Het zou bijzonder leuk zijn om hier te vertellen dat ‘Saw 5’ een
vernieuwende, zenuwslopende horrorfilm is die voortdurend de grens
van de menselijke fantasie aftast. Dat leek ooit immers het doel te
zijn van deze serie, die onstuitbaar blijft verder leven na een
behoorlijk sterk begin, nu bijna 5 jaar geleden. ‘Saw 6’ is immers
al gepland voor volgend jaar. Maar u raadt het al; de vijfde telg
uit de serie is eigenlijk doodsaai, super eentonig en dat voor een
film die aan de basis lag van een heel nieuw subgenre (de
torture porn, een genre dat ooit nog met een gepast gevoel
van verwondering zal worden geanalyseerd door de filmacademici van
het jaar 2108).
Vaak kijk ik met enige vorm van bewondering naar zogenaamde
Saw-fans. U kent ze wel; de mensen die al beginnen te grijnzen
wanneer ze een zaag zien liggen en ogenblikkelijk de link weten te
leggen met hun favoriete horrorheld, Jigsaw (Tobin Bell), de man
bij leven of zelfs na de dood zijn slachtoffers onderwerpt aan het
levensbedreigende puzzels, die enkel kunnen worden opgelost ten
koste van een oog of enkele van je favoriete interne organen. Hij
doet dit omdat deze mensen het goede leven hier op aarde niet
genoeg appreciëren – hij wil ze opnieuw joie de vivre
bijbrengen door ze in dodelijke situaties te brengen.
‘Saw 1’ was zeker de moeite waard om te kijken, al was het maar
om de ingenieuze marteltechnieken die vaak een loopje namen met je
fantasie. Vaak vroeg je jezelf af: ‘Welke zieke geest buiten Yves
Leterme kan zoiets bedenken?’
Maar vanaf ‘Saw 2’ zag je de geldkoe in de wei grazen. Er werd
abominabel geacteerd, er werd zoveel mogelijk bespaard om een zo
groot mogelijke winstmarge te bekomen, maar vooral, het verhaal
werd met de tijd dunner en dunner en dat terwijl het eigenlijk
vanaf het begin al niet veel om het lijf had.
In ‘Saw 5’ zien we detective Mark Hoffman (Costas Mandylor) die
op de hielen wordt gezeten door agent Peter Strahm (Scott
Patterson). Hoffman is nu de held van de dag; hij wordt door zijn
politiebaas geprezen omdat hij Jigsaw zou hebben gestopt. Tot zijn
grote verbazing leert Hoffman dat echter Strahm nog leeft en, wat
erger is voor Hoffman: Strahm krijgt hem meer en meer in het vizier
en leert dat Hoffman eigenlijk een leerling is van Jigsaw.
Ondertussen zitten er ook nog 5 mensen in een riool die wakker
worden in een puzzel met nekbanden aan en die natuurlijk de meeste
gruwelijke tests moeten doorstaan als ze hier levend willen zien
uit te geraken. Achteraf blijkt het te gaan om mensen uit de
vastgoedsector.
Een horrorfilm die draait om mensen uit de vastgoedsector? Wat
is het volgende: Een achtervolgingsfilm met bejaarden? Maar
toegegeven, ‘Saw 5’ is eigenlijk geen horrorfilm meer. Het is een
gezapig detectivefilmpje geworden met hier en daar een
ongemakkelijke scène waarbij de makers ongetwijfeld hebben gedacht:
“ok, nu moeten we hier nog snel een martelmachine in duwen”.
“You won’t believe how it ends”. Deze slogan siert de
poster van ‘Saw V’. Vraag is of je dat ook maar een ruk
interesseert. Fans van de films zullen ongetwijfeld elke aflevering
smaken van wat de producers naar hun voeten smijten. Maar de ietwat
kritische kijker ziet dat dit vijfde deel gewoon de bodem van de
emmer aan het leegschrapen is. ‘Saw 5’ voelt aan als ‘Saw 55’.
