Domino 08 :: Begaaide rock en functioneel naakt

Net als flauwe moppen, de Ronde van Vlaanderen, paaseieren en een vroege zomerbries, behoort ook Domino stilaan tot het vaste interieur van de maand april. Eens Domino van start, gaat het tot eind september pijlsnel van festival naar festival. Geen al te grote verrassingen dit jaar, wel een mix van gevestigde waarden die hun kunnen al uitvoerig hebben bewezen en nog onontgonnen opkomend talent dat vol ongeduld op de grote poort aanklopt. Om, wie weet, binnen enkele jaren een hoger plekje op de affiche te mogen sieren.

Zo kregen drie jaar geleden de beloftevolle Denen van Efterklang de kans om als naprogramma van Timesbold het Belgische publiek te charmeren met hun knisperende beats en melancholische elektronica, wat ze met veel verve deden. Drie jaar en twee puike langspelers later mogen ze op 10 april het festival aftrappen en staan met Peter Broderick en Our Broken Garden nog twee zijprojecten van de band geprogrammeerd. Aan hen om te bewijzen dat hun knappe concert in 2005 geen toevalstreffer was.

Tezelfdertijd palmt het experimentele Gentse label (K-RAA-K)³ de ABClub in met een ode aan… de cassette! Een nobel initiatief dat, onze teergeliefde vintage Sony walkman en geliefkoosde mixtapes indachtig, slechts toejuiching verdient. (K-RAA-K)³ koos vier undergroundacts die op een of andere manier te werk gaan met cassettetapes, zij het als releaseplatform of als experimenteel instrument. Namen als Nonhorse en To Live And Shave In L.A. doen niet meteen een belletje rekenen maar wij van goddeau zijn nooit te beroerd om ons te laten verrassen. Schuilt hier dé ontdekking van Domino 2008?

Wat geen verrassing wordt, is de ongetwijfeld verpletterende indruk die Mark Lanegan en Greg Dulli aka The Gutter Twins zullen nalaten. De reputatie van beide heren kennende zou enkel het tegendeel verbazen. Meteen ook het Belgische debuut (11 april) van dit duivelse duo dat eerder dit jaar met Saturnalia een knoest van een rockalbum met folk- en bluesinvloeden afleverde. Voorprogramma is het al even duivelse Creature With The Atom Brain van Millionaire Aldo Struyf.

Nog donkerder gaat het er die avond aan toe in de Club waar loodzware dubstepbassen de Anspachlaan op zijn grondvesten zal doen daveren. Dubstep-oppergod Burial blijft liever anoniem en treedt bijgevolg nooit op maar met medepionier Kode9 heeft Domino een waardig alternatief voorhanden.

Wereldmuziek op Domino? Welja, waarom ook niet. Burnt Friedman en Jaki Liebezeit (yep, de legendarische oud-drummer van krautrockgigant Can) staan garant voor een wel heel eigen variant op wereldmuziek, gekruid met vleugen dub en jazz. Pivot wordt door kenners dan weer de nieuwe Battles genoemd. Beiden te ontdekken op 12 april. Psychedelische garagerockers en goddeaulievelingen Black Lips zijn berucht om hun liveshows die wel eens lichtjes uit de hand durven lopen. Denk (of vermijd te denken aan) naaktheid en allerhande secretie. Of hun recente Europese doorbraak buiten het garagewereldje deze begaaide jongens getemd heeft, moet u vooral zelf checken: afspraak 13 april!

Een dag later maken we ons op voor een onverwachte reünie van Antipop Consortium. Zes jaar na de split achten deze hiphoppers met zin voor experiment de tijd rijp om de draad terug op te nemen. Niet te missen: zij die erbij waren zijn nog steeds niet uitgepraat over de vorige doortocht van de band, net voor die de pijp aan Maarten gaf. Nog meer goed nieuws: nieuw studiowerk volgt na de tournee.

De stilaan traditionele new folkavond (15 april) doet het dit jaar met enkele beloftevolle talenten die zich stilaan met de groten van het genre mogen meten. Alela Diane, die enkele maanden geleden nog imponeerde met een innemend optreden in de Botanique, serveert op 15 april een smakelijk voorproefje van het vooralsnog titelloze vervolg op The Pirate’s Gospel, dat later dit jaar nog zou moeten verschijnen. Ze brengt haar jeugdvriendinnetje Mariee Sioux met zich mee en daar zijn we allesbehalve rouwig om. Sioux geldt als dé coming lady van de nieuwe akoestische folkbeweging. Jana Hunter en Phosphorescent, waarvan vooral die laatste een ijzersterke livereputatie hoog te houden heeft, maken de line-up voor deze wel érg sterke avond compleet.

Woensdag 16 april is Will Johnsondag. Waar Johnson zijn twee Americanabands Centro-Matic en South San Gabriel tot nog toe altijd netjes uit elkaars vaarwater hield, brengt hij daar nu radicaal verandering in. Binnenkort komt met Dual Hawks een dubbelsplitalbum uit van beide bands en ook live krijgt Johnson het extra druk. Zijn ruigere countrykant komt het eerst aan bod met het vaak stevig rockende Centro-Matic waarna South San Gabriel, verzamelnaam voor Johnsons duystere rootswerk, de avond in schoonheid afsluit.

Een dag later mag Baby Dee de Club charmeren met zijn/haar theatrale piano- en harpballades. Deze vijftigjarige half man/half vrouw heeft reeds een hele carrière achter de rug aan de zijde van onder meer Current 93’s David Tibet en Marc Almond, maar dankzij het recente succes van die andere androgyne melancholicus, Antony, krijgt ze (hij?) nu wat meer de aandacht die ze verdient. Onder andere Matt Sweeney en Will Oldhamdrummer Alex Nielson maken deel uit van haar (zijn?) band.

Vaste Dominoklant Adam Green krijgt dit jaar de eer om het festival af te sluiten. Eerdere doortochten leerden ons dat dat wel eens gepaard zou kunnen gaan met gekke danspasjes, absurde meezingers en andere aanstekelijke onnozelheid. Ambiance, kortom, zoals dat op een laatste festivaldag hoort te zijn. Soko, de Franse actrice/muzikante die u vast kent van het op allerhande radiozenders tot in den treure toe herhaalde "I’ll Kill Her", mag het kritische AB-publiek proberen te overtuigen dat ze meer is dan de hype van de week. Allesbehalve een hype is Jeffrey Lewis, de multigetalenteerde antifolkie/tekenaar die ondanks een aantal erg knappe platen met Daniel Johnstonallures nog steeds op weinig erkenning kan rekenen. Hij mag met zijn begeleidingsband The Jitters de slotavond openen.

Aan het Dominopubliek om verborgen parels als Jeffey Lewis en andere Mariee Siouxen uit het programma op te pikken. Dat is tenslotte al van bij de start een van de hoofddoelen van het festival: even getalenteerde maar minder voor de hand liggende namen een platform bieden in de schaduw van gevestigde waarden. Hoewel deze editie op het eerste gezicht misschien minder gewaagd oogt dan voorgaande jaren, schuilt er onder de oppervlakte toch nog meer dan genoeg lekkers voor smaakvolle muziekliefhebbers met zin voor avontuur. U bijvoorbeeld?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 − zeven =