My Brightest Diamond (solo) + Soy Un Caballo

Ter promotie van haar tweede langspeler onder de naam My Brightest
Diamond, maakte Shara Worden een kort
reisje naar Europa om de pers te woord te staan. Tot onze grote
vreugde koppelde ze daar ook enkele akoestische setjes aan, waartoe
een halte in de labozaal van STUK behoorde. In deze zwarte box werd
ter voorbereiding van Worden’s zoete gezangen al een
sprookjesachtiger sfeer gecreëerd door het Waalse duo Soy
Un Caballo
, de sympathieke zielen die ook al in TRIX de
avond mochten inleiden. Een geslaagde missie dankzij de droompop,
ondersteund door hun zachte verschijningen en de lieve, zij het
spijtig genoeg door een sputterende DVD-speler geboycotte,
animaties. Toch lijkt Soy Un Caballo door een gebrek aan variatie
voorlopig nog strikt preshowmateriaal. Binnen België hebben ze een
behoorlijk uniek geluid, maar om echt door te breken zal een
diepere indruk nodig zijn; voorlopig heb je het binnen een
halfuurtje allemaal wel al gehoord.

Datzelfde kunnen we moeilijk van My Brightest
Diamond
beweren. Na een prachtige debuutplaat trok ze de baan op om zonder uitzondering
indrukwekkende sets te spelen waarbij elke noot door je lijf
zindert. Nu waagt ze zich aan een nieuwe test: de soloset, een
gevaarlijke valkuil die zelfs het beste materiaal tot monotone
slurrie kan reduceren. Toch wisten we op voorhand dat Shara de
troeven in handen heeft om ook moederziel alleen te betoveren: er
is die ongelooflijk sterke en alsof het niets is bediende stem
alsook de totale overgave waarmee ze haar materiaal brengt. Meer
bleek niet nodig, want hoewel Worden niet de beste gitariste is die
er op deze aardbol rondloopt, slaagde ze erin een hele avond lang
te boeien. Ter opluistering had ze in haar trukendoos enkele
snufjes gestoken en werd via korte tussenpozen hier en daar een
beat ingewerkt, maar in se hebben de songs een basis die sterk
genoeg is om ook stripped down te overleven. ‘Something Of An End’
en ‘Golden Star’ rockten minstens even hard als op plaat en het
prachtige ‘The Good And The Bad Guy’ had geen nood aan de strijkers
om recht naar het hart te gaan. Enkel ‘Dragonfly’ had niet genoeg
aan het gitaarwerk om het sprookje te vertellen.

Dat we terecht met het water in de mond naar ‘A Thousand Shark’s
Teeth’ (uit in juni) mogen uitkijken, bevestigden de nieuwe nummers
nog eens. Setopener ‘Inside A Boy’ sleurde je met enkele kordate
gitaaraanhalen doorheen pluizige wolkenvelden, ‘From The Top Of The
World’ vormde een droomvlucht in trager tempo en voor ‘Black And
Costaud’ interpreteerde Worden op een eigenzinnige manier Ravel’s
L’enfant et les sortilèges’. Achter de piano mocht ook ‘Riding
Horses’ nog eens passeren, spijtig genoeg niet te verwachten op de
aankomende plaat.

Naar gewoonte had Shara ook deze keer enkele covers in haar bagage
gestoken. Daartussen zat een blij weerzien met Kurt Weill’s
‘Youkali’ en Nina Simone’s ‘Feeling Good’, maar ook het zoet
theatrale wiegelied ‘Nature Boy’ en zelfs een groovy versie van
Prince’s ‘When Doves Cry’. Nog maar eens een bewijs dat deze dame
op eender welk genre haar stempel kan drukken. My Brightest Diamond
maakt het de nuchtere muziekcriticus niet gemakkelijk: het is
vervallen in pure mierenneukerij om een slecht kantje aan een avond
als deze te vinden. Na victorietochten op plaat en met haar band,
nu dus ook niets dan lof voor Shara Worden solo!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 + 7 =