Bodies of Water :: A Certain Feeling

Nooit, wij zweren nooit, zouden wij ons muzikaal ziek laten verklaren. Muziek is ’s ochtends, ’s avonds, binnen, buiten, zelfs in onze dromen als het even kan en zonder zouden we “wâââh”, “iiiiieee” en “hèèèèèlp” roepen dat het een aard heeft. Maar als een muzikaal landschap plots dichtgegroeid lijkt met jonge boompjes met maar halfsmakelijke vruchten, vragen wij ons vertwijfeld af waar die nieuwe kanjers gebleven zijn, die wel tot reuzen uitgroeien en de heerlijkste appels onze mond in gooien.

Hoe werd er een drietal jaar geleden wel niet gereageerd op Funeral van Arcade Fire? Dat plaatje, een uit de hand gelopen project van enkele door het onheil getroffen Canadezen, werd toen onthaald alsof het de toon zette voor een nieuw hoofdstuk in de grote popencyclopedie. Pitchfork bejubelde Funeral in omslachtige bewoordingen, maar gaf het toch vooral gewoon een 9.7, en ook in goddeau’s eigenste vijf jaar goddeau-top 20, in 2006, belandde de majestueuze begrafenisceremonie alsof het de logica zelve betrof op één.

Een jonge boom met heerlijke vruchten, dat was Funeral kortom, en louter om die reden werd The Arcade Fire stande pede uit het bos der nieuwkomers gelicht om tussen de grote jongens voort te groeien. Het mindere Neon Bible was daarvan het ietwat betreurenswaardige resultaat, en in alle stilte werd de theorie bewezen dat men zich niet ziek mag eten aan appels voor men de zekerheid heeft dat ze rijp zijn.

Intussen in het bos der jonge bomen dient Bodies of Water zich aan. Twee jongens en twee meisjes uit California, die met A Certain Feeling pretentieloos een tweede plaat de wereld insturen. Pretentieloos, want de manier waarop ze zichzelf en hun kunnen relativeren is bijna potsierlijk. “Meredith had never played a piano before, but she was willing to give it a shot,” luidt het, en “Jessie was a gifted dancer, so we all thought she would make a good drummer.”

Het zijn maar praatjes natuurlijk, en vanuit een underdogpositie is het makkelijk hartjes winnen, maar de kwaliteit van A Certain Feeling in acht genomen, voelen wij aan onze kleine teen dat er met dit groepje meer aan de hand is dan zomaar wat leuke hoedjes en op een fluit lopen blazen. Neem de overweldigende opener “Gold, Tan, Peach and Grey” die meteen smeekt om een sektarisch Polyphonic Spree-label, maar veel meer te bieden heeft dan wat door the lord ingegeven samenzang. Trombones doen het nummer ontploffen en het strakke ritme flirt veeleer met rock dan met folk.

In “Under The Pines” komt de kat vervolgens op de koord en zetten de Amerikanen het op een onbeschaamd gospelrocken. Een Sonic Youth-gitaar splijt het nummer open en met een van urgentie druipend refrein weekt Bodies of Water heel wat headbangs los. Net als de opener klokt “Under The Pines” af op zes minuten, wij mogen echter zelf ook niet liegen van onze lord en zijn dan ook doodeerlijk als we zeggen ons in die tijdspanne nog geen seconde te hebben verveeld.

Van een andere kant toont Bodies of Water zich in het statige “Keep Me On”, of in het ‘kleine’ “Only You”. In deze songs neemt zangeres Meredith Metcalf het voortouw en declameert ze teksten met een nadrukkelijk esoterische inslag, daarbij gesteund door een ingetogen begeleiding van doffe drums, slacky gitaren en een occasionele blaaspartij. Saai zijn deze nummers niet, wel zijn het goedgekozen rustpunten tussen het rockendere materiaal. Want zo is er nog “Darlin, Be Here” dat waarlijk opent met een hardrock-riff om daarna als een trein door te stomen met samenzang vol overgave. Of “If I Were A Bell” dat minutenlang steunt op het “oooooh oooooooh oooooh”-mantra dat als rode draad voor deze plaat fungeert, maar ondertussen niet vergeet te swingen als een gospeltiet.

A Certain Feeling is geen nieuwe Funeral (‘slechts’ 7.9 op Pitchfork!), niet elke band heeft het geluk een plaat te kunnen opnemen nadat er op korte tijd verschillende dierbaren gestorven zijn, quoi. Maar als er één plaat is die wij zullen opleggen als we de Apocalyps zelve horen naderen, laat het dan A Certain Feeling zijn. Voor het echter zover is, blijven we natuurlijk gewoon naar andere lekkere vruchten zoeken, dat spreekt.

Bodies Of Water treedt op 21 oktober op in de Botanique

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf − tien =