Siena Root :: Far From The Sun

Wie zich eens in de psychedelische rock van het begin van de jaren zeventig wil storten, kan daarvoor terecht bij obscure reissue-labels als Akarma en Sundazed, maar alvorens zotte kosten te maken, is er gelukkig nog een andere optie: er is namelijk nog het Zweedse Siena Root dat het tijdperk vandaag de dag met evenveel respect eert.

Lange haren, foute snorren en emotionele mannenzang op psychedelische gitaren: er was een tijd waarin dergelijke groepen haast een plaag werden. De hair metal was er een uitloper van, maar oorspronkelijk betrof het een best interessant genre waarvan de predikanten zichzelf heel serieus namen. En terecht, want hun experimenten leidden regelmatig tot bevreemdende klanktapijten waarin blazers, orgels en sitars op spectaculaire wijze met elkaar in botsing kwamen.

Het kan niet gemakkelijk zijn om een dergelijk genre te eren, maar Siena Root onderneemt met Far From The Sun niettemin een verdienstelijke poging. Wanneer de groep het album nogal cliché met typische rockriffs in "Dreams Of Tomorrow" opent, twijfel je daar nog even aan, maar met "Waiting For The Sun" keert het tij: met sprookjesachtige sitars, overdreven emotionele vocals en uitgerekte solo’s brengt Siena Root zijn publiek probleemloos in hogere sferen.

Dat Siena Root met meer van dat soort verkwikkingen kan uitpakken, maakt van Far From The Sun een plaat die van het begin tot het einde redelijk interessant kan blijven. In "The Summer Is Old" maakt de sitar plaats voor een fluit, terwijl een jankende gitaarsolo op de tonen van een hammondorgel het mooie weer in "Long Way From Home" mag maken.

Paradoxaal genoeg onthullen zulke uitstapjes eveneens Siena Roots minder sierlijke kant: de talrijke fantasieën anticiperen op een spectaculaire finale, maar tot een dergelijk hoogtepunt komt het helaas nooit. Siena Root houdt het altijd bij één of twee speciale instrumenten per nummer, terwijl de groep toch net dat stukje verder had kunnen gaan, en bijgevolg blijf je wel een beetje met het gevoel achter dat er toch meer in Far From The Sun had kunnen zitten. Men kan zich bijvoorbeeld de bedenking maken dat er in de jaren zeventig spectaculairdere platen zijn verschenen en dat er toen nochtans minder middelen ter beschikking waren.

Dat er tegenwoordig weinig groepen als Siena Root zijn, maakt echter veel goed. Bovendien heeft de groep niet de slechte gewoonte om te fel van zijn pad af te wijken, waardoor de roots intact blijven. Een groep als Motorpsycho heeft bijvoorbeeld eveneens inspiratie uit dat tijdperk geput, maar hun muziek klinkt een stuk killer doordat de band zich van veel — zeker niet altijd overbodige bagage — heeft ontdaan. Tegenover dergelijke bands vormt Siena Root een waardig alternatief.

Dat zorgt ervoor dat Siena Root — ondanks een plaat van een gemiddeld niveau — toch een positieve indruk kan maken. Far From The Sun is misschien wel niet het neusje van de zalm, maar toont wel dat Siena Root het buskruit in huis heeft om ooit eens op een blauwe maandag een superplaat uit te brengen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − 4 =