Mercury Rev :: Snowflake Midnight

"Het was tijd voor verandering." Zo simpel kan de uitleg soms zijn waarom een groep plots het roer omgooit. Na drie platen etherische americana, trekt Mercury Rev op het nieuwe Snowflake Midnight opnieuw resoluut de kaart van het bizarre van de vroege dagen. Evenwel niet zonder mee te nemen wat onderweg is geleerd.

Waren we het alweer vergeten hoe Mercury Rev al lang voor het knappe Deserter’s Songs (1998) in de marge aan de weg timmerde? En dat dit met een behoorlijk experimenteel en psychedelisch geluid was dat weinig te maken had met de filmische muziek die zou volgen? Voor al wie de band pas bij dat doorbraakalbum begon te volgen en zich de moeite niet getroostte om naar eerder werk te gaan graven, mag Snowflake Midnight een verrassing heten.

Al verander je de aard van het beestje niet. De hint van rootsmuziek mag dan verdwenen zijn, nog steeds klinkt Mercury Rev panoramischer dan een IMAX-scherm, heeft alles iets van een wazige maar epische droom waarin je badend in het zonlicht aan de rand van een canyon staat. Het bredere gebaar leer je niet zo snel af, en als je Jonathan Donahue heet en je al eens verliest in bespiegelingen over kwantumfysica al helemaal niet. Goddank ligt de new age hier gelukkig niet meer op de loer zoals dat op voorganger The Secret Migration wel het geval was.

Daarvoor is de muziek opnieuw te spannend geworden, al denken we bij opener "Snowflake In A Hot World" nog even dat dit business as usual wordt. Gaandeweg horen we echter hoe almaar meer elektronica op de proppen komt — gitarist Grasshopper liet zijn instrument zelfs maandenlang links liggen —, in "Butterfly Wings" nog bubbelend met een synthetische bas, in het erg krauty voortjakkerende "Senses On Fire" krijgt de elektronica zelfs even de bovenhand.

Dit is Mercury Rev op z’n meest psychedelisch, zoals dat ook het geval was op debuut Yerself Is Steam (1991) en de opvolger Boces (1993). Songtitels als "Dream Of A Young Girl As A Flower" en "A Squirrel And I" liegen er al niet om, de eruptie midden in "People Are So Unpredictable" is bijna overdreven, maar is in al zijn hevigheid wel even welkom.

Want Snowflake Midnight is voor het overige vooral een plaat die voortdurend dreigt te gaan kabbelen maar dat nooit doet. Daarvoor is er onderhuids te veel gaande, achter de gevel broeit het. En dus kan het gebeuren dat een nummer als "Runaway Raindrops" halverwege plotseling radicaal van koers wijzigt om toch weer bij het startpunt te eindigen, of dat in het lange "Dream Of A Young Girl…" plots een dansbeat losbarst.

En toch ontbreekt nergens dat wat Deserter’s Songs zo’n sterke plaat maakt. De groep heeft na zijn experimentele beginjaren echte songs leren schrijven, en hoewel op Snowflake Midnight met dat gegeven creatief wordt omgegaan, is nergens te miskennen hoe ergens onder alles zoiets als een "liedje" schuil gaat. Beste bewijs: nogmaals "Runaway Raindrops", al kon het net zo goed "Dream Of A Young Girl" of "October Sunshine" zijn. Voorbeelden legio.

"All Is Dream": het was ooit de titel van hun vijfde album, maar het kon net zo goed het motto zijn van hun hele oeuvre. Er is geen band die betere soundtracks maakt voor de film van ons leven en er een heerlijke wazige schijn aan kan geven dan Mercury Rev. Met Snowflake Midnight snoert de groep alle critici opnieuw de mond: deze groep is nog lang niet uitverteld. En zo blijkt ook, want tegelijk verschijnt ook het gratis te downloaden album Strange Attractor, waarvan we vooralsnog geen noot te horen hebben gekregen. Meer daarover verneemt u dus later, voorlopig hebben we hier nog even genoeg aan.

Mercury Rev speelt op 23 november in de AB in Brussel.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee + 2 =