Massive Attack :: 6 augustus 2008, Lokerse Feesten

Met Massive Attack stond woensdag een echte headliner geprogrammeerd op de Lokerse Feesten. Toch was het maar de vraag of de groep die status nog zou kunnen verrechtvaardigen. Een zinderende set veegde alle nare herinneringen aan het flauwe 100th Window en een slechte laatste Pukkelpassage met één haal van tafel.

Europe, Grace Jones, Siouxie And The Banshees, Sex Pistols, Status Quo… Af en toe lijkt het er op dat de Lokerse Feesten vooral het festival van de vergane gloriën is. En ook Massive Attack leek de laatste jaren langzamerhand richting dat sukkelstraatje te sloffen. Het koste hen na wereldplaat Mezzanine uit 1998 vijf jaar — en toen bestond Massive Attack eigenlijk nog maar uit één van de vier stichtende leden — om met het makke 100th Window af te komen. Sindsdien werd op een Best Of en de toch weer knappe tussendoorsingle “Live With Me” na niets meer van de band gehoord. Een lamlendig optreden op Pukkelpop 2006 bevestigde dat de massieve malaise compleet was.

Alweer twee jaar verder heeft de groep twee nummers nodig om duidelijk te maken dat die tijd voorbij is, en dat zijn dan nog nieuwe songs ook. Zowel de broeierige opener “All I Want” als “Marooned” klinken dreigend, alsof Daddy G. en 3D nog een appeltje met de wereld te pellen hebben en dat nu wel even zullen regelen. Dat is ook zo: op het projectiescherm passeren tijdens het concert onophoudelijk citaten (naar het Nederlands vertaald!) die vrijheid en het verzet tegen onrecht bezingen; nog steeds is dit een zwaar gepolitiseerd zootje.

Er wordt niet achterom gekeken. Ergens volgend jaar moet een nieuwe plaat uitkomen (werktitel Weather Underground) en daarvan stellen de triphoppioniers vandaag een hele hap voor. Meer dan de helft van de setlist bestaat uit nieuw werk, dat niet moet onderdoen voor oudere nummers als het nog steeds bloedmooie “Teardrop” dat al vroeg wordt meegegeven of een al even krachtig “Risingson”.

Tot halverwege is dit een goed concert, misschien erg goed. Met een groots en beklemmend “Mezzanine” wordt het plots geweldig. Op het scherm lichten de al vermelde slagzinnen op, in de mist wisselen de twee frontmannen elkaar af in omineus gefluister over een hypnotiserend ritme, baslijnen rollen dreunend, en daartussen zweeft ergens een bezwerende ijle synth.

Horace Andy, één van de meest vaste gaststemmen bij de band, is er vandaag niet bij, maar zijn aanwezigheid wordt niet eens gemist. Daarvoor klinken het nieuwe “Harpsichord” en “Red Light” te sterk. Duidelijk is alvast dat Massive Attack op zijn volgende plaat verder zal gaan op de ingeslagen weg: ook deze nummers paren de soulvolle triphop van de vroege platen aan een donkerder, meer paranoïde new wavegeluid.

Een gloedvol “Safe From Harm” zet de laatste rechte lijn naar een bloedstollende climax in. Op het scherm achter de groep worden alle registers opengetrokken en spuwt de projector teksten over Bush, de extraordinary renditions en martelingen door zijn regering terwijl zangeres Yolanda hart en ziel uitschreeuwt: “You can free the world/You can free my mind/Just as long as my baby's safe from harm tonight”. In een wereld waarin oorlog wordt gevoerd “om vrede te brengen”, is het akelig toepasselijk.

Met het verbluffende “Marakesh” — alweer een nieuwe — zoekt de groep helemaal de donkere krochten van de mensheid op. Op dat scherm flitsen nu losse woorden als waren ze uit een roman van Peter Verhelst gerukt, flarden gruwel die opnieuw het onzekere lot van door Amerikanen gevangen genomen zogenaamde “illegale strijders” aanraken. De donkere triphop wordt er gemixt met vaag oosters gezang, waar een bas een strakke groove doorheen trekt die naar een kippenvelverwekkende finale leidt.

Vanzelfsprekend ontbreekt een bisronde niet met vooral een indrukwekkend “Inertia Creeps” waarvan de beats als betonblokjes op hun plaats vallen terwijl in de mist op het podium 3D zijn waanzinnig parlando spuit. Een wat lauw “Unfinished Sympathy” is aardig, maar bewijst vooral dat niemand de soul van dit nummer kan doen spatten als oorspronkelijke zangeres Shara Nelson.

Nog een nieuw: “Dobro” en een wat rommelig “Karmacoma” (hoorden we bandleden daar ruziemaken op het podium of was het niet meer dan een misverstandje?) en de conclusie is klaar. Wie dacht dat Massive Attack het bijltje er na een erg mager decennium beter had bij neergelegd, heeft het mooi mis. Deze band heeft nog heel wat over de wereld van vandaag te vertellen én weet dat gevoel van vervreemding en onvrede opnieuw te vatten in ijzersterke nummers. Laat die nieuwe plaat maar komen, we hebben er véél zin in gekregen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien + twintig =