Franz Ferdinand :: Tonight :: Franz Ferdinand

Af en toe laten recensenten optekenen dat ze een plaat reviewen van
een band die ze eigenlijk niet kunnen smaken. De noodzaak daarvan
ontgaat me, er is weinig aan om een niet geliefde band even te
breken. Franz Ferdinand is hier ten huize een favoriet van het
eerste uur. We waren erbij toen ze legendarisch concerteerden in de
Werchter Marquee, (een geluk dat Schueremans het de laatste jaren
naar eigen zeggen niet langer voor de papa’s doet) hebben hen tot
dusver nooit echt zwak geweten en konden – hoewel minder – ook
genieten van ‘You Could Have It So Much Better With Franz
Ferdinand
‘, de opvolger van het ons inziens quasi onnavolgbare
Franz Ferdinand‘.

Vandaag ligt ‘Tonight: Franz Ferdinand’ in onze handen, en de
voortekenen waren alvast gunstig. Hoewel een promoversie oogt de
albumhoes onvoorstelbaar mooi, en ook vooruitgeschoven single
‘Ulysses’ (aardige roman ook, schijnt het – iemand moet het grapje
maken) kon hier de bloedhonden afhouden. Het niveau van ‘Matinee’,
laat staan ‘Take Me Out’ wordt wellicht nooit meer gehaald – dat
hoeft ook niet, je rekent The White Stripes ook niet af op ‘Seven
Nation Army’ – het is wel een van de zes beste songs van de
Schotten. Omdat wij als rabiate aanhangers Schotland ook het
mooiste deel van Groot-Brittannië vinden, noteerden we moedwillig
‘catchy’, ‘uptempo’ en ‘perfect geplaatste rustpunten’ op ons
notitieblaadje. Ons moe haar kop eraf als het na beluisteren niet
minstens drie dagen in de krochten van uw geest blijft
ronddaveren.

Helaas – u voelde’m al komen – moeten ook wij, halve inwoners van
Glasgow – ongetwijfeld het mooiste plaatsje op aarde – toegeven dat
‘Tonight: Franz Ferdinand’ erg zelden het niveau haalt van ouder
werk. Woorden als ‘bagger’ nemen we enkel in de mond net voor het
huilen of slaan, dus we gaan wat omzichtiger te werk, maar echt
goed is het toch niet. De opeenvolging van ‘Turn It On’, ‘No You
Girls’ en ‘Send Him Away’ houdt de hoop nog enigszins hoog, vermits
geen enkele van die songs onder de middelmaat verzeilt en ‘Twilight
Omens’ vonden we zelfs goed, maar toch bleef er een gevoel van
vroeger was het allemaal beter – sorry Herman – overheersen. Zeker
wel een open doekje waard is boekje voor het slapengaan ‘Katherine
Kiss Me’, een nummer dat zich openbaart als een Granada bij
zonsondergang, de perfecte antipode van wat de Pumpkins ooit ‘Lily’
doopten en gewoon een erg goeie en tevens originele song.

Maar tussen song vijf en song twaalf ligt vooral een groot stuk
niemandsland, een braakliggend terrein dat op geen enkel moment
uitnodigt om ontgonnen te worden. ‘What She Came For’ heeft een
degelijke outro maar is springlawijt voor pubers, ‘Live Alone’
verwatert sneller dan ijs op de Damse Vaart en bij ‘Dream Again’
moesten we vechten om niet letterlijk de daad bij het woord te
voegen. ‘Bite Hard’ waren we toen al helemaal vergeten.

Tussen twee concerten door moet iemand van de band het idee
geopperd hebben dat het wel niet zo’n slecht idee was om eens wat
elektronica tussen de nummers door te mengen. Dat werkelijk elke
veelbelovende gitaarband (Bloc
Party
, om er maar een te noemen) zich bij een derde album tot
dit soort gein wendt, was de leden uit Glasgow – al bij al toch
maar een grauwe industriestad – kennelijk ontgaan. Dat bands als
The Killers het veel beter kunnen ook, en dat het, zelfs al is het
niet altijd even misplaatst, niks aan het geluid toevoegt al
evenzeer. De minutenlange spielerei die op ‘Lucid Dreams’ volgt,
kunnen we helemaal niet plaatsen. De kwaliteit ervan is dan zelfs
niet eens meer belangrijk.

Een zwaluw maakt de lente niet, en Franz Ferdinand blijft onze
favoriete Schotse band van dit decennium, maar vandaag hebben ze
wat neergelegd dat ons warm noch koud laat blazen. Op naar tijden
waarin we het weer echt beter kunnen hebben met Franz Ferdinand en
Tonight: Bruce Springsteen dan maar.

Franz Ferdinand staat op 1 juni op Pinkpop en op 4 juli op Rock
Werchter.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × drie =