Mauro Pawlowski + Teun Verbruggen + Jean D.L. + Peter Vandenberghe + Pierre Vervloesem, 20 februari

“We weten zelf niet wat we mogen verwachten” liet de AB op zijn website weten naar aanleiding van Mauro Pawlowskis optreden op het Rat Records Event, al gaf dat laatste al een goede indicatie. Het label rond de jazz- en avant garde-drummer Teun Verbruggen is immers ook de uitvalbasis van Othin Spake.

{image}Othin Spake is maar een van de vele collectieven waarin zowel Pawlowski als Verbruggen hun demonen kunnen ontketenen, maar het vormt wel een van hun meest experimentele. Met twee derde van de band op het podium (Jozef Dumoulin is het derde lid), bijgestaan door de Brusselse Jean D.L., wordt het nog voor de eerste noot gespeeld is al meteen duidelijk dat ook deze avond in het kader van de avant-gardistische improvisatie zal staan.

Terwijl Verbruggen alle klankmogelijkheden van zijn drum verkent, halen D.L. en Pawlowksi de meest vreemdsoortige geluiden uit hun gitaren en effectpedalen zonder dat er ook maar een zweem van melodie of ritme te herkennen valt. De improvisatie tast de grenzen van het toelaatbare af en zoekt in de eerste plaats de meest diepe krochten van de ziel op. Een occasionele holle kreet (Pawlowski?) laat horen dat er ergens in het duister toch een levend wezen aanwezig is. Ook de tweede track — of liever sfeerschepping– verkent de mogelijkheden van de improvisatie, met dien verstande dat er een weinig licht schijnen mag.

Na het optreden zal Verbruggen opmerken dat dit eerste deel een voorstelling is van een nieuw en voorlopig naamloos project, maar eerst wordt het publiek getrakteerd op Othin Spake in een nieuwe bezetting. Dumoulin is er immers niet bij en wordt vervangen door Peter Vandenberghe en Pierre Vervloesem. De toevoeging van bas en keyboard/piano verandert evenwel niet veel aan het hele gebeuren. Het mag weliswaar allemaal iets steviger, in het bijzonder Verbruggen ontpopt zich naar het einde toe tot een drilmachine, maar de essentie blijft wel degelijk het aftasten van wat auditief mogelijk is.

Wie er niet bij is, kan zich onmogelijk iets voorstellen bij wat Pawlowski en Verbruggen samen met hun collega’s/vrienden brengen. Eenieder beleeft de auditieve storm anders en kan hoogstens erkennen dat de muzikanten niet alleen hun instrumenten beheersen maar ook op elkaar ingespeeld zijn waardoor de soundscapes nooit gratuit klinken. Dat het geen onverdeeld succes mag heten, valt af te leiden uit het kleine groepje dat de zaal verlaat tijdens het optreden en de verzuchting van een aanwezige dat ze niet begrijpt waarom iemand zo'n muziek maakt.

Het antwoord daarop is nochtans eenvoudig, al zal men iemand die de aandrang voelt om dergelijke muziek te ondergaan nooit begrijpen. En ook al mag erkend worden dat de AB een aantal mensen onbewust op het verkeerde been heeft gezet door het optreden als een jazzavond met Mauro te omschrijven (ook die opmerking valt te horen), kan het publiek net zo goed met de vinger gewezen worden. Wie immers de moeite deed om ook de ondertitel Rat Records Event # 2 te lezen, wist althans tot op zekere hoogte waar hij zich mocht aan verwachten.

Dit is geen optreden voor hen die Mauro louter als de gitarist van dEUS zien noch voor hitsige meisjes die hem in de eerste plaats als sekssymbool beschouwen en meer onderbouwde meningen hebben over zijn gezichtsbeharing dan over zijn muzikale interesses. Net zo min is dit een avondje voor jazzliefhebbers die vergeten zijn waar het bij jazz (en ook deze avond) in de eerste plaats om gaat: de durf en de wil om muziekgrenzen te verleggen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × drie =