarbij autobiografisch te werk gaat of niet, valt net als bij de beste literatoren te bediscussiëren, maar als hij ‘Tonight I’m making a list’ sist, hoop je, afgaand op de verbetenheid waarmee dat gebeurt, veiligheidshalve dat je er niet op voorkomt.

Diezelfde dreiging hangt ook als een donkere schim over een verrassend zwoel “Come To New York” en krijgt de vorm van existentiële twijfels in het afsluitende “More Than Alive”, een nummer waarvan de studioversie verbleekt naast de net niet betoverende manier waarop het viertal het hier neerzet. Het is de toekomst die hetzelfde blijft en het verleden dat altijd opnieuw verandert, filosofeerde Scott McCloud tussen twee nummers. En dat kan kloppen. Deze passage van Paramount Styles heeft het in zich om in je herinnering uit te groeien tot een memorabel concert.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een + twee =