Wunderbaum :: Kamp Jezus

Zelfs een hippe gospelband kan het theater niet redden. Kamp Jezus maakt even vrolijk als een donderdagavondse kerkdienst. Inclusief pijnlijke kruisweg.

Wunderbaum, een formatie van Johan Simons’ jonge protégés bij het NTGent, neemt het christelijke geloof als uitgangspunt voor haar eerste voorstelling in de grote zaal. Dat is geen slecht idee. Het thema is actueel en de bijbel alleen al is een rijke bron aan theatraal materiaal. De spelers van Wunderbaum weten dan ook een aantal mooie aan de kerkelijke kunst refererende beelden te creëren, alsook fijne knipogen te maken naar de typisch Amerikaanse, overdreven religieuze toestanden. Maar toch gaat het mis. Is het de afwezigheid van de sterke hand van een regisseur, of is de stap naar de grote zaal dan toch te groot? Deze voorstelling is hoe dan ook een goede oefening voor Wunderbaum. Op de toneelschool had dit waarschijnlijk zeer goed gekund, maar in de schouwburg mag het wat meer zijn.

Kamp Jezus lijkt in menig opzicht op cabaret. Lange monologen, uitvergrote scènes, muziek van the Godsquad en hier en daar kan er gelachen worden. Wunderbaum komt echter niet scherp genoeg uit de hoek. Het gezelschap wil vragen stellen zonder een mening op te dringen, wat ze beter wel hadden kunnen doen. Een radicale keuze was dit stuk ten goede gekomen: volledig gaan voor de barokke groteske, of voor het overdreven religieuze of intieme aspect van geloof. Nu raken de acteurs deze verschillende elementen aan, maar zonder er enig gewicht aan te geven. Wunderbaum overspoelt ons met beelden en emoties, maar weinig wordt echt uitgewerkt. Kerkklokken worden opgehangen, roosvensters geprojecteerd, religieuze liederen gezongen; natuurlijk, want zo hoort het in een kerk. Maar verder wordt daar niets mee gedaan.

Een te groot respect voor het geloof is misschien wel Wunderbaums Waterloo. De groep jonge makers zouden rock-’n-roll moeten zijn, maar in het theater is er voor hen te weinig om nog omver te schoppen. Een vrouwelijke Jezus is absoluut niet nieuw; bij Abattoir Fermé durft men daar veel verder in te gaan. Of zijn er echt nog mensen die er van wakker zullen liggen dat ergens in een theater een Jezus met tieten wordt uitgebeeld, zoals actrice Charlotte Vandermeersch op het podium beweert? Of zal er in Vlaanderen nog een kerkban worden uitgeroepen omdat Wine Dierickx schreeuwt dat ze met God wil neuken? Toch niet meer sinds The Exorcist?

{image}Het ontbreekt Wunderbaum absoluut niet aan talent; het is een hartelijke kliek van uitstekende acteurs, en hier en daar bevat Kamp Jezus ook wel een paar zeer goede regievondsten. Evengoed zijn er echter overtolligheden: het interview met de actrices over welk bandlid ze nu het leukst vonden, was onnodig en bovendien slecht uitgewerkt. En ook het uit de rol stappen tijdens de kruisweg is een oude techniek die absoluut verboden zou moeten worden in het theater. "Gij kunt niet weten hoe dat voelt!" schreeuwt Vandermeersch haar medespeelster Maartje Remmers toe, waarna de acteurs beginnen discussiëren. Oké, er zijn veel verschillende standpunten over religie en respect voor geloof, maar dat blijkt wel uit de voorstelling. Speel nu toch gewoon die kruisweg; gun ons dat plezier.

Uiteindelijk heeft Wunderbaum gelijk: nadenken over persoonlijke zingeving is belangrijk. De ondergang van het geloof heeft een leemte achtergelaten; onze generatie mist zekerheden die men ten tijde van de Verlichting wel had. Misschien kan die lacune worden opgevuld in het theater of in de muziek. Deze Kamp Jezus mist echter de kracht om in het hoofd van de toeschouwer iets in beweging te brengen, daarvoor is ze niet radicaal genoeg, gaat ze niet diep genoeg, is ze te traag. Het streelt de acteurs dat ze de tijd nemen voor de materie, maar in het vervolg liever minder scènes met een betere uitwerking.

Wunderbaum is nog op tournee door Vlaanderen en Nederland tot eind februari. Voor data, zie de speellijst op de website.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 + tien =