Jack Johnson :: Sleep Through the Static

Brushfire, 2008

Het zal je maar overkomen; je wordt geboren op het altijd zonnige
Hawaï, je vader behoort tot de wereldtop in het surfen en op je
zeventiende krijg je de kans de jongste deelnemer ooit op the Pipe
Masters, een van ‘s werelds grootste surfwedstrijden, te worden.
Bergaf is de enige denkbare richting die normale mensen zoals u en
ik dan nog uitkunnen. Jack Johnson daarentegen koos het hazenpad en
ging letterlijk kopje onder. Enkele valse tanden en maar liefst 150
hechtingen later besliste hij dan maar zijn eerder ontdekte gitaar
ter hand te nemen en het over die boeg te gooien. Gezien the Beach
Boys tegen die tijd al lang uitgeroeid, gepensioneerd of gewoonweg
gestoord waren, zat er voor Johnson niet veel anders op dan het
solo te gaan proberen, en met succes; Johnson werd dikke maatjes
met Ben Harper en diens producer J.P. Plunier en nam maar meteen
zijn eerste album ‘Brushfire Fairytales’ op. Op een echte doorbraak
bleef het echter wachten tot het in 2005 verschenen pareltje ‘In
Between Dreams’ dat doorstootte naar de tweede plaats in de
Amerikaanse Bilboardlijst en een eerste plaats in de Engelse
albumlijsten. Na wat rondtoeren, een soundtrack voor de film
‘Curious George’ en een sabbatjaar werd het dus hoog tijd voor een
volwaardige opvolger die u dus nu al in de rekken vindt in de vorm
van ‘Sleep Through the Static’.

Net zoals ‘In Between Dreams’ staat ‘Sleep Through the Static’ vol
met emotionele, diepgevoelige songs die even goed ergens
onopvallend op de achtergrond beluisterd kunnen worden. Wat je er
uithaalt, hangt voor een groot stuk af van wat je wilt vinden en
van hoe je tegenover verliefde of verdrietige songwriters staat.
Feit is wel dat zelfs voor de meest ruimdenkende luisteraar ‘Sleep
Through the Static’ veel minder naar de keel grijpt dan ‘In Between
Dreams’.

Met opener ‘All at Once’ wordt de toon voor de rest van het abum al
meteen gezet. De zijn weg zoekende songwriter die het soms allemaal
niet meer zo goed weet en dat in een voortkabbelend nummertje op de
wereld loslaat. Een beetje emo (“Sometimes it feels like a
heart is no place to be singing from at all”
), maar makkelijk
verteerbaar, zoals Johnson er wel meer uit zijn mouw schudt.
Titeltrack ‘Sleep Through the Static’ drijft voor het grootste
gedeelte verder op hetzelfde gevoel, hoewel Johnson hier die andere
singer-songwritertruc uit de kast haalt en zijn ongenoegen uit over
de huidige situatie in de wereld (zie: ‘What a wonderful world from
this angle we see’), iets wat op dit album wel vaker voorkomt. Zo
is ‘Enemy’ eigenlijk een subtiele oproep tot verdraagzaamheid,
heeft hij het in ‘Hope’ over het collectief hoofdjes wegdraaien dat
dezer dagen een beetje de norm is geworden en wordt in ‘They Do
They Don’t’ luidop afgevraagd waarom veel van de beloftes die wij
als westerlingen maken eigenlijk nooit ingelost worden.

Ondanks het maatschappijkritische aspect en het feit dat ‘Sleep
Through the Static’ Johnsons eerste plaat is die buiten Hawaï werd
opgenomen, sluipt ook de invloed van het zonnige klimaat waar
Johnson opgroeide weer in zijn songs. Of hij nu het einde van de
wereld, grote liefdes of gebroken harten bezingt, steeds zweeft er
ergens boven de melodie een heerlijk zonnetje en een geur van
zonnecrème, wat Johnsons muziek dan weer de ideale soundtrack voor
een rustig namiddagje op het strand of in de zon maakt. En als u
daar dan toch in de zon ligt te braden, neem dan ook gerust uw
geliefde mee, want naast de verpaupering van onze wereld blijft ook
weer op dit album de hoofdbrok voor de liefde weggelegd. Zo is er
het zeemzoete ‘Angel’, waarin zijn vrouw de hoofdrol speelt, ‘Go
On’ waarin hij trots zijn kindje aanspoort volop te leven of ‘Same
Girl’, over de onvermijdelijke ruzies die binnen iedere relatie wel
eens gemaakt en opgelost moeten worden. Zonnekloppers met gebroken
harten kunnen dan weer bij ‘Adrift’ terecht, want net als elk
volleerd singer-songwriter weet Johnson maar al te goed dat het
niet al rozengeur en maneschijn is in de liefde.

‘Sleep Through the Static’ mist uiteindelijk net dat tikkeltje meer
om ‘In Between Dreams’ te overtreffen, maar is voor de liefhebber
van muziek met een gevoelig randje zeker geen slechte aankoop.
Johnson weet wat een song is en heeft er, hoewel het emotionele
gedoe soms wel wat langdradig begint te worden, dan ook een
volledig schijfje mee volgeperst. Doordrongen van een heerlijk
zonnetje en Johnsons warme stem is ‘Sleep Through the Static’ dan
ook een ideale (zij het wat vroege) opwarmer voor de komende
zomer.

http://www.myspace.com/jackjohnsonmusic

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien − 12 =