Bodies Of Water :: 21 oktober 2008, Botanique

Bodies Of Water is een vreemde band. Op een klein uur concert waaierden onze gedachten achtereenvolgens uit naar The Mamas And The Papas, Muse, Alice Cooper en ABBA, gebracht met de goesting en energie van het jonge Arcade Fire. Klinkt bijzonder, zegt u? Dan heeft u zangeres Meredith Metcalf in haar jumpsuit nog niet gezien.

Het is een schril contrast met de soepjurk die we haar achteraf zien dragen, maar die wekt dan weer minder verbazing. Bodies Of Water is immers een nadrukkelijk religieuze band die tot aan de release van debuut Ears Will Pop & Eyes Will Blink op zijn website de boodschap meegaf dat elke actie die ze ondernamen aan God gewijd was. Maar gelukkig ook: “If you don’t buy our t-shirts, the terrorists have already won”. Humor hebben deze zeloten ook wel.

De godvruchtige boodschap is met het groeiende succes verdwenen — zelfs een gelovige commercant weet wanneer hij even niet met zijn overtuiging te koop moet lopen — maar de roots zijn niet te ontkennen: Bodies Of Water levert zijn materiaal af met de bezieldheid van Paulus die, net na zijn val van het paard, Korintiërs en Effezers tegelijk wil bekeren. En daar ook met vrucht in slaagt. Als dit een kerk was, dan één waarvan we zouden overwegen — overwégen, zeggen we! — lid te worden.

Al die sturm und drang is immers verpakt in behoorlijk aanstekelijke zangstondes die door Metcalf van achter haar keyboard worden geleid. En dat kan behoorlijk progrock worden: Bodies Of Water deinst niet terug voor een plotse tempowisseling meer of minder, rekt nummers meer dan voldoende uit,… wat meestal toch nog tot een fijne song leidt. Alsof ze met zo’n langwerpige ballon aan de slag gaan en er na wat rek- en plooiwerk een geinig hondje tevoorschijn komt.

Als de seventies al een geluid hadden, dan klonken ze trouwens als Bodies Of Water. Zo krijgt “In The Pines” een omineuze intro mee die zo uit het werk van Alice Cooper afkomstig had kunnen zijn, en zijn de harmonieën van The Mamas And The Papas alomtegenwoordig. Zij het dan dat deze groep een stuk minder braaf en gezapig klinkt. En laten we vooral ook nog melden hoe “Gold, Tan, Peach, And Grey” in al zijn meerstemmigheid en drive aan het eind van de set helemaal herinneringen oproept aan een ABBA dat de disco vergat te ontdekken.

Het echte hoogtepunt van de set hebben we, vroeg op de avond, echter al lang gehad, met het onverslijtbare “I Guess I’ll Forget The Sound”: dik zes minuten fun die zich van een rustig begint middels een overdonderend aantal joyeuze “papapapaaaaaaams” naar een heerlijke finale stuwt. Gospelrock? Yup, dat klinkt als een goed woord daarvoor, zoals onze kersverse columnist (ac) al pienter opmerkte in zijn recensie.

Neen, de heer loven gaan we er nog niet van doen — daarvoor moet Hij sowieso meer doen dan ons een leuk bandje presenteren — maar we mogen deze jongens en meisjes wel. Bodies Of Water is plezant, en we verwachten dat het in de toekomst nog meer dan dat kan worden. Onthoud de naam, want je weet maar nooit dat ze volgende zomer ergens opduiken op een festivalschema. U wil ze niet missen dan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 1 =